บทที่ 31 ฝูงสัตว์ป่ารู้สึกอิจฉาริษยา

บทที่ 31 ฝูงสัตว์ป่ารู้สึกอิจฉาริษยา

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

"ไก่พวกนี้มีคนให้มา"

หยางเล่อพูดอย่างเฉยเมย

"คนให้? ใครจะใจดีขนาดนั้น ให้ไก่ถึงห้าตัวเลยเหรอ?"

อี้จงไห่ถามต่อ ท่าทางเหมือนกำลังสอบสวนผู้ต้องหา

ทำให้หยางเล่อรู้สึกหงุดหงิด

"ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ"

หยางเล่อพูดเสียงเย็นชา ไม่อยากเสียเวลาคุยกับอี้จงไห่อีกต่อไป

เขาอุ้มไก่แล้วเดินจะกลับบ้าน

แต่อี้จงไห่ยังไม่ยอมเลิกถาม จะปล่อยให้หยางเล่อไปง่ายๆ ได้อย่างไร

พอเห็นหยางเล่อจะเดิน อี้จงไห่รีบไปขวางหน้าไว้ทันที

"หยางเล่อ ตอนนี้นายยังเด็ก ไม่รู้อะไร การขโมยของคนอื่นแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ"

"ถ้าโดนตำรวจจับไปเข้าสถานพินิจ ลุงใหญ่ก็ช่วยนายไม่ได้หรอก"

"ตอนที่ยังไม่มีใครรู้ รีบเอาไก่ไปคืนเจ้าของเถอะ"

"อายุแค่นี้ก็ขโมยของแล้ว โตขึ้นจะไปปล้นใครอีกหรือไง?"

อี้จงไห่พูดสั่งสอนหยางเล่อราวกับห่วงใยจริงๆ

ปากก็พูดแต่เรื่องดีๆ

ถ้าหยางเล่อไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของเขา คงถูกหลอกไปแล้ว

อี้จงไห่พูดไปตามใจชอบ ไม่มีหลักฐานอะไรเลย

แต่กลับมาบอกว่าไก่ของเขาขโมยมา

น่าขำจริงๆ

สำหรับคนที่มาตัดสินความผิดให้เขาโดยพลการแบบนี้

หยางเล่อขี้เกียจจะอธิบาย พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

"ถ้าคุณคิดว่าไก่พวกนี้มาไม่สุจริต ก็ไปแจ้งความฟ้องผมเลยสิ"

"ไม่ต้องมาแสดงเป็นคนดีหน้าเศร้าที่นี่"

หยางเล่อพูดเสียงเย็น

ไก่พวกนี้เป็นรางวัลจากระบบ แม้อี้จงไห่จะไปสืบ ก็หาหลักฐานอะไรไม่ได้

พูดจบ หยางเล่อก็เดินอ้อมอี้จงไห่ พาไก่ทั้งห้าตัวกลับบ้าน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

ไก่ทั้งห้าตัวเหมือนจำเจ้าของได้ พอหยางเล่อเดิน พวกมันก็เรียงแถวตามหลังไปติดๆ

"หยางเล่อคนนี้ยิ่งนานยิ่งเกินเลย"

"แค่เด็กแปดขวบ แต่ดื้อเหมือนหนาม ไม่ยอมให้ใครสั่งสอน"

"โตขึ้นต้องเป็นภัยต่อสังคมแน่ๆ"

อี้จงไห่หน้าซีดเป็นสีเหล็ก

เห็นหยางเล่อมั่นใจ ไม่กลัวอะไรเลย

ไม่รู้ว่าเขาโกหกจนชำนาญแล้ว หรือไก่พวกนั้นมีคนให้จริงๆ

พอเทียบกันแล้ว อี้จงไห่เชื่อว่าหยางเล่อโกหกมากกว่า

เพราะใครจะใจดีให้ไก่ถึงห้าตัว?

และจากพฤติกรรมของหยางเล่อที่ผ่านมา

อี้จงไห่มองว่าเขาเป็นเด็กเจ้าเล่ห์ที่ชอบหลอกลวง ศีลธรรมเสื่อม ไม่เคารพผู้ใหญ่

"ก็ไม่เคยได้ยินว่าครอบครัวหยางมีญาติรวยๆ แถวนี้นี่"

ฉินหวยหรูที่ยืนอยู่ข้างๆ แสดงความสงสัย

"ไก่พวกนี้ต้องมีปัญหาแน่"

"ฉันต้องไปสืบให้ดีๆ อย่าให้เจ้าของมาเอาคืนที่บ้าน ฉันจะเสียหน้าไม่ได้"

"บ้านที่เลี้ยงไก่มีไม่กี่หลัง สืบหน่อยก็รู้"

อี้จงไห่พูดหน้านิ่ง

"ดูสิ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไก่ของหยางเล่อขโมยมา"

"แค่เด็กแปดขวบจะมีความสามารถอะไร คนอื่นจะให้ไก่ห้าตัวเฉยๆ ได้ยังไง นอกจากคนนั้นจะบ้า"

"ลุงใหญ่เข้ามาจัดการแล้ว คราวนี้หยางเล่อต้องเดือดร้อนแน่ อาจจะต้องเข้าสถานพินิจด้วย"

"อายุน้อยๆ ไม่ตั้งใจเรียน เข้าสถานพินิจก็ดี จะได้รับการอบรมสั่งสอน"

คนที่มารุมดูพูดกันอย่างสนุกสนาน

ในใจพวกเขาไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นไก่ของหยางเล่อจริงๆ

ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี

ต่างก็หวังว่าหยางเล่อจะถูกจับได้ว่าขโมยของ

แบบนี้พวกเขาถึงจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง

เรื่องที่หยางเล่อมีไก่ ทำให้คนอิจฉา คนริษยา คนเกลียด

แต่ละคนมีความคิดต่างกัน ต่างคนต่างมีแผนการเล็กๆ น้อยๆ ในใจ

"ดูเหมือนต่อไปเราต้องสนิทกับหยางเล่อให้มากขึ้น"

"รอไก่ของเขาออกไข่แล้ว เราจะได้ขอมาบ้าง"

"แล้วก็ ถ้าสนิทกันจริงๆ บ้านหลังนั้นสุดท้ายก็จะเป็นของเราอยู่ดี"

เยี่ยนปู้กุ้ยตาเป็นประกาย เริ่มคิดแผนว่าจะเอาประโยชน์จากหยางเล่อได้อย่างไร

"แต่หยางเล่อคนนี้ฉลาด เข้าใกล้ไม่ง่ายนะ"

ป้าสามพูด

"หยางเล่อเข้าใกล้ยาก แต่ยังมีหยางมี่ไง จัดการกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ น่าจะง่ายกว่า"

เยี่ยนปู้กุ้ยพูดอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

คนที่คิดเหมือนกันคือฉินหวยหรู

เธอดึงเสี่ยวตังมาข้างตัวแล้วกำชับ

"เสี่ยวตัง ลูกกับหยางมี่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน"

"ต่อไปต้องไปเล่นกับเธอบ่อยๆ นะ"

ฉินหวยหรูบอก

"แม่คะ แม่ไม่ใช่บอกว่าหยางเล่อเป็นขโมย ให้หนูอยู่ห่างๆ พวกเขาเหรอ?"

เสี่ยวตังงงๆ

"ลูกฟังแม่ก่อนเถอะ"

ฉินหวยหรูพูดอย่างกระอักกระอ่วน

ลานกลางคึกคักขนาดนี้ ย่อมขาดคนสองคนจากครอบครัวเจียไม่ได้

ที่หน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตสองคู่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"ไอ้เด็กบ้าหยางเล่อไปเอาไก่ห้าตัวมาจากไหน?"

"ต้องขโมยมาแน่ๆ"

เจียตงสวีพูดเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

"ไอ้เด็กกำพร้านั่น"

"ให้มันได้ใจไปก่อน สักวันฉันจะจัดการมันให้ตายคามือ!"

เจียจางซื่อพูดอย่างเจ็บแค้น สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หยางเล่อคงคิดไม่ถึงว่า เพราะไก่แค่ห้าตัว

ทำให้คนทั้งหมู่บ้านฮือฮา

แม้กระทั่งมีบางคนเกลียดเขาจนแทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

---

ที่ลานหลัง

หยางมี่เห็นหยางเล่อกลับมาก็วิ่งออกมาด้วยความตื่นเต้น

"ว้าว! ไก่ด้วย! หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า!"

หยางมี่ยื่นนิ้วนับทีละตัว

"พี่ชาย พี่ไม่ใช่ออกไปซื้อของเหรอ? ไปซื้อไก่มาเหรอ?"

หยางมี่พูดอย่างดีใจ

ตอนกลับมาเมื่อครู่ หยางเล่อให้หยางมี่กลับบ้านก่อน

บอกว่ามีของต้องซื้อ

ตอนนั้นหยางมี่ไม่ได้คิดอะไร ไม่คิดว่าพี่ชายจะเอาไก่มาถึงห้าตัว

"มี่มี่ เรามาทำคอกไก่กัน ต่อไปจะได้มีไข่กิน"

หยางเล่อพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ดีเลย! หนูจะช่วยพี่ชายทำคอกให้ไก่น้อยๆ!"

หยางมี่เป็นเด็กจริงๆ พอเห็นของใหม่ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

พี่น้องสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน

หลิวไห่จงในลานหลังแอบดูอยู่ที่หน้าต่าง

"ไก่ของหยางเล่อไม่ชอบมาพากล ต้องมีปัญหาแน่"

"อายุน้อยๆ ความประพฤติก็เสีย น่าละอายจริงๆ"

หลิวไห่จงพูดเสียงขรึม

ตั้งแต่เรื่องอื้อฉาวของเขาเปิดเผย

หลิวไห่จงนอกจากไปทำงานกลับ ก็แทบไม่ออกจากบ้านเลย

ตอนนี้ฐานะเขาไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน กลายเป็นคนจนข้นแค้น

ทั้งวันก็แอบมองดูคนในหมู่บ้าน

หลิวไห่จงโทษความโชคร้ายทั้งหมดให้หยางเล่อ

พอเห็นตอนนี้หยางเล่อมีชีวิตที่ดีขึ้น ในใจเขาก็รู้สึกไม่สบาย

"เชอะ! แค่ไก่ห้าตัว จะเก่งอะไรนักหนา"

"ดูท่าทางภูมิใจนั่น นึกว่าบ้านคนอื่นไม่มีรึไง"

หลิวกวงฝู่พูดอย่างขมขื่น

"ไอ้เด็กบ้าหยางเล่อทำให้ฉันเป็นแบบนี้"

"รอให้ฉันหาโอกาสจัดการแกดูแล้วกัน"

หลิวไห่จงบ่นพึมพำ สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังจ้องมองหยางเล่อ

ขณะที่หยางเล่อกำลังทำงานอยู่ เขารู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดจากด้านหลัง

พอหันไปมอง ก็สบตากับหลิวไห่จงที่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง

แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่หยางเล่อรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังของหลิวไห่จง