บทที่ 24 ถนนสายพี่อ้วน(ฉบับแก้ไข)

บทที่ 24 ถนนสายพี่อ้วน(ฉบับแก้ไข)

สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนแสวงหา “ความสบาย” ตามสัญชาตญาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตทรงปัญญา

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนก็คือสเตอแลน

“ย่ะฮ่าฮ่า! ตีข้าไม่เข้า! ตีข้าไม่เข้า!”

เผชิญหน้ากับการรุมโจมตีของพี่อ้วนร่างอ้วนฉุสองคน นางผู้ถือโล่ใหญ่กลับไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพียงแค่กระแทก กระแทก กระแทก ก็สามารถได้รับชัยชนะแล้ว! หากใช้อาวุธประเภทธนู นางจำเป็นต้องสังเกตว่าจุดอ่อนของมอนสเตอร์อยู่ที่ใด อีกทั้งยังต้องพิจารณาถึงการใช้ลูกศรที่มีคุณสมบัติ(ธาตุ)แตกต่างกันมาจับคู่กันเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด และยังต้องรักษาสมาธิระดับสูงอยู่ตลอดเวลา ไม่สามารถปล่อยให้มอนสเตอร์เข้าใกล้ตัวได้เลย เพราะตอนที่ง้างธนูนั้นแทบจะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้

หากใช้กระบองหนามหมาป่า นางก็จะต้องเข้าต่อสู้ระยะประชิดกับเหล่ามอนสเตอร์ในเมืองโรคระบาดเหล่านี้ ซึ่งมีระดับความอันตรายสูงกว่าในเขตหนองน้ำอยู่ไม่น้อย ต้องเดินบนคมดาบ หากพลาดพลั้งเพียงเล็กน้อยก็อาจหมายถึงความล้มเหลวทั้งกระดาน

ทว่า โล่กระแทกสามารถแก้ไขปัญหาได้ทุกอย่าง

โล่ใหญ่หนึ่งอัน หอกยาวหนึ่งด้าม โลกนี้จะมีการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ไม่จำเป็นต้องมีการคิดที่ซับซ้อนมากมาย เพียงแค่คอยระวังพลังงาน(สตามิน่า)ของตนเองและท่าจับทุ่มของศัตรู นานๆ ครั้งค่อยหลบเวทมนตร์ที่สามารถทะลุโล่ได้บ้าง สายโล่กระแทกนี้ช่างเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับนักผจญภัยที่ขี้เกียจใช้สมอง! แม้กระทั่งผู้เล่นอย่างสเตอแลนซึ่งมีความเข้าใจในการต่อสู้อยู่พอสมควรแล้ว หลังจากที่ได้ลองใช้เพียงครั้งเดียวก็หลงรักการโล่กระแทกเข้าเสียแล้ว

ความรู้สึกปลอดภัยที่โล่ใหญ่มอบให้นั้น ไม่มีสิ่งใดสามารถแทนที่ได้! นางได้ค้นพบเขตสบายของตนเองในการโล่กระแทก และไม่อยากจะก้าวออกมาจากมันเลยโดยสิ้นเชิง การเดินทางมาดันเจี้ยนในวันนี้ช่างได้ผลตอบแทนมากมายจริงๆ ไม่เพียงแต่จะได้เรียนรู้การโล่กระแทกจากกงชีอิงแล้ว ยังได้เรียนรู้โครงสร้างแผนที่ของเขตหนองน้ำและเขตเมืองโรคระบาดจากผู้เชี่ยวชาญการสำรวจดันเจี้ยนที่น่าสงสัยผู้นี้อีกด้วย

ช่างเป็นดั่งจิ๋นซีฮ่องเต้แตะรั้วไฟฟ้า—ชนะจนชาไปเลย

กงชีอิงกำลังสังเกตการณ์สถานะของสเตอแลนอยู่ด้านหลัง นางสมแล้วที่มีพื้นฐานวิชาการต่อสู้อยู่บ้าง พอได้ลงมือทำเพียงครู่เดียวก็สามารถจับจุดการใช้งานโล่กระแทกได้แล้ว นำไปประยุกต์ใช้ในการต่อสู้จริงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาดูแล้วรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าการเล่นเกมแนวโซลส์นั้นคือต้องหัดหารถเข็นให้เจอจริงๆ

การสร้างสเตอแลนขึ้นมานั้น เพียงเพราะว่านางดูถูกชะตามากกว่าคนอื่น และกงชีอิงก็อยากจะหาคนพูดคุยด้วยจริงๆ จำเป็นต้องเลือกคนที่เหมาะสมจากเหล่านักผจญภัยในดันเจี้ยน แล้วทีนี้:

ตัวเลือก A: คนบ้าถือขวานคู่ที่รู้เพียงแค่ว่าสู้ให้สะใจ ตัวเลือก B: วิลเดอร์ที่ตายแล้วเกิดในดันเจี้ยนซ้ำไปซ้ำมา ตัวเลือก C: นักผจญภัยที่มีทีมประจำและสำรวจอย่างระมัดระวัง ตัวเลือก D: เอลฟ์สาวสวยตัวคนเดียวที่ดูหลอกง่าย

ผีที่ไหนก็รู้ว่าต้องเลือก D!

