บทที่ 65 อี้จงไห่ (ฟรี)

บทที่ 65 อี้จงไห่ (ฟรี)

"นี่มัน..."

อี้จงไห่มองเห็นสภาพตรงหน้าถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก

"ลูกเอ๋ย ลูกแม่..."

เจียจางซื่อวิ่งโซซัดโซเซเข้ามา เห็นเจียตงสวีนอนอยู่บนพื้น ศพไหม้จนจำหน้าไม่ได้ ทั้งตัวดำปี๋เหมือนถ่าน

ถ้าไม่รู้ว่าข้างในคือเจียตงสวี ดูแค่ศพนี้แม้แต่เจียจางซื่อเองก็แทบจะจำไม่ออก

บ้านเจียหลังจากโดนไฟเผาแค่สองชั่วโมง อะไรก็ไม่เหลือ แม้แต่เจียตงสวีก็ต้องตายเพราะไฟ ครอบครัวยากจนอยู่แล้วก็ยิ่งย่ำแย่

"พี่สะใภ้ใจเย็นๆ นะ เกิดเรื่องไม่คาดฝัน ใครจะไปคิดถึง"

อี้จงไห่ถอนหายใจปลอบใจเจียจางซื่อ เมื่อกี้เพิ่งไปช่วยดับไฟ ตอนนี้ใบหน้าเขาดำไปหมด

"ฮ่าฮ่า... สนุกจัง! ย่าหัวโล้น! เขาหน้าดำ! ฮ่าฮ่า!"

เสี่ยวตังขำคิกคักอยู่ข้างๆ พูดจบทุกสายตาหันไปมองเจียจางซื่อ ถึงตอนนี้ถึงได้เห็นว่าผมบนหัวเจียจางซื่อไหม้หมด หัวกับหน้าดำสนิท ดูแล้วตลกขบขันสุดๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ทุกคนกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว เอามือปิดปากหัวเราะกันเบาๆ แม้แต่ฉินหวยหรูยังตกใจ

"เสี่ยวตัง พูดอะไรแบบนั้น!"

เธอขมวดคิ้วรีบเอามือปิดปากเด็ก

ขณะที่หวยฮวาในอ้อมแขนก็ขำตามไปด้วย

"เฮเฮ"

หวยฮวายังพูดไม่ได้นอกจากร้องไห้กับหัวเราะ

"ฉินหวยหรูเป็นเพราะแก! ดูลูกสองคนที่แกสั่งสอนสิ พ่อแท้ๆ ตายยังหัวเราะอยู่ ไร้หัวใจทั้งบ้าน!"

"ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านเรา ชีวิตพังไปหมด วันๆ แกเป็นตัวกาลกิณี ฆ่าลูกฉัน ทำไมไม่ตายแทน!"

"อ้อ ฉันรู้แล้วล่ะ แกอยากให้ลูกฉันตาย จะได้สมหวังกับไอ้พวกผู้ชายเถื่อนอย่างเสี่ยวจู ใช่ไหม!"

เจียจางสาปแช่งไม่หยุด ระบายโทษใส่ฉินหวยหรูเต็มที่

"แม่ เสี่ยวตังยังเด็ก รู้เรื่องอะไร ยังไงก็เป็นหลานแท้ๆ พูดแบบนี้ได้เหรอ"

"อีกอย่าง ตอนบ้านไฟไหม้ ฉันไปทำงาน จะไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ"

"ฉันเองต่างหากที่อยากถาม ทำไมบ้านถึงไฟไหม้ ขนาดนั้น"

ฉินหวยหรูทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ ปั้งเกิงยืนนิ่งงงๆ เสี่ยวตังกับหวยฮวาเหมือนช็อกหัวเราะไม่หยุด

เธอเองก็ทำงานหนักทั้งวันกลับมายังต้องโดนด่า ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ น้ำตาไหลออกมา ผู้คนรอบๆ ก็แอบรู้สึกสงสาร

"อย่าทำมาอ้อน คนอื่นอาจหลงกลง่ายแต่ฉันไม่หลงกลด้วยหรอก!"

เจียจางซื่อพูดเสียดสี ยังไม่หนำใจ ยื่นมือจะตบฉินหวยหรู แต่ถูกอี้จงไห่ขวางไว้

"พี่สะใภ้จะทำอะไร?"

