บทที่ 250 เรื่องนี้ช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันนะ(ฟรี)
บทที่ 250 เรื่องนี้ช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันนะ(ฟรี)
“จริงเหรอคะ?” หลิวเหม่ยลี่ยังคงลังเล
เธอได้รับการศึกษาระดับสูง ในใจลึกๆ ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ด้วยการได้ยินได้ฟังมาตลอด ประกอบกับช่วงนี้รู้สึกถูกคุกคามอย่างหนัก ทั้งแม่บ้านและแม่ของเธอต่างพูดอย่างมีเหตุผล จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ
‘หากยาจีนนี้จะช่วยให้เธอตั้งครรภ์ได้จริง จะขมแค่ไหนก็ไม่เป็นไร‘
“ถ้าคุณหนูดื่มหมดแล้ว มาหาฉันที่บ้านได้ตลอดนะคะ ฉันจะเตรียมยาชุดที่สองให้”
“ตอนนี้เป็นเดือนตุลาคมแล้ว ถ้าโชคดี ปีหน้าช่วงนี้ก็จะได้คลอดลูกชายตัวอ้วนแล้วค่ะ” แม่บ้านพูดพร้อมรอยยิ้ม
พอได้ยินคำพูดนี้ หลิวเหม่ยลี่หน้าแดงทั่วทั้งใบ
“ค่ะ ขอบคุณพี่จางนะคะ” หลิวเหม่ยลี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
“ของพวกนี้อย่าให้คนอื่นเห็นนะคะ เดี๋ยวจะถูกนินทา” ก่อนกลับ แม่บ้านยังกำชับหลิวเหม่ยลี่เป็นพิเศษ
โชคไม่ดี ภาพในลานบ้านนี้ เหอยวี่สุ่ยที่เพิ่งเลิกงานกลับมาพอดีเห็นเข้า พอเห็นแม่บ้านจากไป เหอยวี่สุ่ยก็วิ่งเข้ามา กระโดดมาข้างหลังหลิวเหม่ยลี่
“เหม่ยลี่!” เหอยวี่สุ่ยตะโกนเรียกชื่อเธอ
“หา?” เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หลิวเหม่ยลี่ตกใจ ยาจีนในมือเกือบหล่นลงพื้น
ยังดีที่เหอยวี่สุ่ยตาไวมือเร็ว คว้าของในมือหลิวเหม่ยลี่ได้ทัน
"ดูเธอสิ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก"
"นึกว่าเธอแอบทำเรื่องไม่ดีอะไรซะอีก" เหอยวี่สุ่ยพูดล้อเล่น
"ไม่มีสักหน่อย" หลิวเหม่ยลี่สายตาไม่อยู่นิ่ง ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ
"นี่อะไรน่ะ? ทำไมได้กลิ่นขมจัง?"
"ดูเหมือนจะเป็นยาจีนนะ เหม่ยลี่ เธอป่วยเหรอ? ทำไมต้องดื่มยาเยอะขนาดนี้?"
"ถ้าป่วยต้องรีบไปโรงพยาบาลนะ ไม่ได้ ฉันจะไปตามหยางเล่อมาเดี๋ยวนี้เลย!"
เหอยวี่สุ่ยสงสัย จ้องมองยาจีนในมือหลิวเหม่ยลี่ นิสัยของเธอเป็นคนเปิดเผย อารมณ์ทุกอย่างแสดงออกทางสีหน้า เก็บความลับไม่อยู่ เมื่อกี้เห็นแม่บ้านกับหลิวเหม่ยลี่แอบๆ ซ่อนๆ ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
"อย่าไปนะ!" หลิวเหม่ยลี่เห็นเหอยวี่สุ่ยจะหันหลังเดินไป รีบห้ามไว้
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เธอเป็นภรรยาของหยางเล่อนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ หยางเล่อต้องเป็นห่วงแย่เลย" เหอยวี่สุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ฉัน...ฉันไม่ได้ป่วย แค่..."
"แค่..."
หลิวเหม่ยลี่มองยาจีนในมือ พูดแล้วก็หยุด รู้สึกเขินที่จะพูดออกมา
"เฮ้อ เธอจะมาเขินอะไรกับฉันอีก? มีอะไรก็พูดมาเถอะ วางใจได้ ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ!" เหอยวี่สุ่ยตบอกพูด
"พวกนี้ไม่ใช่ยาจีนธรรมดา เป็นยาที่แม่ให้แม่บ้านเอามาให้ ดื่มแล้วจะ...จะช่วยให้มีลูกชายตัวอ้วน..."
