บทที่ 70 เหอยวี่สุ่ย(ฟรี)
บทที่ 70 เหอยวี่สุ่ย(ฟรี)
เมื่อประชุมใหญ่สิ้นสุด
สุดท้ายทุกคนมีมติให้ฉินหวยหรูกับลูกสามคน ไปอยู่เรือนยายแก่หูหนวกชั่วคราว
ฟ้ามืดแล้ว ทุกคนก็ต้องกลับไปกินข้าว เข้านอน
ไม่มีใครสนใจชะตากรรมแม่ลูกบ้านเจียอีก
จากลานกลางจอแจ
สุดท้ายเหลือเพียงฉินหวยหรูกับลูก ๆ และเยี่ยนปู้กุ้ยกับเมีย
“ฉินหวยหรู รีบพาเด็ก ๆ ไปจัดของย้ายเข้าไปบ้านโน้นเถอะ”
เยี่ยนปู้กุ้ยเดินไปพูด
“ขอบคุณมากค่ะ ลุงสาม...แต่พวกเรา...”
ฉินหวยหรูทำท่าเศร้า ซับน้ำตา
แต่ยังไม่ทันพูดจบ
ป้าสามก็ลากเยี่ยนปู้กุ้ยออกไป
ไม่เปิดโอกาสให้ขอของกินหรือขอความช่วยเหลือใด ๆ
คนเป็นหญิงด้วยกัน รู้ทันว่าฉินหวยหรูหวังอะไร
อีกทั้งครอบครัวใหญ่หกชีวิตของเธอก็กระเบียดกระเสียนอยู่แล้ว
ไหนจะไปเหลือแรงช่วยคนอื่น
ฉินหวยหรูเหลือบสายตามองความหวังสุดท้ายจากไป
เศร้าใจมาก บ้านตัวเองไฟไหม้วอด
ถึงเวลาค่ำ ยังไม่รู้ว่าคืนนี้จะกินอะไรกัน
ก่อนยายแก่หูหนวกจะย้ายออก
ข้าวของในบ้านก็ถูกอี้จงไห่หยิบไปให้ฉินหวยหรูใช้หมดแล้ว
แต่ก็แทบไม่มีอะไรเหลือ
ขอเยี่ยนปู้กุ้ยยืมข้าวสารก็ยังทำไม่ได้
โดนป้าสามลากผัวหนีและกันไว้ทัน
“แม่ ผมหิว”
ปั้งเกิงบ่น
“บ้านเราไหม้หมด ไม่มีข้าวจะกินแล้ว...”
ฉินหวยหรูนั่งหน้ามุ่ย ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร
ปั้งเกิงแนะ “งั้นไปเอาที่บ้านเสี่ยวจูไหม? ผมเคยเห็นมีข้าวฟ่างซ่อนใต้เตียงเมื่อวันก่อน”
“จริงเหรอ? งั้นไปหยิบมาสิ ยังไงเสี่ยวจูก็ไม่อยู่ บ้านนั้นของเราก็เหมือนกัน เดี๋ยวเขาก็ให้เราอยู่แล้ว”
ฉินหวยหรูตกลงกับลูกทันที
ไม่สนใจว่าเสี่ยวจูจะเป็นหรือตาย กลับอยากได้ข้าวบ้านเขา
ที่ผ่านมาก็ปล่อยปั้งเกิงขโมยของประจำ
เสี่ยวจูเองก็ไม่เคยโกรธ เอาแค่คำพูดฉินหวยหรูก็บ่ายเบี่ยงได้หมด
อ้างว่าเด็ก ๆ ไม่ถือว่าเป็นคนนอก ทำให้เสี่ยวจูยิ่งปลื้มใจ
ทุกครั้งที่เด็กหยิบของในบ้านเสี่ยวจูกลับดีใจเสียอีก
ขณะเดียวกัน
ที่โรงพยาบาล
เสี่ยวจูเข้าห้องฉุกเฉิน
อี้จงไห่กับภรรยารอหน้าเครียด
เหอยวี่สุ่ยน้องสาวเพิ่งเลิกงานได้ข่าวรีบวิ่งมาถึง
“พี่ชายเป็นยังไง?”
