ความแข็งแกร่งของเต่าหินระดับ 2

" มิโนะคิดว่าซวนอูถ้าเทียบสัตว์ร้ายเจ้าคิดว่าอย่างไร " มู่เหลียงถาม

เขาต้องการรู้ความแข็งแกร่งของเต่าหินระดับ 2

"ซวนอู?"

หญิงสาวตกตะลึง นึกขึ้นได้ว่าเป็นชื่อเต่า

เธอกัดริมฝีปากล่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยไม่มั่นใจ “ ซวนอู น่ารู้จะดีกว่าเมื่อก่อนมากๆ”

มู่เหลียงพยักหน้า ข้อดีของเต่าหินคือมันตัวใหญ่ นั้นละข้อดี

ข้อเสียอยู่ที่รูปร่างซึ่งหมายความว่าความเร็วมันจะช้ามากและไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่

และความสามารถของเต่าหิน 'ปัฐพีทิ่มแทง' สามารถแทนที่ข้อบกพร่องของขนาดใหญ่นั้นได้

"มู่เหลียง,ขอปีนบนหลังของมันดูหน่อยได้ไหม?”

มิโนะกระพริบตาอ้อนวอนและถามอย่างกระตือรือร้น

"แน่นอน." มู่เหลียงพูดด้วยเสียงหัวเราะ

"วู้~~"

เต่าหินส่งเสียงร้องเบาๆ และหนามหินที่ด้านข้างของกระดองเต่าหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และก้อนหินก็ลอยขึ้นมาเป็นบันไดหิน

“ว้าว! ซวนอูมันเข้าใจพวกเราได้หรือ”

ดวงตาของมิโนะเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ มองไปยังบันไดหินสูงสองเมตร

“เขาเข้าใจที่ฉันพูดนะ” มู่เหลียงเดินนำขึ้นบันไดหินและปีนขึ้นไปบนหลังเต่าหิน

หินแหลมที่ด้านหลังของเต่าหินก็หดลง โดยเหลือพื้นที่ราบเจ็ดหรือแปดตารางเมตรตรงกลางหลังเต่า

ขอบของกระดองเต่ามีหนามหินเป็นวงกลมยาวครึ่งเมตรขึ้นไปตามแนวทแยงมุม

"น่าสนใจ." มู่เหลียงชมเต่าหิน ในความคิด

“วู้~~”

เต่าหินตอบรับอย่างมีความสุข

“ซวนอูฉลาดเกินไปจริงๆ”

มิโนะปีนขึ้นไปบนหลังเต่าแล้วมองย้อนกลับไปและเห็นบันไดหินหดลงกับพื้น

หญิงสาวมองไปทางซ้ายและขวา มองดูกระดองเต่าแบนๆ

มิโนะ พูดเล่นว่า "มู่เหลียง คุณคิดว่าเราสามารถสร้างบ้านบนหลัง ของ ซวนอู ได้มั้ย"

“ดูเหมือน...จะเป็นไปไม่ได้”

มู่เหลียงได้รับแรงบรรดารใจกับความคิดของหญิงสาว

ในอนาคตคงจะมีสัตว์เลี้ยงมากขึ้นเรื่ิอย ๆ มันอาจจะไม่สะดวกที่จะอยู่ในสถานที่เดียวกับมนุษย์

โดยเฉพาะขนาดปัจจุบันของเต่าหิน ถ้ามันวิวัฒนาการ มันจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน

เต่ามีกระดองขนาดใหญ่พอที่จะสร้างเป็นที่พักอาศัย

มิโนะถามกับมู่เหลียงว่า "เจ้าไม่ต้องการสร้างบ้านบนหลังเต่าจริงๆเหรอ?"

