บทที่ 215 อสูรยักษ์ปรากฏอีกครั้ง(ฟรี)
บทที่ 215 อสูรยักษ์ปรากฏอีกครั้ง(ฟรี)
"หืม?"
ในทะเลวิญญาณ ซินเหยาได้ยินคำพูดของฟางฟานแล้วชะงักไป
ท่าทางหยิ่งผยอง ไม่สนใจใครในสายตาของมัน หยุดลงทันที ดวงตาไร้เดียงสาของมันกะพริบขึ้นลงเป็นจังหวะ ราวกับกำลังบอกว่า "ข้าไม่เข้าใจ!"
ทำไมมนุษย์ตรงหน้าที่เห็นมันถึงไม่มีความตกตะลึงหรือหวาดกลัวเลย?
กลับมีความรู้สึกจนใจ?
นี่เป็นเรื่องตลกใหญ่หลวง มันซึ่งเป็นซินเหยาอันยิ่งใหญ่ สิ่งมีชีวิตที่อัศจรรย์ที่สุดในโลกนี้ มนุษย์เมื่อเผชิญหน้ากับมัน ควรจะหวาดกลัว ตกตะลึง ขวัญผวานิ!
มนุษย์ตรงหน้าเป็นโรคหรืออย่างไร?
ไม่ใช่!
ซินเหยารีบคิดถึงท่าทีของฟางฟาน เมื่อครู่มนุษย์พูดว่าอะไร?
พวกเจ้า?
ที่นี่มีเพียงมันคนเดียว "พวกเจ้า" มาจากไหน?
หรือว่า...
ซินเหยาที่แปลงร่างเป็นฟางฟานเริ่มมองมนุษย์ตรงหน้าอย่างจริงจัง หากมีสิ่งผิดปกติก็จะลงมือทันที ไม่ให้โอกาสมนุษย์หายใจเลย เพียงแค่ยึดการควบคุมร่างกายนี้สำเร็จ ต่อให้ชายคนนี้มีกลอุบายมากมายแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์
"ก่อนหน้าข้า ยังมีพวกพ้องของข้าต้องการยึดครองเจ้า?"
"ข้าพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ถึงได้คิดออก จริงๆ ไม่รู้จะพูดอะไรกับพวกเจ้าซินเหยาดี"
"ไม่รู้ว่าพวกเจ้าซินเหยามีความชอบแปลกๆ อะไร ต้องผูกคอตายบนต้นไม้ต้นเดียวกันหรือไง?"
"ร่างของข้ามีเสน่ห์ขนาดไหนกัน ถึงทำให้พวกเจ้าแห่กันมาไม่หยุด?"
ฟางฟานรู้สึกจนใจ เขาเพียงแค่ต้องการนอนหลับให้สบายเท่านั้น มันยากนักหรือ?
เพิ่งหลับไปไม่นาน ก็มีซินเหยามาหาเขา?
แม้เขาจะไม่กลัว แต่การรบกวนการนอนของเขา เป็นเรื่องที่ไม่ดีเลย!
ไม่ดี ก็หมายความว่า ซินเหยาที่บุกรุกเข้ามาในร่างกาย จะต้องเผชิญกับอนาคตที่น่าสะพรึงกลัว
"นี่เป็นไปไม่ได้เลย!"
"ถ้าเจ้าถูกพวกพ้องของข้าบุกรุก แล้วเจ้าจะยืนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
"ทำไมมันไม่กลืนกินเจ้า?"
ในความเข้าใจของซินเหยา เพียงแค่พวกมันบุกรุกทะเลวิญญาณของมนุษย์สำเร็จ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะล้มเหลว นี่เป็นความทรงจำที่ถูกประทับไว้ตั้งแต่เกิด
แต่ทำไมวิญญาณของมนุษย์ตรงหน้ายังปรากฏต่อหน้ามันอย่างสมบูรณ์
"ฮ่าฮ่าฮ่า มนุษย์ เกือบทำให้เจ้าหลอกข้าได้!"
"วางใจเถิด ข้าจะให้เจ้าจากไปโดยไม่เจ็บปวด!"
