บทที่ 255 การยอมรับจากพ่อตา(ฟรี)
บทที่ 255 การยอมรับจากพ่อตา(ฟรี)
"พอผู้หญิงที่ชื่อโหลวเสี่ยวเอ๋อร์มา หยางเล่อก็เอาใจไปให้หมดแล้วใช่ไหม"
"แม้แต่เรื่องใหญ่อย่างลูกสาวฉันป่วยเข้าโรงพยาบาล เขาก็ยังไม่มาดูแล!"
ผู้จัดการหลิวขมวดคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ
"หยางเล่อไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล จัดการเอกสารการเข้าพักในโรงพยาบาลน่ะค่ะ"
"โชคดีที่หยางเล่ออยู่ พอได้ยินว่าเหม่ยลี่มีเรื่อง ก็รีบอุ้มเธอมาโรงพยาบาลทันที"
หรานชิวเย่อธิบาย
"พ่อคะ นี่ไม่ใช่ความผิดของหยางเล่อ เป็นหนูเองที่สร้างปัญหาให้เขา" หลิวเหม่ยลี่กัดริมฝีปาก
‘เรื่องที่แอบดื่มยาจีน ไม่รู้ว่าหยางเล่อจะโกรธหรือเปล่า‘
"พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน จะมีอะไรที่เรียกว่าสร้างปัญหา"
"หยางเล่อดูแลเธอเป็นเรื่องที่ควรทำ"
"ส่วนเธอนี่ อย่างน้อยก็เคยเรียนที่ต่างประเทศมาเป็นคนมีความรู้ แม่เธอไม่รู้ก็ยังเข้าใจได้ แต่ทำไมลูกถึงต้องทำเรื่องบ้าๆ ไปด้วย เชื่อยาพื้นบ้านอะไรนั่น"
"ยังดีที่พบเร็ว ไม่งั้นอาจถึงตายได้"
ผู้จัดการหลิวปากร้ายแต่ใจดี น้ำเสียงตำหนิ แต่ในใจห่วงหลิวเหม่ยลี่มาก
"อ๋อ หนูรู้ตัวแล้วว่าทำผิด" หลิวเหม่ยลี่พูดอย่างอ่อนแรง
"คุณ พูดน้อยลงหน่อยเถอะค่ะ เหม่ยลี่เพิ่งฟื้น ให้เธอได้พักผ่อนสงบๆ"
"เหม่ยลี่ อย่าโกรธพ่อเลยนะ พ่อน่ะปากร้ายแต่ใจดี พอได้ยินว่าลูกมีเรื่อง ไม่พูดอะไรสักคำ ลากแม่ออกมาเลย" คุณนายหลิวพูดอย่างอ่อนโยน
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวเหม่ยลี่พยักหน้าแรงๆ รู้สึกจมูกแสบๆ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก
‘แต่ก่อนไม่เคยรู้สึก แต่พอมีเรื่อง พบว่ายังมีคนห่วงใยเธอมากมาย‘
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน หยางเล่อจ่ายเงินเสร็จ เดินเข้ามา เห็นพ่อแม่ของหลิวเหม่ยลี่อยู่ด้วย เขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจมากนัก เพราะในโลกนี้ไม่มีกำแพงที่ลมผ่านไม่ได้
‘ตอนที่หยางเล่ออุ้มหลิวเหม่ยลี่ออกจากบ้านล้อมลาน คนบนถนนหลายคนเห็น คงจะเล่าให้ผู้จัดการหลิวฟัง‘
"หยางเล่อกลับมาแล้ว"
"เป็นเพราะเหม่ยลี่ของฉันทำให้คุณลำบาก คุณอย่าคิดมาก ฉันเพิ่งดุเธอไปแล้ว"
ผู้จัดการหลิวที่เมื่อกี้ยังจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่องหยางเล่อ แต่พอเห็นหยางเล่อ ก็แสดงรอยยิ้มที่หาได้ยาก ที่เขาทำท่าทางอ่อนโยน ก็เพื่อลูกสาวล้วนๆ
‘เพราะลูกสาวที่แต่งงานออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว ต่อไปหยางเล่อกับหลิวเหม่ยลี่จะอยู่ด้วยกันอีกนาน ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต‘
"ท่านพูดอย่างนี้เกรงใจเกินไปแล้ว เหม่ยลี่เป็นภรรยาของผม ไม่มีอะไรที่เรียกว่าสร้างปัญหา" หยางเล่อพูดเรียบๆ
