บทที่ 47 ใครตุ๋นใคร

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

เธอคือหลานหลาน ก็เป็นนักศึกษาคณะวรรณกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยหนานจิงเช่นกัน

เมื่อวานตอนที่มู่ไป๋ส่งดอกไม้หลายแสนดอกในกลุ่ม QQ หลานหลานก็สังเกตเห็นเขาแล้ว

ข้อมูล QQ ของเสี่ยวมู่แสดงอายุสิบเก้าปี

หนุ่มใส ร่ำรวย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นศูนย์กลางความสนใจ

วันนี้หลานหลานขอเป็นเพื่อนกับเสี่ยวมู่ ด้านหนึ่งก็อยากรู้เรื่องเทพเศรษฐีมู่ผู้เย็นชาในตำนาน อีกด้านหนึ่งก็มีความคิดที่อยากสร้างความสัมพันธ์อะไรสักอย่างกับเสี่ยวมู่ ส่วนเป็นความสัมพันธ์แบบไหน เธอคิดว่ามีแค่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้

ขณะนี้หลังจากการเพิ่มเพื่อนสำเร็จ หลานหลานส่งวิดีโอคำอวยพรวันปีใหม่ที่อัดไว้แล้วไปก่อน แล้วเริ่มลดเสียงพูดด้วยเสียงนุ่มนวล: "สวัสดีพี่เสี่ยวมู่ รู้ว่าพี่เป็นเทพเศรษฐี เลยกล้าขอเป็นเพื่อนมาขออั่งเปาวันปีใหม่"

เธอไม่ได้มาล่อลวงตั้งแต่แรก แต่ตั้งใจจะแสดงด้านดีของตัวเองให้เสี่ยวมู่เห็นก่อน แล้วค่อยๆ ชวนให้เสี่ยวมู่ตกลงไปในอ้อมกอดของเธอโดยไม่รู้ตัว

......

"เจ้าเล่ห์"

มู่ไป๋ที่กำลังพิงโซฟาดื่มน้ำร้อน มองวิดีโอและข้อความเสียงที่หลานหลานส่งมา

หากไม่มีการแจ้งเตือนจากระบบ คงจะสังเกตไม่ได้เลยว่าสาวที่ดูมีชีวิตชีวาในวิดีโอ จะมีความทะเยอทะยานอยากให้เขาเป็นคนสำรอง

"คนสำรอง? เป็นคนสำรองเหรอ? เฮ้ๆ!"

มู่ไป๋หัวเราะเย็นชา พลางขมวดคิ้วครุ่นคิด ภารกิจสุ่มสาวเจ้าเล่ห์ครั้งนี้ให้รางวัลดีมาก แสดงว่าภารกิจมีความยากไม่น้อย เพราะรางวัลกับความยากเป็นสัดส่วนเดียวกัน

ค่าหัวใจสลายต้องถึงหนึ่งร้อยจึงจะได้รับรางวัลทั้งหมด เขาจึงคิดไปคิดมาแล้วไม่ตั้งใจจะเปิดโปงหลานหลานตอนนี้ เพราะการเปิดโปงตอนนี้จะทำให้ค่าหัวใจสลายถึงสามสิบได้หรือไม่ยังไม่รู้

เขาจำได้ว่ามีคำพูดหนึ่งว่า อยากให้สิ้นสูญ ก็ต้องทำให้พองตัวก่อน

มู่ไป๋รู้สึกว่าคำพูดนี้นำมาใช้ที่นี่ได้เหมือนกัน

อยากให้หลานหลานมีค่าหัวใจสลายถึงหนึ่งร้อย เขาต้องให้ความหวังแก่สาวคนนี้ ให้เธอคิดจริงๆ ว่าจะเอาชนะเขาได้

ยิ่งให้ความหวังมาก ยิ่งผิดหวังมากในที่สุด เมื่อถึงตอนนั้นแนวป้องกันทางจิตใจก็จะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง

คิดเช่นนี้ มู่ไป๋ใคร่ครวญอย่างละเอียดแล้วจึงพิมพ์ตอบ: "ในวิดีโอเธอยังสวยเช่นเคย จะเอาอั่งเปาเท่าไหร่? เธอบอกมา ฉันจะส่งให้"

คำพูดแฝงคำชม

อยากให้ตัวเองเป็นคนสำรองเหรอ? ดี งั้นก็ตามใจเธอ

แม้ว่ามู่ไป๋จะตุ๋นหลานหลานเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้สึกผิดเลย เพราะฝ่ายตรงข้ามอยากให้เขาเป็นคนสำรอง เขาในฐานะเทพเศรษฐีเสมือน คงไม่ใช่จะปล่อยให้คนอื่นมาเล่นงานได้

