บทที่ 120 สองพี่น้องตระกูลเยี่ยนรนหาที่ตาย(ฟรี)
บทที่ 120 สองพี่น้องตระกูลเยี่ยนรนหาที่ตาย(ฟรี)
“หลัวเสี่ยวเอ๋อ!”
หยางเล่อร้องเรียกหนึ่งครั้ง
หลัวเสี่ยวเอ๋อเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
ดี ๆ อยู่ก็ดันโมโหขึ้นมาได้?
จริงดังว่า ผู้หญิงเปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าเปิดหน้าหนังสือเสียอีก
หยางเล่อยักไหล่ ก่อนเดินกลับห้องทำงานของตน
วันนี้เขาต้องจัดการเอกสารส่งคนลงชนบท
ทั้งบ่ายจึงวุ่นจนหัวหมุน
ส่วนหลัวเสี่ยวเอ๋อ เพื่อหลบหน้าหยางเล่อ
แม้แต่ห้องทำงานพ่อก็ไม่ไป นั่งหมกตัวอยู่ที่แผนกรักษาความปลอดภัยทั้งบ่าย
หัวหน้าลี่แห่งแผนก รปภ. นั่งทำงานตัวเกร็ง
นึกว่าคุณหนูถูกคุณพ่อส่งมาจับตาดูงาน
ตลอดบ่ายพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทำงานไปหน้าซีดไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“อะไรน่ะ? หยางเล่อมาหรือ?”
ได้ยินเสียงเคาะประตู หลัวเสี่ยวเอ๋อถึงกับดีดลุกขึ้น
พอเห็นสายตาแปลก ๆ ของหัวหน้าลี่ก็รีบทรุดลงอย่างกระดาก
“เข้ามา”
คำของหัวหน้าลี่เพิ่งจบ กัปตันจางก็ผลักประตูเข้ามารายงานงาน
เห็นหลัวเสี่ยวเอ๋อนั่งอยู่ก็งง ๆ
“หัวหน้า ถ้าท่านยุ่ง เดี๋ยวผมมารายงานทีหลัง”
กัปตันจางรับรู้ถึงบรรยากาศประหลาด ตั้งใจจะชิ่งหนี
แต่หัวหน้าลี่เรียกไว้
“เอ่อ …ไม่ต้องหรอก ฉันว่างพอดี เสี่ยวจาง ฉันมีเรื่องสั่งนาย”
หัวหน้าหลี่ลุกขึ้น เมินหลัวเสี่ยวเอ๋อแล้วลากกัปตันจางออกจากห้อง
พอสองคนออกมาพ้นประตูต่างก็โล่งอก
“หัวหน้า นี่มันเรื่องอะไรครับ?”
กัปตันจางกระซิบถามเบา ๆ
“ฉันก็ไม่รู้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าหยางเล่อนั่น ไม่รู้ไปทำอะไรให้คุณหนูโกรธ
ทั้งบ่ายเธอนั่งหน้าตึง มองออกหน้าต่างเป็นพัก ๆ ปากก็บ่นชื่อหยางเล่อตลอด”
หัวหน้าลี่เช็ดเหงื่อพรืด
กัปตันจางไม่เคยเห็นหัวหน้าตัวเองเป็นแบบนี้มาก่อน
ตามปกติหัวหน้าลี่ขึ้นชื่อว่าเข้มงวด ผู้คนใน รปภ. ต่างหวาดกลัว
ไม่คาดว่าเขาจะเกรงกลัวหลัวเสี่ยวเอ๋อถึงเพียงนี้
“ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริง ๆ …เลิกงาน ๆ!”
หัวหน้าลี่ปรับลุค เส้นผม เสื้อผ้าเรียบร้อย
กุมมือไพล่หลัง เดินออกไปอย่างสบายอารมณ์
ติ๊งลิ้งลิ้ง—เสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้น
หกโมงเย็น คนงานเลิกจากความเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน
ต่างยิ้มแย้มพูดคุยกลับบ้าน โรงงานที่เคยเงียบกลับพลุกพล่าน
ทว่า หยางเล่อยังยุ่งหัวฟู ไม่ทันได้เลิกงาน
เวลาไหลผ่านทีละนาที—แป๊บเดียวก็ล่วงเข้าสองทุ่มกว่า
ค่ำคืนมืดสนิท โรงงานทั้งหลังถูกความมืดปกคลุม
สงบเงียบ มีเพียงเงาร่างหนึ่งเดินพลางบ่น
“หยางเล่อ ฉันเกลียดนาย! ไม่คุยด้วยแล้ว!”
“งอนมาทั้งบ่าย ยังไม่มาง้อเลย ถ้าพรุ่งนี้จะมาคุย ฉันไม่สน!”
“ฉินหวยหรูดีตรงไหน? แม่ม่ายลูกสอง แถมยังคลุมเครือกับเสี่ยวจู!”
“ไม่อยากเชื่อว่านายจะชอบแบบนั้น ปล่อยสาวสวยอย่างฉันไว้—ฉันด้อยกว่าเธอตรงไหน!”