"ฉินหวยหรูไปทำงานทั้งเช้า จะไปเกี่ยวอะไรด้วย? คุณนั่นแหละควรคิดดีๆ ว่าทำไมบ้านถึงไฟไหม้!"

อี้จงไห่พูดหน้าดุ คำพูดเขาทำให้เจียจางชะงักคิด

"ไฟไหม้...?"

เจียจางทำท่าคิด จู่ๆ ก็ร้องตบขาตัวเอง

"ฉันรู้แล้ว! บ้านฉันต้องเป็นฝีมือหยางเล่อแน่ๆ ไอ้เด็กเปรต!"

"ฆ่าลูกฉัน ต้องให้มันชดใช้!"

ใบหน้าเจียจางซื่อเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"หยางเล่อ? บ้านคุณโดนไฟ เกี่ยวอะไรกับเด็กคนนั้น?"

"ก็เขานั่นแหละ! เขาล็อกประตูบ้านฉันไว้ ต้องใช่แน่!"

อี้จงไห่ขมวดคิ้ว

"จะเป็นไปได้ยังไง เด็กตั้งแปดขวบ?"

"ต้องเขาแน่ๆ! หยางเล่อคงอยากล้างแค้นฉัน"

เจียจางฟันธงเพราะรู้ดีว่าตัวเองเคยให้ปั้งเกิงเอายาเบื่อหนูไปให้หยางมี่ หยางเล่อคงรู้เรื่องนี้ เลยกลับมาแก้แค้น

แต่ถ้าบอกความจริงออกไป คนจะรุมประณามตัวเองซะก่อน

"แม่...หรือว่าแม่ไปหาเรื่องหยางเล่อ?"

ฉินหวยหรูเห็นชัดว่าเจียจางผิดสังเกต ในใจเริ่มสงสัย เมื่อคืนแม่ลูกบ้านนี้ยังวางแผนกันจะฆ่าหยางเล่อ เช้ามาบ้านก็ไฟไหม้เลย ยิ่งคิดยิ่งแปลกใจ

"ฉินหวยหรู! แกมันคนทรยศ สมคบหยางเล่อ!"

"ต้องเป็นมันแน่ ฉันจะไปเอาเรื่องมัน!"

เจียจางซื่อด่าแล้วผุดลุก เดินไปอย่างเอาเรื่อง

อี้จงไห่รีบตาม

"พี่สะใภ้ใจเย็นก่อน..."

อี้จงไห่กลัวจะเกิดเรื่องใหญ่ รีบเดินตามไป

"เรื่องนี้เด็กแค่แปดขวบจะทำได้ยังไง"

"เจียจางซื่อนี่บ้าจริง ด่าคนนั้นที คนนี้ที เดี๋ยวก็โทษหยางเล่ออีก"

"ใครๆ ก็รู้นางนี่ดุร้ายไร้เหตุผล!"

"ไปดูต่อเลย มีเรื่องอีกแน่!"

ชาวบ้านซุบซิบ ในมุมกินข้าวต้องมีเรื่องเด็ด ขอตามไปดูด้วย

หลังบ้าน บ้านหยาง

"อือ..."

"พี่จ๋า เจ็บ..."

หยางมี่ทำปากยื่น น้ำตาคลอเบ้า

"คนเก่ง เดี๋ยวก็หาย พี่เป่าให้นะ"

หยางเล่อกำลังเอาไข่ต้มกลิ้งประคบให้รอยฟกช้ำบนแขนน้องสาว จะได้หายเร็วขึ้น

"พี่จ๋า ได้ยินเสียงข้างนอกเสียงดังจัง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

หยางมี่เอียงคอมองนอกหน้าต่าง

"ไม่มีอะไรหรอก ดูแลตัวเองให้ดีก่อน"

หยางเล่อขมวดคิ้ว ในใจรู้ดีว่าบ้านเจียคงไฟไหม้เกลี้ยงไปแล้ว

"พี่จ๋า ไม่โกรธมี่มี่นะ มี่มี่ผิดเอง ไม่ยอมฟังพี่ ออกไปเล่น..."

หยางมี่เสียงสั่นจะร้องไห้

"ไม่เป็นไร พี่จะล้างแค้นให้มี่มี่เอง"

หยางเล่อลูบหัวน้องอย่างอ่อนโยน

ทันใดนั้น หน้าต่างก็มีฝูงคนเดินมานำโดยเจียจางซื่อ

"หยางเล่อ! ไอ้เด็กเวร ออกมาเดี๋ยวนี้!"