บทที่ 17: นักผจญภัยอันดับหนึ่งแห่งเมืองแบล็คร็อค

บทที่ 17: นักผจญภัยอันดับหนึ่งแห่งเมืองแบล็คร็อค

อัลดริช

ปีนี้อายุเก้าสิบเอ็ดปี

นามแฝงนักผจญภัย: บัณฑิตกระเรียนขาว

อดีตนักผจญภัยอันดับหนึ่งของเมืองแบล็คร็อค! เขาเคยบรรลุถึงระดับขั้นสี่ ในรอบหลายร้อยปีของเมืองแบล็คร็อค ผู้ที่สามารถเทียบเคียงได้มีเพียงนับนิ้ว!

ทว่า

สิบปีก่อน

ดันเจี้ยนใต้ดินที่เขาทำสัญญาไว้ถูกเผ่าพันธุ์มืดทำลายลง

ไม่เพียงแต่ทำให้อาณาเขตที่สร้างมานานหลายสิบปีต้องพังพินาศ แต่ยังส่งผลกระทบถึงนักผจญภัยทุกคนที่ทำสัญญากับอาณาเขตนั้นด้วย ถึงแม้จะไม่ถึงกับเสียชีวิต แต่ก็ทำให้พลังฝีมือลดลงและอายุขัยสั้นลงอย่างมาก

นักผจญภัยอันดับหนึ่งผู้องอาจในวันวานไม่มีอีกแล้ว

เหลือเพียงชายชราผู้ไม้ใกล้ฝั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความชรา

บัณฑิตกระเรียนขาวบอบช้ำอย่างหนักจากเหตุการณ์นั้น

จึงได้เกษียณตัวเองและเลิกผจญภัยนับแต่นั้นมา

เขารับช่วงต่อสถาบันนักผจญภัยเมืองแบล็คร็อค และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันด้วยตนเอง! ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน เขาได้ฝึกฝนนักผจญภัยรุ่นเยาว์ และคอยช่วยเหลือคนหนุ่มสาวในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่พบเจอในแดนลับของดันเจี้ยนใต้ดินต่างๆ

สิบปีผ่านไป

เขาก็มีลูกศิษย์ลูกหามากมายทั่วแผ่นดิน

เขายังคงเป็นหนึ่งในปรมาจารย์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของเมือง!

นักผจญภัยหนุ่มสาวหลายพันคนต่างได้รับบุญคุณการสั่งสอนจากบัณฑิตกระเรียนขาว และในฐานะยอดฝีมือด้านการเขียนคู่มือเกมของเมืองแบล็คร็อค เขาได้ไขความลับของแดนลับในดันเจี้ยนใต้ดินอยู่บ่อยครั้ง จนทำให้ลอร์ดดันเจี้ยนใต้ดินนับร้อยต่างหมั่นไส้จนเข็ดฟัน

วันนี้

บัณฑิตกระเรียนขาวอารมณ์เสียมาก

เขามีชื่อเสียงในด้านการสอนที่เข้มงวดมาโดยตลอด

แต่เมื่อเร็วๆ นี้นักเรียนของเขากลับเริ่มมีพฤติกรรมรวมกลุ่มโดดเรียน

นักเรียนสองสามคนนี้ไม่รีบไปศึกษาการอัปเดตและแผนผังล่าสุดของดันเจี้ยนใต้ดินชื่อดังอย่าง “นครเมฆาสวรรค์” หรือ “นครเก้าดารา” แถมยังไม่ทำภารกิจท้าทายของดันเจี้ยนใต้ดินที่กำหนดให้สำเร็จ ไม่รู้ว่าหนีไปเที่ยวเตร่ที่ไหน!

แค่นั้นยังพอทน

สิ่งที่ทำให้ท่านผู้เฒ่าโกรธมากขึ้นไปอีกก็คือ…

หลานสาวสุดที่รักสุดหวงของเขา สโนวี่ (นามแฝงนักผจญภัย ลูน่า สโนว์) ก็ดันไปเข้าร่วมกลุ่มนักเรียนที่โดดเรียนด้วย นี่เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด! ลูน่า สโนว์ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นผู้สืบทอดวิชาของเขา

เขาอุตส่าห์ใช้เส้นสายต่างๆ ช่วยเหลือเธอ ให้ได้ทำสัญญากับนครเมฆาสวรรค์ ซึ่งเป็นดันเจี้ยนใต้ดินที่ดีที่สุดในเมืองแบล็คร็อค

ขอเพียงแค่ทำตามแผนของเขา พัฒนาตัวเองในนครเมฆาสวรรค์ต่อไป ในอนาคตการเติบโตจนถึงขั้นสาม ขั้นสี่ หรือแม้กระทั่งเหนือกว่าตัวเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“ท่านผู้อำนวยการ!”

