บทที่ 215 ถังหงเสียคุกเข่าขอให้หยางเล่อรับไว้(ฟรี)
บทที่ 215 ถังหงเสียคุกเข่าขอให้หยางเล่อรับไว้(ฟรี)
"จะไม่ใช่ศัตรูของเธอหรอกนะ?"
"จงใจมาหาเรื่องเธอ" หยางเล่อถาม
"คงไม่ใช่ ฉันทุกวันนอกจากไปทำงานกลับบ้าน แทบไม่ได้เจอใครอื่นเลย"
"อีกอย่าง ที่ร้านทุกคนก็ดีกับฉัน คงไม่มีศัตรูหรอก" ถังหงเสียส่ายหน้า
ไม่รู้ทำไม เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ หยางเล่อรู้สึกแปลกๆ
เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป รวมถึงความรู้สึกเป็นศัตรูที่ไม่ทราบที่มา หยางเล่อไม่สามารถหาต้นตอได้
"ช่างเถอะ"
"ถ้าจำเป็น ฉันให้เธอย้ายไปร้านอื่นก็ได้ มีสาขาเยอะขนาดนี้ ต้องมีที่ให้เธออยู่สักแห่ง" หยางเล่อพูด
"ขอบคุณ... แต่ไม่เป็นไรค่ะ" ถังหงเสียกัดริมฝีปาก อารมณ์ตกต่ำ
อีกไม่กี่วัน สัญญาเช่าบ้านของเธอจะหมด เธอกำลังจะกลับหมู่บ้าน แต่งงาน มีลูก...
จะยอมแพ้จริงๆ หรือ? ไม่!
ถังหงเสียส่ายหน้า จ้องมองใบหน้าด้านข้างของหยางเล่อ
‘ฉันไม่อาจกลับไป พยายามมาสิบปี ทนลำบากมามากมาย ในที่สุดก็ได้พบหยางเล่อ จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร?’
เสียงเย็นชาดังขึ้นทำลายความคิดของถังหงเสีย
“ลงรถได้แล้ว”
หยางเล่อจอดรถที่หน้าประตูโรงพยาบาล เรียกถังหงเสีย
“อืม” ถังหงเสียได้สติ มองหยางเล่อ ใบหน้าแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองคนเดินเข้าโรงพยาบาล คนหนึ่งนำหน้า อีกคนตามหลัง บาดแผลไม่ลึกมาก หมอทำแผลให้ถังหงเสียอย่างง่ายๆ และกำชับว่า
“แผลห้ามโดนน้ำ พักผ่อนให้ดี อย่าทำงานหนัก อย่าเคลื่อนไหวมากเกินไป เพื่อป้องกันแผลแตก”
เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ถังหงเสียพยักหน้า รับยามาเล็กน้อย ทั้งสองเดินออกจากโรงพยาบาล
“ดึกแล้ว ฉันส่งเธอกลับบ้านนะ”
“เธอไม่ต้องไปทำงานที่ร้านแล้ว พักสักสองสามวัน รอหายค่อยไป” หยางเล่อพูดเรียบๆ
“อืม” ถังหงเสียพยักหน้า ในใจเริ่มต่อสู้กับตัวเอง
‘พักสองสามวัน สัญญาเช่าบ้านของเธอก็จะหมดแล้ว ทำงานมาหลายปี เงินส่วนใหญ่เธอส่งกลับไปให้พ่อแม่ที่หมู่บ้าน เหลือติดตัวไม่เท่าไหร่ ถ้าจะต่อสัญญาเช่า คงไม่มีกำลังพอ เดิมวางแผนว่าสัปดาห์หน้าจะกลับหมู่บ้าน แต่…’
ถังหงเสียมองหยางเล่อ ‘ไม่สนแล้ว! ขอแค่ได้อยู่ข้างหยางเล่อ!’
“ตุบ!”
ถังหงเสียคุกเข่าลงกับพื้น เหตุการณ์กะทันหันนี้ ทำให้หยางเล่อตกตะลึง
“เธอทำอะไร?”
