การสืบทอดพลัง

โลกแห่งความว่างเปล่าที่เหมือนดินแดนรกร้าง

สัตว์และพืชได้กลายพันธุ์และเรียกพวกมันว่าสัตว์ดุร้าย

และผู้คนก็กลายพันธุ์เช่นกัน แต่ความแปรปรวนยังไม่มากเท่ากับสัตว์และพืช

การกลายพันธุ์ของมนุษย์มีอยู่สามประเภท: ตื่นขึ้น มนุษย์กลายพันธุ์ และแข็งแกร่งขึ้น

ตื่นขึ้น : มีเพียงหนึ่งในหมื่นคนที่มีความสามารถหลากหลาย

มนุษย์กลายพันธุ์: มีเพียงหนึ่งในพันคนเท่านั้นที่ปรากฎตัว และความแข็งแกร่งของพรสวรรค์ที่เปลี่ยนแปลงไปจะถูกสุ่ม

ความามารเสริม: การเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองด้วยแรงจากระบบพลังงาน

มู่เหลียงฟังจากมิโนะ ได้เข้าใจข้อมูลง่ายๆ ข้างต้น

“หือ? มู่เหลียง เจ้าคือมนุษย์กลายพันธุ์งั้นหรือ???”

นัยน์ตาของมิโนะหรี่ลง และเขาไม่ตอบสนองต่อข่าวที่น่าตกใจ

“ใช่ ความสามารถของฉันคือการเลี้ยงสัตว์” มู่เหลียงพยักหน้าเบา ๆ

สิ่งที่เขาสามารถเลี้ยงสัตว์ได้จะถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแสร้งทำเป็นว่าเป็นคนที่ได้รับการตื่นของพลัง

“มู่เหลียง เจ้าจะ…...ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว”

มิโนะ ฟื้นขึ้นมา คว้าแขนของมู่เหลียงพูดตะกุกตะกักอย่างตื่นเต้นไม่รู้จะแสดงอารมณ์ออกมาอย่างไร

เด็กหญิงเคยได้ยินจากพี่สาวของเธอมาก่อนว่าไม่มีคนที่ถูกปลุกพลังให้ตื่นในค่ายของพวกเขา มีเพียงส่วนเสริมและการกลายพันธุ์เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น

“อย่าเสียงดัง อย่าให้คนอื่นได้ยิน” มู่เหลียงเตือนด้วยเสียงหัวเราะ

"ถูกแล้ว... เจ้าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของเจ้าได้"

มิโนะปิดปากของเธอด้วยความน่ารักและพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า

เด็กสาวก็ประสบปัญหาใหม่เช่นกัน มู่เหลียงเป็นคนตื่นขึ้นของพลัง เขาจะอยู่ในค่ายเล็กๆ แห่งนี้หรือไม่? ? ?

มู่เหลียงมองไปที่เด็กสาวที่จู่ๆ ก็เงียบไปด้วยเหตุผลบางอย่าง และไม่รบกวนเธอ

เขาถามในหัวตัวเองว่า "ระบบไม่ได้บอกว่ามันสามารถสืบทอดความสามารถในการเลี้ยงสัตว์ได้หรือไม่"

“ติ๊ง! กำลังจะสืบทอดพลังของเต่าหิน ดินและหนามหิน”

"สืบทอด"

"ติ๊ง! แท่งหินกำลังได้รับการปรับปรุง...ดัดแปลง...สืบทอด"

มู่เหลียงฟังเสียงกลไกในหัวของเขา จากนั้นส่วนลึกของสมองก็เบาและสบาย และเสมือนมีกระแสน้ำอุ่นไหลไปทั่วร่างกายของเขา

"ระบบ เปิดแสดงคุณสมบัติตัวละครของฉัน"

เทรนเนอร์ : มู่เหลียง

ความแข็งแกร่งทางกายภาพ: 6. ความเร็ว: 4.3.

ความแข็งแกร่ง: 5. วิญญาณ: 8.7.

อายุการใช้งาน: 24 ปี/100 ปี

แต้มเชื่อง: 0 (รีเฟรชทุกวันสามารถสะสมได้)

แต้มวิวัฒนาการ: 0

ความสามารถ:หอกปัฐพี (ระดับ 1)

(ร่างกายมนุษย์ธรรมดา: 1.)

……

สัตว์เลี้ยง: เต่าหิน (ระดับ 1)

ความสามารถ:หอกปัฐพี(ระดับ 1)

……

มู่เหลียงตกใจหลังจากอ่านจอแสดงคุณสมบัติ

คุณลักษณะของร่างกายมนุษย์ได้รับการปรับปรุงและอายุขัยถึง 100 ปี

ถ้าเต่าหินสามารถวิวัฒนาการได้ อายุขัยของมันจะมีอายุถึงพันปีไหม? หรือถึงหมื่นปี?

เป็นไปไม่ได้ที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต้งเลี้ยงจะรีเฟรชทุกวัน และเลี้ยงสัตว์ใหม่ได้ตลอดเวลา

ตราบใดที่เขาสืบทอดพรสวรรค์ใหม่ อายุขัยของมู่เหลียงและร่ายกายก็จะแข็งแกร่งขึ้น

“หอกปัฐพีเป็นความสามารถแบบไหน?”

