บทที่ 200 หรานชิวเย่ถูกจับ(ฟรี)
บทที่ 200 หรานชิวเย่ถูกจับ(ฟรี)
ในยุคแห่งความเปลี่ยนแปลง กระแสคลื่นลูกใหม่ได้ถูกผลักดันขึ้นมาบนเวที และมีปัญญาชนบางส่วนที่ถูกกดขี่ข่มเหง ซึ่งในนั้นก็รวมถึงอาจารย์หรานชิวเย่แห่งโรงเรียนประถมหงซิงด้วย
หยางมี่ก็เพิ่งจะรู้ตอนที่มาถึงในวันนี้เอง ว่าช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา หรานชิวเย่ถูกกดขี่รังแกต่างๆ นานา ชีวิตในโรงเรียนก็ไม่ราบรื่นนัก
ผู้ที่ประสบชะตากรรมเดียวกับหรานชิวเย่ยังมีอาจารย์อีกสองสามคน มักจะถูกคนอื่นรังแกอยู่เสมอ
“น้องสาวคนสวย นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอนะ รีบไปเสียเถอะ”
“มีคนแจ้งความมาว่า คำพูดของอาจารย์หรานไม่เหมาะสม ต้องได้รับการอบรม!”
ผู้บริหารของโรงเรียนสองสามคนเดินเข้ามา เตรียมจะจับกุมหรานชิวเย่
“พวกคุณกล้าเหรอ!” หยางมี่ยืนปกป้องหรานชิวเย่
“มี่มี่ ไม่ต้องสนใจครูหรอก รีบไปกับหยวนหยวนเถอะ”
“เดี๋ยวจะพลอยทำให้พวกเธอเดือดร้อนไปด้วย ทางนี้ครูไม่เป็นไรหรอก ก็แค่โดนตำหนิสองสามคำ ไม่ได้เสียเนื้อไปสักหน่อย”
หรานชิวเย่เมื่อเห็นเด็กสองคนที่ยังไม่โตเต็มที่นักมาปกป้องเธอ ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง
“อาจารย์หราน พวกเราไม่ทิ้งอาจารย์ไปไหนหรอกค่ะ”
“อาจารย์พูดง่ายนี่คะ พวกเราจะไม่รู้ได้อย่างไร? ไม่ใช่แค่ตำหนิสองสามคำ ถ้าร้ายแรงก็จะต้อง…”
หยางมี่ส่ายหน้า วันนี้ไม่ว่าจะพูดยังไงก็จะไม่ยอมให้พวกเขาพาอาจารย์หรานไป อย่างไรเสียอาจารย์หรานก็มีบุญคุณในการสั่งสอนเธอ ในเมื่อได้เจอแล้ว จะปล่อยให้พวกเขารังแกอาจารย์หรานได้อย่างไร
“หยวนหยวน! หรือว่าเธอไปก่อนเถอะ ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเดือดร้อน” หยางมี่กล่าว
“ไม่ มี่มี่ ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ก็ต้องสู้เคียงข้างเธอสิ อาจารย์หรานไม่ใช่แค่ครูของเธอคนเดียวนะ แต่เป็นครูของฉันด้วย”
หวังหยวนหยวนยืนอยู่ข้างๆ หยางมี่ ทั้งสองคนยืนขวางอยู่ตรงหน้าหรานชิวเย่ ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“เด็กผู้หญิง พวกเราก็พยายามพูดดีๆ แล้วนะ ถ้าเธอยังไม่ฟังอีก ก็อย่าหาว่าพวกเราใช้ไม้แข็งล่ะ” ชายสองสามคนเดินเข้ามา ล้อมรอบหยางมี่และหวังหยวนหยวน พูดด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว
“มี่มี่ หยวนหยวน กลับไปเถอะ” หรานชิวเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
‘คนกลุ่มนี้ดูท่าทางดุร้าย ไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องด้วยได้’
“วันนี้ถ้าพวกคุณจะจับครูของพวกเรา ก็จับพวกเราไปด้วยเลยสิ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแปแล้ว จะปล่อยให้พวกคุณจับคนตามอำเภอใจได้”
“ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ พี่ชายของฉันเป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงงานเหล็กกล้าหงซิง ถ้าพวกคุณมาหาเรื่องฉันล่ะก็ พี่ชายของฉันไม่ปล่อยพวกคุณไว้แน่!”
