บทที่ 195 ปั้งเกิงถูกซ้อม(ฟรี)
บทที่ 195 ปั้งเกิงถูกซ้อม(ฟรี)
“นั่นไม่ใช่แม่ฉัน” ปั้งเกิงขมวดคิ้ว
นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว
“หา? นั่นไม่ใช่แม่ของแกเหรอ? ก่อนหน้านี้พวกเรายังเคยเห็นอยู่เลย”
“ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้นออกมาจากบ้านล่ะ? นี่โดนตีมาหรือว่ายังไง?”
“ปั้งเกิง แม่ของแกคงไม่ได้ไปมีชู้ข้างนอก แล้วโดนจับได้หรอกนะ”
เพื่อนสองสามคนเริ่มนินทาว่าร้าย บนใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
‘มีแม่แบบนี้ช่างน่าอายจริงๆ!’ ปั้งเกิงที่อยู่ข้างๆ หน้าเขียวคล้ำ อยากจะหาที่ไหนสักแห่งมุดเข้าไป
“หุบปาก!”
เหลืออดทน ปั้งเกิงเหวี่ยงหมัดออกไป ชกเข้าที่เด็กผู้ชายข้างๆ หนึ่งหมัด
“โอ๊ย!” เด็กผู้ชายเจ็บปวด เช็ดรอยเลือดที่มุมปาก เบิกตากว้าง
“ไอ้ขันทีสารเลว แกกล้าตีฉันเหรอ?” เด็กผู้ชายจ้องปั้งเกิงอย่างโหดเหี้ยม
เพื่อนอีกสองสามคนรอบๆ ต่างก็ตะลึง ไม่คิดว่าปั้งเกิงจะกล้าลงมือ
“ตีแกแล้วจะทำไม?”
“ให้แกพูดจาเหลวไหล ฉันจะฉีกปากแกให้ดู!”
ปั้งเกิงโกรธจนหน้ามืดตามัว เลือดขึ้นหน้า ตรงเข้าไปชกต่อยกับเด็กผู้ชายตรงหน้าทันที
“พวกแกยืนบื้อทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบมาสั่งสอนไอ้ขันทีสารเลวนี่อีก!” เด็กผู้ชายที่ถูกตีตะโกนลั่น
คนรอบๆ สองสามคนต่างพากันกรูเข้ามา เดิมทีปั้งเกิงยังได้เปรียบอยู่ แต่คนน้อยย่อมแพ้คนมาก ในไม่ช้าก็ถูกคนกลุ่มนี้กดลงกับพื้น รุมชกต่อยเตะตี
“ไอ้ขันทีสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะแกอยู่บ้านล้อมลานเดียวกับหยางเล่อ แกคิดว่าพวกเราจะมาเล่นกับแกเหรอ?”
“แกเป็นขันที แม่แกก็เป็นนางแพศยา ทั้งบ้านไม่มีใครหน้าด้านเท่านี้อีกแล้ว”
“นางแพศยา คลอดไอ้ลูกครึ่งชั่วตัวนี้ออกมา ฮ่าๆๆๆ…”
คนสองสามคนพลางทุบตีปั้งเกิงอย่างหนัก พลางเยาะเย้ยอย่างไม่ปรานี บางคนถึงกับถอดรองเท้ามาผูกเชือก แล้วแขวนไว้บนคอของปั้งเกิง
“นางแพศยา! นางแพศยา!”
“เหอะ ถุย!”
ทุกคนยืนล้อมเป็นวงกลม เริ่มถ่มน้ำลายใส่ปั้งเกิง
“อย่าตีนะ อย่าตี” เสียงกรีดร้องของปั้งเกิงดังสะท้อนไปทั่วท้องฟ้า
---
“พวกเธอดูสิ ทางนั้นเหมือนจะมีเรื่องกัน”
คนที่นั่งอยู่บนถนน เดิมทียังคงนินทาเรื่องของฉินหวยหรูอยู่ ก็ถูกเสียงอึกทึกทางนั้นดึงดูดความสนใจไป เมื่อเห็นว่ามีเรื่องใหม่ให้เผือก ทุกคนก็พากันไปมุงดู
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันแล้วล่ะ?”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงเย็นชาดังขึ้น
“เร็วเข้า รีบหนีเร็ว!” เมื่อเห็นว่ามีคนมา เด็กผู้ชายกลุ่มนี้ก็ตกใจจนรีบวิ่งหนีไป
ทิ้งปั้งเกิงไว้คนเดียว นั่งอยู่บนพื้น หน้าตาบวมปูดเขียวช้ำ ตามตัวเต็มไปด้วยน้ำลาย บนคอยังแขวนรองเท้าเก่าๆ อยู่ข้างหนึ่ง
ปั้งเกิงกำหมัดแน่น ตัวสั่นไปทั้งร่าง ในแววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ปั้งเกิง?” เมื่อมองเห็นชัดเจนแล้ว ทุกคนก็ตกตะลึง!