“รีบลุกขึ้น มีอะไรค่อยๆ พูด”
หยางเล่อมุมปากกระตุก ที่หน้าประตูโรงพยาบาลมีคนมองอยู่เยอะ ถ้าไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าเขารังแกถังหงเสียแน่ๆ
“พี่หยางเล่อ ฉัน...” ถังหงเสียพูดๆ หยุดๆ
“ลุกขึ้นมาก่อนแล้วค่อยพูด” หยางเล่อพูด
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ถังหงเสียก็ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย
"ฉันไม่มีบ้านแล้ว... สัญญาเช่าหมดอายุ อีกไม่กี่วันก็ต้องกลับหมู่บ้าน"
"แต่ฉันไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ ฉันอยากอยู่ในเมือง"
"กลับไปที่หมู่บ้านก็ต้องยอมแพ้ ต้องยอมรับชะตากรรม แต่งงานกับคนที่ไม่ชอบ ใช้ชีวิตแบบขอไปที ฉันไม่ยอม!"
"ชะตาชีวิตของตัวเองควรอยู่ในมือของตัวเอง"
"พี่หยางเล่อ พี่จะช่วยฉันได้ไหม ให้ฉันอยู่ด้วยสักสองสามวันก็ได้"
ถังหงเสียถามอย่างตื่นเต้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขอร้องคน ไม่แน่ใจว่าหยางเล่อจะตกลงหรือไม่
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โดยเฉพาะความดื้อรั้นในสายตาของถังหงเสีย หยางเล่อเหมือนเห็นตัวเองในชาติก่อน ที่ไม่ยอมรับชะตากรรม ต้องการต่อสู้
“ได้ พอดีที่บ้านล้อมลานก็มีห้องว่าง ถ้าเธอไม่มีที่อยู่จริงๆ ก็อยู่ที่นั่นก็ได้” หยางเล่อพยักหน้า
“จริงเหรอ?”
“ขอบคุณพี่หยางเล่อ!” ถังหงเสียพูดอย่างตื่นเต้น
“ไปกันเถอะ” หยางเล่อพูดเรียบๆ
ตลอดทาง ถังหงเสียตื่นเต้นในใจ ‘ในที่สุด เธอก็ใกล้หยางเล่อมากขึ้นอีกก้าว’
ไม่ถึงสิบนาที ทั้งสองก็มาถึงบ้านล้อมลาน
เพิ่งเข้ามาในลานกลางบ้าน ก็ถูกเหอยวี่สุ่ยที่รออยู่นานแล้วเห็น
"หยางเล่อ! กลับมาแล้ว!" เหอยวี่สุ่ยวิ่งมาอย่างตื่นเต้น เห็นเด็กสาวข้างๆ รอยยิ้มแข็งค้าง
“คนนี้เป็นใคร?” เหอยวี่สุ่ยถามอย่างสงสัย
“นี่คือถังหงเสีย พวกเธอเคยเจอกันมาก่อน” หยางเล่อแนะนำ
“อ๋อ! ฉันนึกออกแล้ว นี่เป็นแฟนที่พี่ฉินหาให้ปั้งเกิงนี่นา” เหอยวี่สุ่ยนึกออกทันที
“เดี๋ยวเธอพาเธอเลือกห้องนอนสักห้องนะ”
“ช่วงนี้เธอไม่มีที่ไป” หยางเล่อพูด
“ไม่มีปัญหา ฝากไว้กับฉันเถอะ!” เหอยวี่สุ่ยตอบรับทันที
“ขอบคุณพี่สาว”
เหอยวี่สุ่ยจูงมือถังหงเสีย ‘เด็กสาวที่มีมารยาทดีขนาดนี้ แถมเป็นคนที่หยางเล่อพามา’
ทั้งสามคนเดินไปที่ลานหลังบ้าน
“พี่หยางเล่อกลับมาแล้ว” หวังหยวนหยวนเห็นเงาคุ้นตาที่หน้าต่าง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
“พวกเธอดูเร็ว มีใครมาดู!” เหอยวี่สุ่ยจูงถังหงเสียพลางยิ้ม
“ดูหน่อย ดูหน่อย!” หยางมี่ได้ยินเสียง วิ่งออกมาจากครัว มองถังหงเสีย พินิจพิจารณาอย่างละเอียด
“นี่ใครน่ะ?” หยางมี่ถาม
หวังหยวนหยวนและหรานชิวเย่ส่ายหน้า
“นี่คือถังหงเสีย เคยมาที่บ้านของเราก่อนหน้านี้” เหอยวี่สุ่ยพูด
“อ๋อ! นึกออกแล้ว!” ทุกคนพร้อมใจกันอุทาน
“ต่อไป ฝากตัวด้วยนะคะ” ถังหงเสียโค้งคำนับ
“โธ่ มาที่บ้านแล้ว เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน!”
“ลานบ้านไม่ได้คึกคักขนาดนี้มานานแล้ว!” หยางมี่พูดอย่างดีใจ