หยางมี่เท้าสะเอว เรื่องบารมีจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด
ฟู่ ฮ่าๆๆๆ”
“น้องสาว พี่ชายของเธอเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานเหรอ? พวกเรากลัวจังเลย”
“อย่ามาโกหกแถวนี้เลยน่า ถ้าพี่ชายของเธอเป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน พ่อของฉันก็เป็นผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงศึกษาธิการแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางมี่ ทุกคนต่างก็หัวเราะจนท้องแข็ง มีคนหนึ่งถึงกับพูดจาเยาะเย้ย
“พวกเราไม่ต้องเกรงใจพวกเธอแล้ว ขึ้นไปจับทั้งสามคนนี้มาเลย”
“ในการประชุมจะได้ประจานให้เป็นที่รู้จัก เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูสำหรับอาจารย์คนอื่นๆ ของโรงเรียนประถมหงซิง”
เมื่อมีคำสั่ง คนสองสามคนก็เตรียมจะเข้ามาจับหยางมี่และหวังหยวนหยวน
“หยุดนะ!”
ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาดังขึ้น ทุกคนหันไปมองตามเสียง ปรากฏว่าหยางเล่อเดินย้อนแสงเข้ามา ปรากฏตัวที่ทางเดิน
“พี่ชาย!” หยางมี่เห็นหยางเล่อ ในใจก็ดีใจ วิ่งเข้ามาทันที แล้วควงแขนหยางเล่อ
“พี่ชาย ก็พวกนี้แหละค่ะที่จะจับอาจารย์หรานไป บอกว่าจะต้องอบรมอะไรสักอย่าง” หยางมี่กล่าว
“อบรม??” หยางเล่อขมวดคิ้วเล็กน้อย
สำหรับปัญญาชนคนหนึ่งแล้ว นี่คือการลงโทษที่หนักที่สุด หมายความว่าต่อไปก็ไม่สามารถเงยหน้าสู้คนในสังคมได้ ในยุคนี้ชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญมาก การถูกประจานในที่ประชุมเพื่ออบรม นี่คือการไม่ให้ทางรอดแก่หรานชิวเย่เลยแม้แต่น้อย เกรงว่าชีวิตในโรงเรียนหลังจากนี้จะยิ่งลำบากมากขึ้น
นี่คือการบีบให้หรานชิวเย่ไปสู่ความตาย
อย่างไรเสีย หรานชิวเย่ก็เคยเป็นครูของหยางเล่อ บุญคุณที่เคยปกป้องเขาในอดีต หยางเล่อยังคงจดจำได้อย่างชัดเจน แล้วจะทนเห็นครูของตนเองถูกคนอื่นรังแกได้อย่างไร?
“…หยางเล่อ!” ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นหยางเล่อมา หรานชิวเย่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด
“อาจารย์หราน วางใจเถอะครับ มีผมอยู่” หยางเล่อส่งสายตาปลอบใจให้หรานชิวเย่
“พี่ชาย ก็คนพวกนี้แหละค่ะที่จะจับอาจารย์หรานไป!” หยางมี่ชี้ไปที่คนสองสามคนตรงหน้า
ทุกคนเมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นเพียงเด็กผู้ชายอายุสิบกว่าขวบ ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงดูถูก ทำหน้าตาดูแคลน
ตำแหน่งของพวกเขาค่อนข้างต่ำ ไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของโรงเรียน อีกทั้งหยางเล่อก็ไม่ค่อยได้มาที่โรงเรียนประถมหงซิง ปกติจะเป็นผู้อำนวยการสองสามคนมา หรือท่านผู้อำนวยการโรงงานหลิวมาด้วยตนเอง ต่อให้มา ก็จะมีคนจากแผนกรักษาความปลอดภัยคอยคุ้มกันอยู่ข้างหน้าข้างหลัง คนกลุ่มนี้ไม่รู้จักหยางเล่อก็เป็นเรื่องปกติ
“แกคือพี่ชายของเด็กผู้หญิงคนนั้นเหรอ ที่ว่าเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานเหล็กกล้าหงซิงน่ะ?”
“ฮ่าๆๆๆ… ขำตายชัก”
“น้องสาว นี่เธอจะโกหกก็ไม่หาคนที่ดูเหมือนหน่อยเหรอ หาเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่มาเนี่ยนะ” มีคนหนึ่งพูดเยาะเย้ย
“คนคนนี้ฉันจะพาตัวไป วันนี้พวกแกใครก็ห้ามไม่ได้” หยางเล่อทำหน้าเย็นชา สายตาที่เย็นเยียบจ้องมองทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์
‘กองกำลังนี้ก็ถือว่าใหญ่โตไม่น้อย มากันตั้งสิบกว่าคน’
“ถ้าแกมาขวางพวกเรา ก็จะจับแกไปด้วยกันเลย” คนที่เป็นหัวหน้ากล่าว
“ฉันขี้เกียจจะพูดไร้สาระกับพวกแก ไปเรียกครูใหญ่ของพวกแกมา” หยางเล่อพูดอย่างเรียบเฉย