“นี่มันปั้งเกิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงโดนตีล่ะ?”
“วันนี้แม่ลูกคู่นี้ดวงซวยรึไงนะ? ทำไมถึงโดนซ้อมกันทั้งคู่เลย?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ”
ทุกคนต่างทำหน้าเหมือนกำลังมุงดูเรื่องสนุก ยืนพูดจาแดกดันอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเข้าไปช่วยเลยสักคน
“ไสหัวไป! ไปให้พ้นกันให้หมด!” ปั้งเกิงคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล ผลักคนรอบๆ อย่างไม่เลือกหน้า แล้ววิ่งตรงไปยังบ้านล้อมลาน
“ไอ้เด็กเวรนี่ ช่างไม่มีมารยาทจริงๆ ผลักลุงหวังคนนี้ล้มลงไป แกชดใช้ไหวไหม?”
“อย่าไปถือสาไอ้ปั้งเกิงนี่เลย ทั้งบ้านนี้ก็ไม่มีใครดีสักคน”
ทุกคนกระซิบกระซาบกัน ไม่มีใครสนใจปั้งเกิงและฉินหวยหรูจริงๆ เลย สองแม่ลูกคู่นี้ปกติก็ชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ ปั้งเกิงยิ่งชอบลักเล็กขโมยน้อย ชอบไปสะเดาะกุญแจของเพื่อนบ้านอยู่บ่อยๆ ทุกคนต่างก็บ่นกันมานานแล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นพวกเขาโดนลงโทษ ต่างก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก
---
ในขณะเดียวกัน ที่สวนหลังบ้าน
ปรากฏว่าฉินหวยหรูกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหยางเล่อ ร้องไห้ฟูมฟายทั้งน้ำมูกน้ำตา
ในใจเธอรู้ดี ว่าตนเองไปสร้างความขุ่นเคืองให้คนงานในโรงงานเข้าแล้ว เกรงว่าต่อไปคงจะไม่มีวันดีๆ อีก หากบอกคนจากแผนกรักษาความปลอดภัย มีความเป็นไปได้สูงที่จะลามไปถึงเรื่องที่เธอรับธัญพืชจากคนอื่น ถึงตอนนั้นเธอก็คงจะจบสิ้นไปด้วยกัน
ตอนนี้วิธีเดียวที่มีก็คือการขอความคุ้มครองจากหยางเล่อ ดังนั้นฉินหวยหรูพอกลับมาถึง ก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเอง วิ่งไปที่บ้านของหยางเล่อ
ต้องบอกว่า ฉินหวยหรูก็ยังถือว่าฉลาดอยู่บ้าง
“พี่ฉิน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน ลุกขึ้นก่อนเถอะค่ะ” เหออวี่สุ่ยถอนหายใจ
เธอก็เพิ่งจะบังเอิญไปส่งของ แล้วก็มาเห็นภาพนี้เข้า ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เธอเห็นใจฉินหวยหรูมาก
“หยางเล่อ นายพูดอะไรสักหน่อยสิ” เหออวี่สุ่ย มองหยางเล่อที่ไม่ไหวติง รู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง
“พี่อวี่สุ่ย คนแบบนี้ไม่ควรไปยุ่งด้วยเลยค่ะ กรรมตามสนอง”
“ตอนที่แม่สามีของเธอยังอยู่ ทั้งบ้านนั้นรังแกพวกเรายังไงบ้าง?”
“ตอนนี้พอเห็นว่าชีวิตพวกเราดีขึ้น ก็มาแกล้งทำเป็นน่าสงสารอยู่เรื่อย รู้ว่าจะเป็นแบบนี้”
“แล้วจะทำไปทำไมตั้งแต่แรก”
“สมควรแล้วจริงๆ!”
หยางมี่แค่นเสียงเย็นชา ไม่อยากจะมองหน้าฉินหวยหรูเลยแม้แต่น้อย
“ฉินหวยหรู เธอก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว?” หยางเล่อนั่งบนเก้าอี้อย่างสงบ จ้องมองฉินหวยหรู แววตาลุ่มลึก
ปรากฏว่าฉินหวยหรูหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำ มุมปากมีเลือดไหล ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตามตัวก็ถูกตีจนเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ สภาพแบบนี้น่าสังเวชอย่าบอกใครเลย
“หยางเล่อ ขอร้องล่ะ มีแต่เธอเท่านั้นที่ช่วยฉันได้”
“คนกลุ่มนั้นในโรงงานไม่ปล่อยฉันไว้แน่” ฉินหวยหรูเช็ดน้ำตา อ้อนวอนหยางเล่อ