หลิวเหม่ยลี่พูดจบ ใบหน้าก็แดงทันที แดงเหมือนก้นลิง ไม่กล้าสบตากับเหอยวี่สุ่ย ก้มหน้าลง จ้องมองยาจีนในอ้อมแขน
พอได้ยินคำพูดนี้ เหอยวี่สุ่ยหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆ"
เมื่อเห็นเสียงหัวเราะอย่างสดใสของเหอยวี่สุ่ย ยิ่งทำให้หลิวเหม่ยลี่รู้สึกอาย
“พี่ยู่สุ่ย! พี่ก็รู้แต่จะหัวเราะเยาะฉัน!”
“ถ้าพี่ยังหัวเราะอยู่ ฉันจะไม่คุยกับพี่แล้วนะ” หลิวเหม่ยลี่แกล้งทำเป็นโกรธ
“ไม่หัวเราะแล้ว ไม่หัวเราะแล้ว น้องสาวที่น่ารัก”
“มา พวกเราไปคุยกันในบ้านเถอะ ข้างนอกนี้คนเยอะ สายตาก็เยอะ”
เหอยวี่สุ่ยช่วยหลิวเหม่ยลี่แบ่งยาจีนไปบางส่วน ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้านทีละคน
เมื่อเห็นยาจีนเต็มโต๊ะ ไม่ต้องพูดถึงหลิวเหม่ยลี่ แม้แต่เหอยวี่สุ่ยที่เป็นแค่คนนอกก็ยังรู้สึกกังวล
“ของพวกนี้ได้ผลจริงเหรอ?”
“ยาจีนเยอะขนาดนี้ ต้องขมมากแน่ๆ แต่คำโบราณว่าไว้ ยาดีมักขม” เหอยวี่สุ่ยพูด มองตำรายา
“ถ้ามันได้ผลจริง ดื่มยาจีนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร” ในฐานะคนนอกวงการ เธอก็ไม่เข้าใจว่าพวกนี้คืออะไร
"พี่ยวี่สุ่ย ฉัน...ฉันแค่อยากมีลูกสักคน"
"ช่วงนี้โหลวเสี่ยวเอ๋อร์มักจะอ้างเรื่องลูกชาย เข้าใกล้หยางเล่อหลายวิธี ฉันกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาจะกลับมารักกันอีกครั้ง"
"ถ้าวันหนึ่งหยางเล่อไปต่างประเทศกับโหลวเสี่ยวเอ๋อร์ แล้วฉันจะเหลืออยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ?"
หลิวเหม่ยลี่ระบายความในใจที่สะสมมาหลายวัน ออกมาทั้งหมด ทันใดนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ยังกังวล ‘ถ้าหยางเล่อไปต่างประเทศกับโหลวเสี่ยวเอ๋อร์จริงๆ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไป?‘
"ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ ตั้งแต่โหลวเสี่ยวเอ๋อร์มา บ้านล้อมลานของเราก็ไม่สงบสุขเหมือนก่อนแล้ว"
"ดูท่าทางหยิ่งยโสของเธอสิ แค่ไปอยู่ต่างประเทศไม่กี่วัน ก็ดูถูกคนไปทั่ว"
"ฉันเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด ทะนงตัว เย่อหยิ่ง"
"จริงๆ แล้วการที่เธอกับหยางเล่อมีลูกก็เป็นเรื่องดีนะ ไม่งั้นจะปล่อยให้โหลวเสี่ยวเอ๋อร์ได้ใจ แล้วใครจะรู้ว่าเธอจะหน้าไหนต่อไป" เหอยวี่สุ่ยพูดอย่างโกรธๆ
ตั้งแต่วันแรกที่โหลวเสี่ยวเอ๋อร์มาบ้านล้อมลาน พวกเธอสองคนก็ไม่ถูกกัน เหอยวี่สุ่ยยิ่งมองโหลวเสี่ยวเอ๋อร์ไม่เข้าตาเลย
"พี่ยวี่สุ่ย เรื่องนี้พี่ต้องช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันนะ อย่าบอกใครทั้งนั้น"
"โดยเฉพาะสามีฉัน ฉันกลัวเขารู้แล้วจะว่าฉัน"
หลิวเหม่ยลี่จับมือเหอยวี่สุ่ย พูดอย่างจริงจัง