นอกจากนี้ยังมีเหตุผลอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือในปัจจุบันยังไม่มีใครสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนเซนได้… การเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติของดันเจี้ยนเซนยังไม่ได้ก่อให้เกิดความสนใจในวงกว้างจากภายนอกมากนัก คนที่สามารถมาถึงที่นี่ได้ก็เคลียร์ไม่ได้ ส่วนยอดฝีมือที่สามารถเคลียร์ได้นั้น จะมีใครเจาะจงเดินทางมาที่นี่กันเล่า? จำเป็นต้องมีผลลัพธ์ที่คุ้มค่าพอที่จะทำให้พวกเขาเดินทางมาถึงจะถูก

กงชีอิงคิดว่าตนเองได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้สำหรับผู้ที่สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้ว เป็นรางวัลที่น่าโลภ หากข่าวนี้แพร่ออกไปจะต้องสามารถดึงดูดยอดฝีมือมาได้อย่างแน่นอน

แต่ปัญหาสำคัญคือ ไม่มีใครสามารถไปถึงรางวัลนั้นได้… ข่าวสารจึงไม่สามารถแพร่กระจายออกไปได้… ต้องดึงดูดผู้คนเข้ามาให้มากขึ้น ได้รับพลังจิตมากขึ้น เขาจึงจะสามารถสร้างดันเจี้ยนที่ดีขึ้นและยอดเยี่ยมขึ้นได้ จำเป็นต้องทำให้เกิดวงจรที่ดีของพลังจิตขึ้นมาให้ได้

“เอ่อ คุณมาเรดา”

สเตอแลนใช้คำสุภาพโดยไม่รู้ตัว นี่แสดงให้เห็นว่านางยอมรับและเลื่อมใสกงชีอิงอย่างแท้จริง

“มีอะไรหรือ?” กงชีอิงมองตามทิศทางที่นิ้วของนางชี้ไป พอมองแล้วก็ขำออกมา

“โล่กระแทกสามารถรับมือกับสถานการณ์ข้างหน้าแบบนั้นได้หรือไม่…?”

สถานที่ที่นางชี้ไปคือถนนสายเดียวที่ค่อนข้างกว้างขวางในเมืองโรคระบาด สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนเก่าโทรม เพียงแค่เดินผ่านถนนสายนี้ไปก็จะพบกับเส้นทางที่มุ่งตรงไปยังเขตชั้นกลางได้

ทว่า ภายในบ้านเรือนเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยพี่อ้วน

【ฮอลโลว์ร่างยักษ์】

【พลังจิตที่ต้องการต่อหน่วย: 80】

【พลังชีวิต: D, ความแข็งแกร่ง: D+, ความฉลาด: F, ความอดทน: D, ความเร็ว: D-, พลังต่อสู้รวม: D】

ฮอลโลว์ร่างยักษ์ มาจากเมืองโรคระบาดในเกมดาร์กโซลส์ภาคแรก มีรูปลักษณ์เป็นฮอลโลว์ร่างใหญ่อ้วนฉุ มีความทนทานมากกว่าฮอลโลว์ทั่วไป ความแข็งแกร่งก็มากกว่า และไม่ค่อยเกิดอาการชะงัก(สตั๊น)

พวกเขาจะต้องสามารถมอบประสบการณ์เมืองโรคระบาดแบบดั้งเดิมให้กับเหล่านักผจญภัยได้อย่างแน่นอน “หากเจ้าไม่อยากสู้ ก็ลองวิ่งผ่านไปเลยก็ได้”

กงชีอิงแนะนำ: “ดูสิ พวกเขาอ้วนขนาดนั้น ไล่ตามเจ้าไม่ทันอย่างแน่นอน เจ้าก็แค่ปาร์กัวร์ผ่านไปเลย”

“รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น…”

สเตอแลนคิดว่าวิธีนี้ไม่น่าเชื่อถืออย่างยิ่ง หากฮอลโลว์พวกนี้เพียงแค่ดูอ้วน แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับเคลื่อนไหวได้ว่องไวล่ะ?

หากถูกตามทัน เกรงว่านางคงจะถูกฮอลโลว์ร่างยักษ์เกือบสิบตัวนี้สับเป็นชิ้นๆ

ยิ่งไปกว่านั้น—

นางหยิบกล้องส่องทางไกลออกมา พิจารณาบ้านเรือนทั้งสองข้างทางอย่างละเอียด

เป็นไปตามคาด บนหลังคามีมอนสเตอร์ซ่อนตัวอยู่!