เธอหอบแฮ่กถาม
“เข้าไปนานมากแล้ว ยังไม่รู้ผล”
อี้จงไห่ถอนหายใจ
“แล้วพี่ชายเป็นอะไร? พอเข้าบ้านปุ๊บก็เห็นคุณย่ากับลูกชายบ้านเจียตายหมด?”
อี้จงไห่เล่ารายละเอียดเรื่องโกลาหลที่บ้านล้อมลานตลอดทั้งวันให้เหอยวี่สุ่ยฟัง
เหอยวี่สุ่ยฟังจบโมโห
“พี่ฉันก็แย่จริง ๆ!
โตจนป่านนี้แล้วยังไปหาเรื่องกับเด็กแปดขวบ
ควรจะปล่อยให้โดนสั่งสอนบ้าง ไม่งั้นหาเรื่องซวยตลอด”
ขณะที่พูด
หมอเปิดประตูเข็นเสี่ยวจูออกมา
หมอสียังเคร่งเครียดพร้อมใบรายงาน
“ใครเป็นญาติของเขา?”
“ฉันค่ะ พี่ชายเป็นไง”
เหอยวี่สุ่ยถาม
อี้จงไห่กับภรรยาหน้าอึ้งช้ำใจพอกัน
หมอเสียงหนัก
“ปลอดภัย แต่ระบบสืบพันธุ์โดนทำลายอย่างรุนแรง ไร้ความสามารถสืบพันธุ์อีกตลอดชีวิต”
ในห้องตกตะลึง
อี้จงไห่ตาค้าง
ภรรยาเข่าทรุดนั่งลง
“ตรวจสอบผลชัดเจน ทางเราจะดูแลคืนนี้ คืนนี้อยู่โรงพยาบาลก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกได้”
หมอยื่นใบเรียกเก็บเงินกับรายงานผล
อี้จงไห่ไปรับหน้าที่จ่ายเงิน
“เหอยวี่สุ่ย เธอเฝ้าพี่ก่อน ฉันไปจ่ายเงิน”
เหอยวี่สุ่ยพยักหน้า
แล้วคนไข้ก็ถูกพาไปแอดมิท
เสี่ยวจูหน้าซีด นอนน้ำตาคลอ
ผู้ชายสิ่งสำคัญก็คือตรงนั้น
ตอนนี้หมดสิ้นกับชีวิตนี้แล้ว
“พี่ ฉันพูดจริงนะ!”
“โตจนขนาดนี้ยังจองเวรเด็กแปดขวบ เชื่อไหมกรรมติดจรวด นี่แหละกรรมแท้ ๆ พี่เกิดมาไม่มีลูกก็สมน้ำสมเนื้อแล้ว!”
เหอยวี่สุ่ยเริ่มเทศนา
เสี่ยวจูพลิกตัวหงุดหงิด
“เหอยวี่สุ่ย เป็นน้องสาวแท้ ๆ หรือเปล่า มาแช่งแบบนี้เพราะอยากให้ฉันตายหรือไง!”
ในใจเสี่ยวจูอึดอัด
ตอนแรกคิดว่าพอไม่มีเจียจางซื่อกับเจียตงสวี
จะเปิดทางตัวเองกับฉินหวยหรูง่าย ๆ
แต่ดันกลายเป็นแบบนี้
“ฉันแค่พูดความจริง พี่ผิดเอง”
เหอยวี่สุ่ยทำท่าไม่โอนอ่อน
หยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาปอกผลไม้
“เป็นผู้หญิงเหมือนกันถามจริง ๆ ถ้าอย่างนี้ฉินหวยหรูจะยังเอาพี่อยู่ไหม?”
เสี่ยวจูถาม
“เผื่อจะได้สติบ้าง... ฉินหวยหรูสวย ขยัน เลี้ยงลูกเอง พี่ก็เลิกยุ่งเถอะ
เธอสมควรได้สามีปกติ ไม่ใช่คนแบบพี่!”
เหอยวี่สุ่ยสบตาเหยียด ๆ ถึงเสี่ยวจู
---