หลัวเสี่ยวเอ๋อบ่นกระปอดกระแปดเดินออกประตูโรงงาน
โดยไม่รู้ตัว—เธอเริ่มห่วงใย หึงหวง
อารมณ์ทุกอย่างถูกหยางเล่อดึงรั้งไว้หมด
เสียงบ่นปลุกสองพี่น้องที่งีบอยู่ข้างคอกสุนัข
“ห้า~ ดึกตั้งเก้าโมงกว่าแล้วยังมีผู้หญิงในโรงงาน” เยี่ยนเจี๋ยกวางหาวเดินมาดู
เห็นเงาคุ้น ๆ ไม่ไกล “พี่! พี่! หลัวเสี่ยวเอ๋อ!”
เขาตะโกนเรียกเยี่ยนเจี๋ยเฉิงที่นอนอยู่
“หลัวเสี่ยวเอ๋อ? ดึกขนาดนี้ยังอยู่?”
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงขมวดคิ้ว
“เธออยู่คนเดียวพี่!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะหลัวเสี่ยวเอ๋อหนุนหลัง หยางเล่อคงเบ่งไม่ได้ขนาดนี้
พูดง่าย ๆ เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับยัยผู้หญิงนี่!”
แววเกลียดชังวาบผ่านตาเยี่ยนเจี๋ยกวาง
สองพี่น้องสบตากัน คิดตรงกันทันที
แปดปีใช้แรงงานบวกกับความอัปยศวันนี้ ล้วนเพราะหลัวเสี่ยวเอ๋อกับหยางเล่อ
พวกเขาเกลียดสองคนนั้นเข้ากระดูกดำ
“ไป! คืนนี้โอกาสทอง”
“หลัวเสี่ยวเอ๋อยังไม่แต่งงานด้วย ถ้าฉันได้เป็นเขยบ้านนี้
อนาคตจะยิ่งใหญ่กว่าหยางเล่ออีก!”
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงเริ่มคำนวณ
ถ้าจัดการหลัวเสี่ยวเอ๋อได้ เร็วกว่าพึ่งรองผู้อำนวยการหลี่เสียอีก
ถนนไร้ผู้คน เงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีด
หลัวเสี่ยวเอ๋อเผลองีบที่ฝ่าย รปภ. พอตื่นก็พบว่าพบว่ามืดแล้ว
ลมกลางคืนพัดวูบ เธอกอดเสื้อแน่น ตัวสั่นเล็กน้อย
“หยุด!”
เสียงผู้ชายดังด้านหลัง
หลัวเสี่ยวเอ๋อตกใจจนไม่กล้าหายใจ สั่นเทิ้ม ก่อนออกวิ่ง
“อ๊า!”
ความกลัวทำให้สายตาเลื่อน เบื้องหน้ามีก้อนหิน เธอสะดุดล้มคะมำ
“พวกแก?”
เธอนั่งบนพื้น ถอยหนีด้วยความหวาดหวั่น
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงกับเยี่ยนเจี๋ยกวางเดินเข้ามาช้า ๆ
มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย
“วิ่งสิ? ทำไมไม่วิ่งต่อ?”
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงกระแทกเสียงเย็น
“จะทำอะไร! ถ้ากล้าทำร้ายฉัน พ่อฉันกับหยางเล่อไม่ปล่อยพวกแกแน่!”
เสียงของเธอสั่นระริกด้วยความกลัว
“ฮ่า ๆ พ่อแกกับหยางเล่อ? คนพวกนั้นอยู่ไหนล่ะ ทำไมไม่มา?”
“หลัวเสี่ยวเอ๋อ ไม่ใช่เธอวางท่าอยู่สูงดูแคลนพวกเราหรือ?
แล้วตอนนี้กลัวทำไม?”
ใบหน้าเยี่ยนเจี๋ยเฉิงบิดเบี้ยว ลิ้นเลียริมฝีปาก น้ำลายแทบหยด
เขาอายุยี่สิบหกแล้ว ป่านนี้ถ้าเป็นคนอื่น ลูกคงวิ่งเล่นได้ แต่เขายังไม่มีข้าวจะกิน
“ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…หยางเล่อ…”
น้ำตาหยดโตหล่นไม่ขาดสาย
สองพี่น้องขนาบหน้า–หลัง
“ถอยไป! ถ้าแตะต้องฉัน พ่อฉันจับพวกแกขังตลอดชีวิตแน่!”
หลัวเสี่ยวเอ๋อขู่ทั้งที่รู้ตัวว่าไม่มีแรงสู้
“พี่ ผมว่าเก็บเธอเลยดีกว่า ผู้หญิงคนนี้ดุเหลือเกิน” เยี่ยนเจี๋ยกวางว่า
“แกเฝ้าทางโน้นให้ดี—ข้าชอบผู้หญิงดุ!”
“อดอยากมากว่ายี่สิบปี เนื้อส่งถึงปากจะปล่อยได้ยังไง”
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงยิ้มสกปรก
“ได้ แต่รีบหน่อย” เยี่ยนเจี๋ยกวางขมวดคิ้ว
“อ๊า—!”
“กล้าเตะฉันเหรอ!”
เยี่ยนเจี๋ยเฉิงหน้าซีดเผือด กุมเป้า
ความปวดแล่นพล่าน
“อีนังบ้า! คืนนี้ข้าจะตีแกให้ตาย!”