อาจารย์นักผจญภัยคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

“พวกเราตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ คุณหนูสโนวี่กับพวกเหมียวเหมิงเหมิง สองวันที่ผ่านมานี้ไม่ได้อู้งาน เพียงแต่ไปสำรวจดันเจี้ยนใต้ดินใหม่แห่งหนึ่งชื่อว่า ‘เมืองมิราเคิล’ ครับ”

“เมืองมิราเคิลบ้าบออะไรกัน?”

บัณฑิตกระเรียนขาวหนวดเครากระตุกด้วยความโกรธ

“เมืองเล็กๆ กระจอกงอกง่อยที่ผุดขึ้นมาจากซอกหลืบไหนอีกแล้ว? สถานที่ไร้ชื่อเสียงแบบนั้นมันมีค่าพอให้สำรวจด้วยเรอะ? ไร้สาระ! ไร้สาระสิ้นดี!”

จับกลับมา! ต้องจับพวกเขากลับมาให้หมด! อาจารย์รีบพูด “ท่านผู้อำนวยการครับ ผมตรวจสอบดูแล้ว เมืองมิราเคิลเป็นเมืองใหม่ที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่วัน ตอนนี้เริ่มเป็นที่สนใจและพูดถึงในฟอรั่มอยู่บ้างครับ!”

ความโกรธไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา

สิ่งที่ต้องทำเร่งด่วนที่สุดคือการทำความเข้าใจสถานการณ์

บัณฑิตกระเรียนขาวรีบเปิดฟอรัมนักผจญภัยขึ้นมาดูทันที

ในนั้นเริ่มมีการพูดคุยเกี่ยวกับเมืองมิราเคิลอยู่ไม่น้อย

กระทู้แรกสุดคือ 《รายงานรีวิวแดนลับ “คลื่นคลั่งวันสิ้นโลก” แห่งเมืองมิราเคิล!》 ที่โพสต์โดยนักผจญภัย “ค้อนแห่งแบล็คร็อค”

บัณฑิตกระเรียนขาวเปิดกระทู้กวาดตาดูแวบหนึ่ง ก็เห็นแต่คำยกยอปอปั้นจนเกินจริงไปทั่วทั้งกระทู้ มันต่างอะไรกับโฆษณาหลอกลวงของดันเจี้ยนใต้ดินขยะๆ กันล่ะ? กระทู้แบบนี้ไม่ควรค่าแก่การดูเลยสักนิด! กวาดตามองกระทู้ที่เหลือ

แววตาขุ่นมัวของชายชราพลันมีประกายวูบหนึ่ง

มีกระทู้หนึ่งลงชื่อว่า “วินด์สลีป”

บัณฑิตกระเรียนขาวพึมพำกับตัวเอง “วินด์สลีป? นี่มันน้องชายของนังหนูบุปผาปรภพคนนั้นนี่นา เขาก็ไปเที่ยวเตร่อยู่ที่เมืองมิราเคิลอะไรนั่นด้วยเหรอ!”

วินด์สลีปไม่ได้มีชื่อเสียงในหมู่นักผจญภัยเมืองแบล็คร็อคมากนัก

แต่พี่สาวของเขากลับไม่ธรรมดาเลย นักผจญภัยหญิงเจ้าของนามแฝง “บุปผาปรภพ” คนนี้ เป็นหัวหน้าของกลุ่มนักผจญภัยอันดับหนึ่งของเมืองแบล็คร็อค ถือได้ว่าเป็นผู้นำในหมู่คนรุ่นปัจจุบัน

แม้แต่น้องชายแท้ๆ ของเธอก็ไปคลุกคลีอยู่ที่นั่นด้วย?

เมืองมิราเคิลนี่มันมีอะไรดีจริงๆ งั้นหรือ? บัณฑิตกระเรียนขาวเปิดกระทู้ของวินด์สลีปที่ชื่อว่า 《ประสบการณ์ในเมืองมิราเคิลและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับกลยุทธ์》

“สวัสดีทุกคน!”

“ข้าคือวินด์สลีป!”

“เมื่อเร็วๆ นี้ข้าเห็นว่าแดนลับ ‘คลื่นคลั่งวันสิ้นโลก’ ของเมืองมิราเคิลกำลังเป็นที่ถกเถียงกันในฟอรั่มของเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใต้กระทู้ของ @ค้อนแห่งแบล็คร็อค มีหลายคนคิดว่าเขาเป็นหน้าม้าที่เมืองมิราเคิลจ้างมา”

“ณ ที่นี้!”