มู่เหลียงไม่เห็นคำแนะนำบนจอแสดงและตัดสินใจลองใช้ด้วยตัวเอง

เขาคิดที่จะใช้พลังในพื้นที่ที่ห่างออกไปไม่กี่เมตร และมีหินแหลมพุ่งแทงขึ้นมาจากพื้น

เต่าหินเอียงศีรษะ นัยน์ตาสีเขียวมรกตมองปลายหินอย่างสงสัย

"พลังนั้นใช้ได้ มันสามารถใช้เพื่อให้หินแทงไปที่ศัตรูจากพื้นและทำให้ศัตรูไม่สามารถขยับตัวได้"

“ถ้าคุณทำให้ศัตรูลงไปอยู่ที่พื้นแล้วใช้ 'หอกปัฐพี' อีกครั้ง มันจะเป็นอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน”

ความรู้ทางการทหารของ มู่เหลียง กำลังคิดหาวิธีใช้ความสามารถที่เขาได้รับให้เกิดประโยชน์สูงสุด

เขาตรวจสอบหน้าจอแสดงคุณสมบัติของมนุษย์ ความสามารถในการเปิดใช้งานใช้พลังทางร่างกายและจิตใจ

"มันสามารถเปิดใช้งานได้ทั้งหมดประมาณหกครั้ง และมันจะทำให้พลังงานของคุณหมดลง"

"ประมาณการอย่างระมัดระวังว่าจะใช้มันสามครั้ง และความแข็งแกร่งทางกายภาพบางอย่างควรสงวนไว้สำหรับกรณีฉุกเฉิน"

มู่เหลียงคิดการใช้พลังอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ตอนนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง วิธีหาสิ่งของที่มีพลังงานซึ่งเกี่ยวข้องกับการเสริมความแข็งแกร่งของเต่าหิน

ขั้นแรก ตั้งเป้าหมายเพื่อนำเต่าหินไปสู่ระดับของเต่าหินศักดิ์สิทธิ์!

“มู่เหลียง เจ้าคนตื่นแล้ว วันนั้นเจ้าเป็นลมได้อย่างไร?” มิโนถามขึ้นทันทีพร้อมยกศีรษะขึ้น

“ฉันถูกสัตว์มีพิษกัด” มู่เหลียงบอกข้อแก้ตัวที่เขาคิดไว้แล้ว

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเปิดเผยตัวตนของผู้มีพลัง ให้ใครรู้ได้

“แล้วเจ้าจะจากไปหลังจากหายดีแล้วหรือ” มิโนรู้สึกยอมแพ้ในการยื้อให้เขาอยู่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เด็กสาวก็ำยายามทำความเข้าใจเช่นกัน

มู่เหลียงเป็นคนมีการที่ตื่นขึ้นของพลัง และคำถามรู้คำตอบตั้งแต่ตอนที่เขาหลีกเลี่ยงคำถามของเธอ

“ใช่ ข้าจะไป” มู่เหลียงพยักหน้าเบา ๆ

วันหนึ่งเขาจะออกจากค่าย

ออกไปข้างนอก มู่เหลียงสามารถเลี้ยงสัตว์ใหม่และรับไอเทมที่มีพลัง

มิโนะกัดริมฝีปากล่างและถามอย่างหมองหม่น “เมื่อไหร่เจ้าจะไป?”

"ภายในสองวัน." มู่เหลียงตัดสินใจอยู่ต่ออีกสองวัน

เนื่องจากร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น ตอนนี้เขาจึงหายดีแล้วและแข็งแรงขึ้นอีก

เหตุผลที่ต้องอยู่ต่ออีกสองวันคือดูว่าจะหาไอเทมที่มีพลังในค่ายได้ไหม

“เร็วจัง? อยู่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ?”

มิโนะ อยากจะร้องไห้ แต่เธอฝืนการร้องไห้และขอร้องให้มองไปที่ มู่เหลียง

“เจ้าลืมไปหรือว่า ภาษีจะต้องจ่ายในสามวัน” มู่เหลียงยืนมือไปเช็ดคราบเช็ดถ่านที่แก้มของเด็กสาว

เด็กสาวที่แสร้งทำเป็นเด็กผู้ชายสภาพคือ เอาถ่านมาทาหน้า

แล้วเอาผ้าพันหัวแล้วสวมชุดใหญ่ขาดรุ่งริ่งสีเทา

“ข้าจะจับจิ้งจกตัวน้อย เจ้าต้องเชื่อข้า” มือเล็กๆ ของ มิโนะจับมือของมู่เหลียงไว้แน่นและมั่นใจอย่างกระตือรือร้น

“แล้วข้าจะถามคำถามกับเจ้า”

มู่เหลียงถามอย่างอ่อนโยน “ถ้าอีกสองวันต่อมา เจ้าอยากไปกับข้าไหม”

“ข้าขอ...” มิโนะหยุดชงัก

เด็กสาวจำพี่สาวของเธอที่จากไป สิ่งที่พี่สาวเธอพูดกับเธอเมื่อเขาจากไป: ฉันต้องรอให้พี่สาวกลับมาหา

“เจ้าไม่ต้องรีบตอบคำถามของข้าหรอก อีกสองวันเจ้าค่อยให้คำตอบก็ได้” มู่เหลียงพูดอย่างสงบลงอย่างนุ่มนวล

เรารู้จักกันแค่ห้าวันจะให้พาเด็กสาวออกจากที่ที่เขาอยู่มาตั้งนาน แล้วพาเขาไปลำบากข้างนอก? ก็อาจจะยากหน่อย

"ใช่." มิโนพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ของพวกเขามองตากัน และหัวใจของพวกเขายุ่งเหยิง

มิโนะจะออกเดินทางกับมู่เหลียง

หรืออยู่ที่ค่ายเพื่อรอพี่สาว?

หากพลาดไปหนึ่ง ทั้งสองอาจไม่ได้พบกันอีก

ถ้าหากเธอพลาดไปบางทีเธอจะไม่ได้เจอพี่สาวของเธอตลอดไป

ตัดสินใจยากมาก! !