นอกจากจ่ายเงินเสร็จแล้ว ตอนกลับมา ในมือยังมีของกินบางอย่าง
"หิวแล้วใช่ไหม กินอะไรหน่อยนะ" หยางเล่อส่งซาลาเปาในมือให้หลิวเหม่ยลี่ พูดอย่างอ่อนโยน
เมื่อเห็นภาพนี้ พ่อแม่ของหลิวเหม่ยลี่พยักหน้าด้วยความพอใจ รู้สึกปลื้มใจ
‘ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหา ขอแค่เธอไม่เป็นไรก็พอแล้ว ดูเหมือนจะไม่ได้เลือกลูกเขยผิดคน‘
---
อาการของหลิวเหม่ยลี่ไม่ได้รุนแรงมาก อยู่โรงพยาบาลไม่กี่วัน ก็ฟื้นตัวได้ดีขึ้น ในช่วงนี้ หยางเล่อคอยดูแลหลิวเหม่ยลี่ตลอด
พ่อแม่ของหลิวเหม่ยลี่มาเยี่ยมทุกวันตอนเที่ยง เยี่ยมหลิวเหม่ยลี่ พร้อมนำอาหารมาด้วย
งานที่โรงงานของหยางเล่อถูกมอบหมายให้หรานชิวเย่ รองผู้จัดการ และหัวหน้าแผนกจาง โดยปกติถ้าไม่มีเรื่องใหญ่ พวกเขาสามคนก็จัดการได้ ถ้าเจอเรื่องใหญ่ ก็จะมาปรึกษาหยางเล่อ
ส่วนงานที่ร้านอาหารก็มีเหอยวี่สุ่ย ถังหงเสีย และหวังหยวนหยวนช่วยดูแล แม้สามคนนี้จะไม่ได้เชี่ยวชาญมาก แต่สามหัวดีกว่าหัวเดียว อีกอย่าง ระบบของร้านอาหารค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว ผู้จัดการแต่ละร้านล้วนคัดเลือกโดยหยางเล่ออย่างพิถีพิถัน โดยปกติจะไม่มีความผิดพลาดใดๆ
"หยางเล่อ ขอบคุณจริงๆ นะคะ ไม่กี่วันมานี้คอยดูแลเหม่ยลี่"
"คุณงานยุ่งขนาดนั้น ให้ฉันมาแทนไหมคะ" คุณนายหลิวพูด
"ไม่ต้องหรอกครับ เหม่ยลี่วันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ผมพอดีจะพาเธอกลับ" หยางเล่อพูดอย่างสุภาพ
ทานข้าวเสร็จ จัดเก็บของเล็กน้อย ช่วงบ่าย หยางเล่อไปดำเนินการเอกสารออกจากโรงพยาบาล
ในห้องเหลือแค่คุณนายหลิวและหลิวเหม่ยลี่สองคน ก่อนกลับ คุณนายหลิวกำชับหลิวเหม่ยลี่เป็นพิเศษ
“เหม่ยลี่ แม่เห็นว่าหยางเล่อเป็นผู้ชายที่ดีและรับผิดชอบ หลายวันมานี้ ดูแลลูกทั้งวันทั้งคืน”
“เรื่องนี้ก็ผิดแม่เอง ไม่น่าเชื่อยาพื้นบ้านพวกนั้นเลย”
“แต่ก็ถือว่าเคราะห์ซ้ำกลายเป็นดี หยางเล่อยังห่วงลูกเธออยู่ การที่ได้ฝากลูกไว้กับหยางเล่อ แม่กับพ่อก็วางใจแล้ว”
“ต่อไปเธอต้องทุ่มเทช่วยเหลือหยางเล่อนะ เขาเป็นผู้จัดการ รอบตัวย่อมมีผู้หญิงมากมาย เธอต้องเรียนรู้ที่จะใจกว้างหน่อย” คุณนายหลิวพูดอย่างจริงจัง
“ค่ะ หนูทราบแล้ว” หลิวเหม่ยลี่พยักหน้า
หลังจากทักทายกันสองสามคำ คุณนายหลิวจากไปอย่างอาลัย
หยางเล่อจัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาลเสร็จ พาหลิวเหม่ยลี่ ขับรถกลับไปที่บ้านล้อมลาน
พอเลี้ยวผ่านทางเข้าซอย ก็เห็นคนมุงดูอะไรบางอย่างที่หน้าประตูบ้านล้อมลาน คึกคักมาก
"เอ๊ะ? ทำไมไม่กลับบ้านตั้งนาน แล้วมันคึกคักขนาดนี้ล่ะ?" หลิวเหม่ยลี่นั่งข้างคนขับ เปิดกระจกมองไปข้างหน้า
ที่ประตูคนเต็มไปหมด แออัดยัดเยียด แม้แต่ที่ยืนก็แทบไม่มี ไม่ต้องพูดถึงการนำรถเข้าไป
ไม่ใช่แค่หลิวเหม่ยลี่ที่สงสัย แม้แต่หยางเล่อก็ยังรู้สึกแปลกใจ