“ข้าขอชี้แจงอย่างเป็นทางการ!”

“หนึ่ง คลื่นคลั่งวันสิ้นโลกเป็นแดนลับระดับเทพที่มีอยู่จริงและไม่เหมือนใครอย่างแน่นอน!”

“สอง พวกเราไม่เคยได้รับทรายวิญญาณจากเมืองมิราเคิลแม้แต่เม็ดเดียว หากมีเรื่องโกหกแม้แต่น้อย ข้ายินดีที่จะออกจากเมืองแบล็คร็อค และจะไม่ปรากฏตัวในฟอรั่มอีกเลย!”

“สาม…”

สีหน้าของบัณฑิตกระเรียนขาวค่อยๆ จริงจังขึ้น

วินด์สลีปถูกรัศมีของพี่สาวบดบังมาโดยตลอด จนทำให้คนภายนอกประเมินชายหนุ่มคนนี้ต่ำเกินไปอย่างมาก

แต่บัณฑิตกระเรียนขาวรู้ดี

ว่าชายหนุ่มคนนี้มีความทะเยอทะยานอย่างมาก

วินด์สลีปฝันอยากจะเหนือกว่าพี่สาวของตัวเองมาโดยตลอด ถึงแม้ในปัจจุบันนี้มันจะเป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ เขาไม่มีทางเหนือกว่าบุปผาปรภพได้ แต่ก็ไม่ใช่พวกคุณชายเสเพลอย่างแน่นอน! การที่เขากล้าออกมาตั้งกระทู้ด้วยตัวเอง เพื่อชี้แจงให้กับดันเจี้ยนใต้ดินไร้ชื่อเสียงแห่งนี้ แถมยังเอาชื่อเสียงของตัวเองเป็นเดิมพัน แค่นี้ก็เพียงพอที่จะบ่งบอกได้ว่าดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้ต้องมีดีอยู่บ้าง!

อ่านต่อไป

“…”

“วันนี้เป็นวันที่สองที่ข้าได้สัมผัส ‘คลื่นคลั่งวันสิ้นโลก’

“ข้าหลงใหลมันมากขึ้นเรื่อยๆ!”

“แทบจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว!”

“ท่านลอร์ดไคได้ใช้ฝีมือการออกแบบและวัตถุดิบแรงบันดาลใจอันน่าทึ่ง สร้างโลกแดนลับที่แปลกประหลาดหลุดโลกและไม่เคยได้ยินมาก่อนขึ้นมาเพื่อเหล่านักผจญภัย!”

“ใช่แล้ว!”

“ข้าคิดว่า!”

“นี่ไม่ใช่แดนลับ!”

“แต่มันคือโลกทั้งใบ!”

“ตามข้อมูลที่ท่านลอร์ดไคเปิดเผย”

“แดนลับคลื่นคลั่งวันสิ้นโลกจะมีมอนสเตอร์ที่แตกต่างกันปรากฏตัวออกมาอย่างน้อยสิบกว่าชนิด!”

“มอนสเตอร์เหล่านี้ไม่เพียงแต่จะออกแบบมาอย่างมีเอกลักษณ์และไม่เคยได้ยินมาก่อนเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับภูมิหลังของโลกในแดนลับอย่างใกล้ชิดอีกด้วย”

“นี่คือสิ่งที่ข้านับถือท่านลอร์ดไคมากที่สุด ข้าคิดว่าเขาไม่ได้เพียงแค่ต้องการสร้างแดนลับระดับสุดยอดเท่านั้น แต่กำลังขัดเกลาผลงานศิลปะที่มีชีวิตชีวาชิ้นหนึ่งอยู่”

“ทุกครั้งที่เดินอยู่ในโลกที่ล่มสลายแห่งนี้จะรู้สึกได้เลย”

“ราวกับว่าพวกเราไม่ได้มาเพื่อล่าสัตว์ แต่กำลังสำรวจโลกต่างมิติที่แท้จริง อดไม่ได้ที่จะอยากเรียนรู้เรื่องราวและประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ และความรู้สึกร่วมและดื่มด่ำแบบนี้ ข้าไม่เคยได้สัมผัสจากแดนลับไหนมาก่อนเลย!”

“ท่านลอร์ดไคให้คำมั่นสัญญากับพวกเรา!”

“เขาจะสร้างรูปแบบการเล่นโหมดเนื้อเรื่องให้กับแดนลับนี้ ถึงเวลานั้นพวกเราก็จะเหมือนกับตัวเอกในนวนิยายชีวประวัติ ได้สัมผัสและมีส่วนร่วมกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้อย่างแท้จริง และได้รับรู้เรื่องราวจากโลกต่างมิติ!”