นั่นคือมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างเล็กเท่าก็อบลิน บนศีรษะสวมผ้าคลุมหัวขาดๆ พวกมันหมอบอยู่บนหลังคา หากไม่สังเกตดูให้ดี แทบจะมองไม่เห็นเลย! หากนางวิ่งผ่านไปโต้งๆ เกรงว่าจะถูกมอนสเตอร์ที่กระโดดลงมาจากบนฟ้าขวางทางไว้ข้างหน้า จากนั้นก็จะถูกเหล่าพี่อ้วนตามทัน

“โอ้ เจ้าสังเกตเห็นด้วยรึ” กงชีอิงตบมือกล่าว: “ความสามารถในการสังเกตไม่เลวนี่”

“หึ ก็แค่ประสบการณ์ล้วนๆ”

ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับนัก แต่ที่นางสามารถนึกถึงการสังเกตดูบนหลังคาได้นั้น ก็เป็นเพราะตอนที่อยู่ในเขตหนองน้ำถูกลอบโจมตีบ่อยครั้งเกินไป ทำเอานางในตอนนี้กลายเป็นคนขี้ระแวงไปเสียแล้ว เพียงแค่เห็นสิ่งกีดขวางใดๆ ที่ดูเหมือนจะสามารถซ่อนของได้ นางก็จะต้องคอยระมัดระวังหยั่งเชิงดูเสียก่อน

กล่าวได้ว่านางได้กลายเป็นผู้เล่นสายโซลส์ขั้นเริ่มต้นไปเรียบร้อยแล้ว

“ลองคิดดูสิว่าบนตัวเจ้ามีอะไรที่สามารถใช้ได้บ้าง เช่น อาวุธอุปกรณ์ที่เก็บได้ในดันเจี้ยนอะไรทำนองนั้น” กงชีอิงบอกใบ้

“มีอะไรใช้ได้บ้าง…”

สเตอแลนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบกรงเล็บตะขอที่มีรูปร่างประหลาดคู่หนึ่งออกมาสวมไว้ที่มือ

นี่คืออาวุธที่ติดท่าศึกก้าวย่างหมาล่าเนื้อมาด้วยนั่นเอง! ลองใช้ธนูล่อมอนสเตอร์มาตัวหนึ่งเพื่อทดลองดู เมื่อคิดดังนั้น นางก็ยิงฮอลโลว์ร่างยักษ์ตัวหนึ่งที่อยู่โดดเดี่ยว ล่อมันมาทางนี้

ฮอลโลว์ร่างยักษ์ยกไม้กระบองใหญ่ขึ้นทุบลงมา สเตอแลนใช้ก้าวย่างหมาล่าเนื้อในทันที วินาทีต่อมา ไม้กระบองใหญ่ก็ทุบถูกเพียงอากาศธาตุ

ส่วนนางก็ปรากฏตัวขึ้นในพริบตา ณ ที่ที่ห่างออกไปหลายก้าว ในตอนนี้ยังคงมีสีหน้าเหวออยู่ท่าศึกนี้ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อยเลยนะ! สเตอแลนดวงตาเป็นประกาย เล่นเหยี่ยวจับลูกไก่(ไล่จับ)กับฮอลโลว์ร่างยักษ์ในทันที รอจนกระทั่งใช้อย่างชำนาญกับก้าวย่างหมาล่าเนื้อแล้ว ถึงได้ลงมือปลิดชีพฮอลโลว์ตัวนั้น

“หากใช้ท่าศึกนี้ ก็สามารถปาร์กัวร์ผ่านไปได้ตลอดทางแล้ว”

นางเกิดความมั่นใจขึ้นมา หันกลับไปมองกงชีอิง แล้วถามว่า: “แล้วท่านจะทำอย่างไรหรือ?”

กงชีอิงหยิบกรงเล็บตะขอแบบเดียวกันออกมา แล้วกล่าวว่า: “ข้าก็มี”

“ท่านคงไม่ได้เก็บรางวัลที่สามารถเก็บได้ในดันเจี้ยนไปหมดแล้วหรอกนะ?” สเตอแลนคิดว่า ถึงแม้ตอนนี้กงชีอิงจะบอกว่าเขาได้เคลียร์ดันเจี้ยนไปนานแล้ว ก็ไม่นับว่าเกินจริงแต่อย่างใด

“ไม่ๆ ยังขาดอีกเยอะน่า”

กงชีอิงสวมกรงเล็บตะขอ แล้วกล่าวว่า: “ผ่านถนนสายนี้ไปก็จะพบกับมอนสเตอร์ระดับอีลิท เตรียมตัวต่อสู้ให้ดี”

“แน่นอน”

สเตอแลนลูบคลำโล่ใหญ่ ราวกับกำลังลูบไล้เพื่อนที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน

(จบบท)