"ยังก่อน พื้นที่ยังเล็กเกินไป"

มู่เหลียงกลับมารู้สึกตัวและพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

"อย่างไรก็ตาม"

"ในอนาคตเราควรจะอยู่บนเต่าจริงๆ เหรอ" มิโนะถามยืนยันอย่างตื่นเต้น

“คิดยังไงกับการมีบ้านเคลื่อนที่”

มู่เหลียงแทรกแล้วพูดว่า "เราไม่ต้องรีบร้อนไปไหนหรอก"

มิโนะกระโดดขึ้นอย่างมีความสุข ตั้งหน้าตั้งตารอ "เมื่อถึงตอนนั้น เราจะได้ผจญภัยกัน"

และเธอสามารถตามหาพี่สาวของเธอได้ในขณะเดินทาง

“มู่เหลียง เรามาทำกองไฟบนหลังกระดองเต่ากันเถอะ มันจะเผาซวนอูไหม?”

"ไม่หรอก เพราะมันมีหินที่คอยปกป้องตัวมันเองอยู่"

“มู่เหลียง ถ้้้าเราสร้างอะไรหลาย ๆ อย่าง ซวนอูจะรู้สึกว่ามันหนักเกินไปหรือเปล่า?”

“เพิ่มอีกร้อยเท่าก็ไม่ทำให้รู้สึกหนักหรอก”

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการมีหญิงสาวที่ร่าเริงอยู่กับเขามันทำให้มู่เหลียงรู้สึกดีมาก

มิโนะตะโกนเสียงดัง “มู่เหลียง เรารีบกลับค่ายกันเถอะ ฉันอยากรื้อเพิงไม้นั้นทิ้ง”

"ไม่ต้องกังวล"

มู่เหลียงส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ดีและเตือนว่า: "อย่าลืมว่าพวกโจรจะโจมตีค่าย"

"เอ่อ... ข้าเกือบลืมไปเลยเพราะตื่นเต้นมาก" มิโนะยิ้มด้วยความเขินอาย

เธอมาที่ฝั่งมู่เหลียง กำชายเสื้อไว้แน่น แล้วพูดเบาๆ ว่า "ถ้ามันอันตรายเกินไป เราออกเดินทางพรุ่งนี้เลยไหม"

มิโนะ ไม่ต้องการให้ มู่เหลียง เสี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอจะได้มีชีวิตใหม่ที่เธอใฝ่ฝัน

"ไม่มีอันตรายหรอก" มู่เหลียงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทาและเห็นแสงตะวันส่องลงมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง พระอาทิตย์ก็ถูกเมฆบดบังอีกครั้ง

มู่เหลียงได้แต่คิดถึงคนในค่าย ถ้าพวกเขาไม่เชื่อละ จะทำอย่างไรดี

ภายในวันมะรืนนี้เขาจะจากไปพร้อมกับหญิงสาว

ในโลกเช่นนี้ เราต้องทำในสิ่งที่จำเป็นเพื่อจะมีชีวิตรอด

“ว่าแต่ เจ้ามีความเกี่ยวข้องกับคนในค่ายอย่างไร เจ้ามีเพื่อนไหม”

มู่เหลียงยังไม่รู้จักกับเพื่อนๆของหญิงสาวเลยด้วยซ้ำ

มิโนะหันไปมองไกลๆ แล้วพูดอย่างนิ่งเฉย: "ฉันกำลังซ่อนตัวจากคนอื่นอยู่"

“เพื่อนของเธอเหรอ?” มู่เหลียงถามเบาๆ

"บางที…." ดวงตาของมิโนะดูไม่ปกติเล็กน้อย และเธอเกาแก้มด้วยตวามเขินอาย

เธอนึกถึงคนไม่กี่คนที่จับพวกกิ้งก่าด้วยกัน

ในฐานะที่เป็นผู้กลายพันธุ์ เธอจะถูกทุบตีและจะไม่คนที่ช่วยเธอ

และเธอก็จะถูกปล้นอยู่หลายครั้ง

หลังจากนั้น เธอก็หลีกเลี่ยงตัวเองจากทุกคน และออกห่าง

“ดูเหมือนจะไม่ใช่เพื่อนสินะ มู่เหลียงเห็นท่าทางของหญิงสาวและเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ชีวิตของหญิงสาวก่อนหน้านี้ลำบากมากขนาดไหนกันแน่

เขาจึงเป็นเพื่อนคนแรกของมิโนะ