“แค่เพียงข้อนี้!”

“ข้ายกให้ท่านลอร์ดไคเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองแบล็คร็อค!”

“ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะร่วมมือกับลูน่า สโนว์, ค้อนแห่งแบล็คร็อค และเพื่อนๆ คนอื่นๆ เริ่มทำกระทู้คู่มือเมืองมิราเคิลตั้งแต่เริ่มต้น แนะนำความสามารถของมอนสเตอร์ต่างๆ อย่างละเอียด เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงให้กับเพื่อนๆ ที่กำลังจะเข้ามามีส่วนร่วม”

“และขอประกาศล่วงหน้าไว้เลย!”

“ข้า วินด์สลีป วางแผนที่จะก่อตั้งกลุ่มนักผจญภัยขึ้น!”

“ยินดีต้อนรับเพื่อนๆ ทุกท่านที่มีอุดมการณ์เดียวกันเข้าร่วม เป้าหมายของพวกเราคือการสร้างกลุ่มนักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองแบล็คร็อค!”

“…”

กระทู้ของวินด์สลีปยาวมาก

แต่ก็เขียนได้อย่างละเอียดลออ

เขายกย่องเมืองมิราเคิลอย่างมาก

และยังแนะนำมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวในแดนลับแล้วอีกด้วย

บัณฑิตกระเรียนขาวจากที่ไม่เต็มใจในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสงสัย และสุดท้ายก็กลายเป็นประหลาดใจและอยากรู้

มันจะดีอย่างที่เจ้าหนุ่มนี่พูดจริงๆ น่ะหรือ?

บัณฑิตกระเรียนขาวยังคงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก

บางที นี่อาจจะเป็นเพียงแดนลับที่เล่นสนุก แต่จริงๆ แล้วมีศักยภาพธรรมดา เหล่านักผจญภัยหนุ่มสาวพวกนี้ถูกความสนุกบดบังสายตา พวกเขาไม่สามารถแยกแยะศักยภาพที่แท้จริงของดันเจี้ยนใต้ดินได้หรอก! “ไม่ได้การ!”

“ดันเจี้ยนใต้ดินแบบนี้!”

“ผู้เฒ่าอย่างข้าต้องไปดูด้วยตาตัวเอง!”

“ถ้าคนหนุ่มสาวพวกนี้หลงผิด ผู้เฒ่าอย่างข้าจะพูดอะไรก็ต้องดึงพวกเขากลับมาให้ได้!”

“นครเมฆาสวรรค์คือดันเจี้ยนใต้ดินอันดับหนึ่งของเมืองแบล็คร็อค ข้าไม่เชื่อว่าเมืองมิราเคิลอะไรนี่จะทำได้ดีกว่านครเมฆาสวรรค์!”

บัณฑิตกระเรียนขาวไม่ได้ลงไปในดันเจี้ยนใต้ดินด้วยตัวเองมาหลายปีแล้ว

วันนี้ เพื่อที่จะทำความเข้าใจเมืองมิราเคิล และเพื่อที่จะจับนักเรียนกลับมา

เขาตัดสินใจที่จะเข้าไปในเมืองมิราเคิลด้วยตัวเอง และในขณะนี้เหลือเวลาไม่ถึงสิบนาทีก่อนที่ดันเจี้ยนใต้ดินจะเปิด ช่องทางการยื่นคำขอเข้าดันเจี้ยนใต้ดินได้เปิดใช้งานแล้ว

【คุณกำลังยื่นคำขอเข้าสู่เมืองมิราเคิล…】

【ติ๊ง, จำนวนผู้ยื่นคำขอเข้าเมืองมิราเคิลปัจจุบัน 953/160, ปัจจุบันคุณอยู่ในอันดับที่ 953, ต้องการชำระแต้มผลงานหรือไม่?】

“อะไรนะ?”

ท่านผู้เฒ่าถึงกับอึ้งไปเลย

ดันเจี้ยนใต้ดินที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่วัน

กลับโด่งดังและคนล้นหลามขนาดนี้เลยหรือ ต้องแย่งกันเข้าด้วยความเร็ว? นอกจากจะมีแต้มผลงานของเมืองมิราเคิลอยู่ในมือ เพื่อใช้ประมูลลัดคิวแล้ว มิฉะนั้นก็ไม่มีทางเข้าไปได้เลย!

ไม่ต้องสงสัยเลย

อดีตนักผจญภัยอันดับหนึ่งผู้นี้

วันนี้จะต้องถูกดันเจี้ยนใต้ดินใหม่แห่งหนึ่งปฏิเสธไม่ให้เข้าเสียแล้ว!

(จบบทที่ 17)