บทที่ 75 ฉินหวยหรูร้องไห้แทบขาดใจ(ฟรี)
บทที่ 75 ฉินหวยหรูร้องไห้แทบขาดใจ(ฟรี)
ผู้คนพึมพำ
“บ้านเจียนี่ทำเวรอะไรไว้ ถึงได้เจอดี ดูปั้งเกิงสิ ของลับกลายเป็นแค่เนื้อป่น นี่คงกลายเป็นขันทีแน่ๆ”
“เสี่ยวตังยิ่งน่าเวทนา ตากลวงเป็นรูเลือด ดูแล้วสยอง”
“ใครมันจะลงมือได้อำมหิตปานนั้น โคตรโหด!”
“น่าสงสารฉินหวยหรูนัก เพิ่งเสียผัวเสียแม่ผัว มาวันนี้ลูกสองคนก็เจอเคราะห์”
ทุกคนซุบซิบ แอบรู้สึกเย็นสันหลัง
ขนาดเป็นแค่คนนอกยังขนลุก
แล้วตัวฉินหวยหรูเล่า จะเจ็บร้าวแค่ไหน
พอเห็นปั้งเกิงเจ็บปวด
ฉินหวยหรูร้องไห้จะเป็นจะตาย
“ปั้งเกิง อย่ากลัวนะ ใครกัน ใครบังอาจทำ ใครมันเตะประตูบ้านเรา
แม่อยู่ทั้งคน จะเอาคืนให้ลูกแน่!”
ฉินหวยหรูทั้งแค้นทั้งอาลัย
อยากจะฉีกคนร้ายนั้นเป็นชิ้น ๆ
แต่ปั้งเกิงร้องไห้บอก
“ไม่รู้ ผมไม่รู้…”
ไม่กล้าบอกว่าเป็นหยางเล่อ
กลัวเจอคดีขโมย ไหนจะความไม่รู้ตัวว่าโดนทำอะไรเข้าไปด้วย
ฉินหวยหรูหมดหนทาง
เขายังคงกัดฟันไม่ปริปาก
ขณะนั้นเอง
เสียงสวี่ต้าเหมากู่ก้องมาตามทาง
ถือหมูกลับบ้านยิ้มแย้ม
แต่เห็นคนแห่มุงอยู่หลังบ้านเจีย ก็งุนงงรีบปรี่เข้าดู
เห็นบ้านเละเทะ
สวี่ต้าเหมาถึงกับหัวเราะ
“เป็นอะไรเรอะ โดนโจรขึ้นบ้านเหรอ?”
“โอ้โห ประตูพัง อาหารเต็มพื้น บ้านนี้ไม่ใช่จนกินข้าวขัดเลยไม่ใช่เรอะ ไหงจู่ๆ เจอเนื้อกับหมั่นโถวเลอะเทอะ อร่อยดีมั้ย?”
พูดเชิงเย้ย หาความสะใจ
เสี่ยวจูไปเห็นเข้ายิ่งโมโห
“สวี่ต้าเหมา เรื่องบ้านนี้ร้ายแรง ยังจะชอบใจอีก?”
“ไงล่ะ ฉินหวยหรูเป็นเมียนายหรือไง? นายจะยุ่งทุกเรื่องเลยหรือไง เลิกยุ่งดีกว่า ที่แท้น้องสาวเค้าเลยไม่เอานาย เพราะนายไม่ใช่ผู้ชายของจริง ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงจะหนี!”
สวี่ต้าเหมาหยามกันต่อหน้า
เรื่องในซอยแบบนี้ คนทั้งซอยรู้หมด
ตอนฉินหวยหรูจะจับคู่เสี่ยวจูกับน้องสาว แต่สุดท้ายก็โดนเท
เสี่ยวจูจึงเดือด
“ฉันรู้ล่ะ! สวี่ต้าเหมาแกนี่แหละเป็นต้นเหตุแน่! ไม่น่าแปลกใจที่ฉินจิงหรูเข้าห้องน้ำทีเดียวหายไปเลย นายต้องเป็นคนเตือนให้เธอหนีแน่!”
เขาตรงเข้าไปคว้าคอสวี่ต้าเหมา
“เกี่ยวอะไรฉันวะ แกเป็นขันทีเอง จะไปโทษใคร ญาติผู้หญิงเขารักดี ”
ทั้งสองเริ่มปะทะ
เสี่ยวจูเหวี่ยงหมัดใส่
“ลองดูสิสวี่ต้าเหมา!”
วินาทีเดียว สองฝ่ายก็ตะลุมบอนกันกลางซอย
ไม่มีใครคิดจะแยก สู้กันด้วยความแค้นในใจ
ชาวบ้านที่ยืนดูก็ไม่มีใครห้าม จะไปยุ่งกับเขาต่อยกันทำไม
“เสี่ยวจู หยุดมือเถอะ อย่าตีกัน!”
อี้จงไห่ก็แค่พูดอยู่ห่าง ๆ กลัวโดนลูกหลง
ยุคนี้ไม่มีใครกล้ายุ่งเวลาคนโกรธ
*
ฉินหวยหรูเห็นปั้งเกิงค่อยยังชั่ว
ในที่สุดถึงหันไปหาความผิดปกติของเสี่ยวตัง
“เสี่ยวตัง…”
เห็นตากลวง มีเลือดไหล
เธอสั่นเทาหยิบตัวลูกขึ้น
เรียกเท่าไรก็ไม่ตอบ
ฉินหวยหรูหน้าซีดราวผี
เอามือแตะจมูกลูก
...ไม่มีลมหายใจ!
แค่นั้นเอง เธอร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง
“เสี่ยวตัง! เสี่ยวตัง! อย่าทิ้งแม่ไป ช่วยด้วย! เสี่ยวตังตายแล้ว!”
ตะโกนลั่นให้ใครช่วย
ทุกคนในที่ชุลมุนตกตะลึง
อึ้งในความโชคร้ายของบ้านเจีย
“อะไรนะ เสี่ยวตังตายแล้ว!”
“เป็นไปได้ไง เพิ่งดีๆ อยู่แท้ๆ”
“ไม่มีบาดแผลใหญ่ จะตายได้ไง หรือโดนวิญญาณเข้าสิง?”
“บ้านนี้เหมือนโดนคำสาป ช่วงหลังเจ้ากรรมตามสนองเต็มๆ”
“มีกรรมเวรแน่ ผู้ใหญ่สองคนตาย ต่อด้วยเสี่ยวตัง ปั้งเกิงก็ไม่น่ารอด”
*
เสียงร้องโหยหวนของฉินหวยหรู
ทำให้เสี่ยวจูหยุดชกสวี่ต้าเหมาทันที
รีบวิ่งไป
เห็นฉินหวยหรูร้องเป็นบ้า
เขาก้มดูเสี่ยวตัง ก็พบ...
เด็กไม่มีลมหายใจจริง ๆ
เสี่ยวจูเองก็หน้าซีด ไม่รู้จะทำยังไง
หวยฮวานั่งอยู่บนเตียง ก็ดีดร้องไห้สนั่นสร้างความวุ่นวายไปทั้งซอย
“เร็ว อี้จงไห่! รีบพาเด็กทั้งสองคนไปโรงพยาบาล!”
เสี่ยวจูตะโกนอย่างหวาดกลัว
อี้จงไห่ ยกร่างเสี่ยวตัง
เสี่ยวจูรีบหามปั้งเกิง รีบพาทั้งคู่ไปโรงพยาบาล
---