ในอีกไม่กี่วินาที หลานหลานฝั่งตรงข้ามก็ตอบกลับมา

"ขอบคุณเทพเศรษฐีเสี่ยวมู่ที่ชมนะ ให้พี่เลือกเองเลย แต่ขอเลขสวยหน่อย เช่น 1314 แบบนี้ค่ะ"

"อั่งเปา QQ วงเงินสูงสุด 200 ส่ง 1314 ไม่ได้หรอก"

"อ้าว พี่เทพเศรษฐีเสี่ยวมู่ อย่าให้ความร่ำรวยจำกัดจินตนาการของพี่สิค่ะ ส่ง 13.14 ได้นี่"

"ได้"

มู่ไป๋คุยกับหลานหลานสักพัก พบว่าหลานหลานสมชื่อสาวเจ้าเล่ห์จริงๆ ทุกประโยคให้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนลมหนาว

ประโยค "อย่าให้ความร่ำรวยจำกัดจินตนาการของพี่" นั้นยิ่งทำให้คนเพิ่มความรู้สึกดีกับเธอ

"ใครตุ๋นใคร? ได้เลย งั้นวันนี้ให้เธอรู้สึกถึงความเป็นมิตรของตัวเองก่อน"

มู่ไป๋คิดเช่นนี้ แล้วคลิกเปิดอั่งเปา เริ่มส่งอั่งเปาให้หลานหลาน

"ใส่อั่งเปา 13.14"

......

ขณะนี้หลานหลานฝั่งตรงข้ามมองอั่งเปา 13.14 ส่งมาทีละซองเรื่อยๆ เธออดใจปิดปากด้วยความประหลาดใจไม่ได้

แม้ว่าเธอจะรู้แล้วว่าเสี่ยวมู่คนนี้เป็นเทพเศรษฐี แม้จะเห็นเมื่อวานที่เสี่ยวมู่ส่งดอกไม้ของเฉียนอี้เหวินโยนเงินไปหลายแสน แต่นางเอกไม่ใช่ตัวเธอ

เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่ถูกเทพเศรษฐีดูแลด้วยตัวเอง ดังนั้นความสุขที่มาอย่างกะทันหันตอนนี้ทำให้เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

"ห้าสิบหก ห้าสิบเจ็ด ห้าสิบแปด......"

หลานหลานนับจำนวนอั่งเปาที่เสี่ยวมู่ส่งให้ เธออยากรู้ว่าเสี่ยวมู่จะส่งให้กี่ซอง

หลังจากสิบกว่านาที ตอนที่หลานหลานนับถึงซองที่ 520 อั่งเปาก็หยุดลงทันที

"พระเจ้า อั่งเปา 13.14 ห้าร้อยยี่สิบซอง"

หลานหลานประหลาดใจมาก หลังดูตัวเลขนี้แล้ว แม้กระทั่งสงสัยเล็กน้อยว่าเสี่ยวมู่ชอบตัวเธอมานานแล้วเหรอ?

เพราะเธอรู้สึกว่าเหตุการณ์แบบนี้ควรจะมีเฉพาะในนิยายเท่านั้น

ใช่ นอกจากในนิยายแล้ว ในความเป็นจริงคงไม่มีแฟนที่ใส่ใจส่งอั่งเปาให้แฟนโรแมนติกและมีความหมายขนาดนี้

5201314

ห้าร้อยยี่สิบซองอั่งเปา รวมกันเป็นชุดตัวเลขแบบนี้

(*เลข 5201314 ในวัฒนธรรมจีนมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่โรแมนติกมาก โดยเป็นการเล่นเสียงของตัวเลขภาษาจีนให้มีความหมายคล้ายกับคำว่า "ฉันรักเธอตลอดไป":)

ขณะที่หลานหลานรู้สึกไม่จริง เสี่ยวมู่ฝั่งตรงข้ามส่งข้อความมา

เสี่ยวมู่: "เดาซิฉันส่งอั่งเปาให้เธอกี่ซอง?"

"ห้าร้อยยี่สิบซอง" หลานหลานตอบไปตรงๆ

เสี่ยวมู่: "อืม อั่งเปา 13.14 ห้าร้อยยี่สิบซอง"

หลานหลานมองเสี่ยวมู่ทำซ้ำตัวเลขที่มีความหมายมากอีกครั้ง ในใจเธอมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ความสุข ความซาบซึ้ง ความรู้สึกผิด หลายอารมณ์ปนกัน

"ทำไมส่งอั่งเปาชุดนี้ให้ฉัน?" หลานหลานเงียบไปสักพักแล้วถาม แม้ว่าเธอจะซาบซึ้งกับตัวเลขนี้มาก แต่เธอก็ยังแปลกใจว่าทำไมเสี่ยวมู่จะส่งอั่งเปาชุดนี้ให้

แม้เสี่ยวมู่จะมีความรู้สึกดีกับเธอ แต่เทพเศรษฐีคนหนึ่ง เทพเศรษฐีเย็นชาในตำนานที่แม้แต่โพสต์ของแฟนเฉียนอี้เหวินยังไม่เคยสนใจ ทำไมถึงอยากให้ตัวเองมีความสุข จึงกดหน้าจอเป็นเวลาสิบกว่านาที เพื่อส่งอั่งเปาห้าร้อยยี่สิบซองให้เธอ?

หลานหลานคิดว่าในนี้ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง

เธอดึงข้อความสนทนากับเสี่ยวมู่กลับมา อยากหาเหตุผลจากข้อความสนทนาสั้นๆ

"หืม? ในวิดีโอเธอยังสวยเช่นเคย? ทำไมเขาใช้คำว่า 'ยัง'? เสี่ยวมู่เคยรู้จักฉันมาก่อนเหรอ?"

หลานหลานเพิ่งจะหาคำศัพท์ที่สามารถคลายข้อสงสัยได้จากข้อความสนทนา

ขณะนี้เสี่ยวมู่ฝั่งตรงข้ามก็ส่งข้อความมา

"เฮ้ๆ ไม่มีเหตุผลหรอก"

คำตอบธรรมดาๆ ของเสี่ยวมู่ทำให้หลานหลานรู้สึกถึงอะไรบางอย่างมากขึ้น

"เคยรู้จักกันมาก่อนจริงเหรอ?"

เธอเริ่มนึกถึงเพื่อนในอดีตอย่างละเอียด แต่คิดเป็นเวลาหลายนาทีก็หาใครที่จับคู่กับเสี่ยวมู่ได้ไม่เจอ

หาคนที่จับคู่ได้ไม่เจอ บวกกับข้อความของเสี่ยวมู่ตอนนี้ ทำให้หลานหลานที่เดิมทีมีเล่ห์เหลี่ยมมาก ความคิดก็ยุ่งเหยิง

ขณะที่เธอเตรียมจะพูดอะไรกับเสี่ยวมู่ หน้าสนทนาของเธอกับเสี่ยวมู่เปลี่ยนสถานะลายเซ็นใหม่ทันที เป็นการอัปเดตลายเซ็นของเสี่ยวมู่

และลายเซ็นนี้เองที่ทำให้หลานหลานรู้สึกเจ็บใจทันที

"ฉันคิดว่าตัวเองเหล็กหนาหน้าด่าน พิษร้ายทุกชนิดไม่สามารถทำอันตรายได้ ใครจะคิดว่าที่มุมตรอกเล็กๆ เธอหันมายิ้มให้สักครั้ง ฉันก็เป็นโรคคิดถึงตั้งแต่นั้น"

เหล็กหนาหน้าด่าน พิษร้ายไม่เข้า หันมายิ้มให้ เป็นโรคคิดถึง คำเหล่านี้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บใจโดยไม่รู้สาเหตุ

หลังจากลายเซ็นนี้ยังมีโพสต์อีกหนึ่งโพสต์ หลานหลานคลิกเข้าไปดูโพสต์

โพสต์เป็นรูปภาพ ข้างในเป็นตัวตลกที่แต่งตัวน่าขำแต่ใช้เงินเป็นหมื่นเป็นแสนในคาสิโน

บนรูปภาพโพสต์มีข้อความประกอบรูป: "เพื่อให้เธอสนใจ ฉันยินดีจะเป็นตัวตลกที่อวดโก้นั่น"

หลานหลานมองข้อความประกอบรูปนี้ รู้สึกแสบใจอย่างบอกไม่ถูก

เขารู้จักฉัน? เมื่อวานที่โชว์ความรักกับเฉียนอี้เหวินในกลุ่ม โยนเงินหลายแสน ก็เพื่อให้ตัวเองสนใจเท่านั้นเหรอ?

หลานหลานนอกจากจะแสบใจแล้ว ก็เดาความเป็นไปได้ต่างๆ

......

ตอนก่อน

จบบทที่ บทที่ 47 ใครตุ๋นใคร

ตอนถัดไป