ซินเหยาคำรามด้วยความโกรธ ความเข้าใจของมันไม่มีทางผิด มีคำอธิบายเพียงอย่างเดียว นั่นคือมนุษย์ตรงหน้ากำลังโกหก
มันตัดสินว่านี่เป็นคำพูดที่มนุษย์ตั้งใจพูดเพื่อถ่วงเวลา
ขออภัยด้วย!
มนุษย์ อุบายของเจ้าถูกข้าเปิดโปงแล้ว!
แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าต้องการถ่วงเวลาเพื่อทำอะไร แต่เจ้าไม่มีโอกาสแล้ว!
พร้อมกับเสียงคำรามของซินเหยา ความมืดใต้ร่างของมันพุ่งขยายออกไปอย่างรุนแรง ราวกับต้องการทำให้ทะเลวิญญาณทั้งหมดเป็นมลพิษ
และซินเหยาที่แปลงร่างเป็นฟางฟานพุ่งเข้าหาฟางฟานตัวจริงอย่างรุนแรง
ในทะเลวิญญาณ นี่คือสนามของมัน และมนุษย์ที่นี่จะแสดงพลังได้เพียงเท่ามนุษย์ธรรมดา
เพียงแค่กลืนกินมนุษย์ตรงหน้า ทุกอย่างของร่างกายนี้ก็จะเป็นของมัน
"ช่วยด้วย!"
"ข้ากลัวมาก!"
"ข้ายังไม่อยากตาย!"
ฟางฟานตัวจริงเห็นซินเหยาพุ่งเข้ามา ก็ร้องตกใจทันที ร่างกายควบคุมไม่ได้ถอยหลัง ราวกับต้องการหนีไปให้ไกล
"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!"
ซินเหยาคำรามด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นท่าทางของมนุษย์ ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่คาดเดา มนุษย์คนนี้โกหกจริงๆ
แต่วินาทีต่อมา มันเห็นสีหน้าของมนุษย์ไม่ไกลเปลี่ยนไป จากความตกใจกลัวกลายเป็นความสงบ แม้แต่มีรอยยิ้มเล็กน้อย
เล่นบ้าอะไรของเจ้า!
มนุษย์ เจ้าไม่เห็นสถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้หรือ?
เพิ่งจะคิดจะด่าออกมา ก็เห็นมนุษย์คนนั้นค่อยๆ ยกแขนขึ้น ชี้นิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
หืม?
นี่หมายความว่าอะไร?
มนุษย์คนนี้ชี้นิ้วจะทำอะไร?
หรือยังคิดว่าอยู่ในโลกภายนอก? คิดว่าใช้นิ้วเดียวก็สามารถเอาชนะข้าได้?
"ถึงเวลาพวกเจ้าออกโรงแล้ว!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นในทะเลวิญญาณ
"ออกโรงอะไร?"
ในขณะที่ซินเหยากำลังสงสัยว่าทำไมมนุษย์คนนี้ถึงทำอะไรแปลกๆ มากมาย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตรงหน้ามืดลง
ราวกับมีบางสิ่งปรากฏขึ้นในอากาศเหนือทะเลวิญญาณ เงายักษ์นั้นปกคลุมมันอย่างสมบูรณ์
ภาพนี้ทำให้ซินเหยารู้สึกไม่ดีทันที นี่คือทะเลวิญญาณนะ ไม่ใช่โลกภายนอก!
เงานั้นคืออะไรกันแน่?
ซินเหยาแข็งทื่อไปทั้งร่าง ไม่มีสมาธิจะกลืนกินมนุษย์ตรงหน้าอีกต่อไป ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ในชั่วพริบตา!
ดวงตาเผยความหวาดกลัวที่ไม่อาจเปรียบได้
ในขณะนี้ ในใจของมันมีม้าหญ้าโคลนนับหมื่นตัวกำลังควบไป อยากจะด่าทอจนหมดคำพูด มันเริ่มสงสัยว่าจุดประสงค์ของการมาโลกนี้คืออะไรกันแน่?
มาเพื่อยึดครองร่างมนุษย์ หรือมาเพื่อส่งตัวเองไปตาย?
ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่รู้สึกเสียใจเท่านี้ ทำไมถึงต้องเจอมนุษย์คนนี้ด้วย
"กู่ถา ข้าเกลียดเจ้า!"
"เจ้ากำลังบีบให้ข้าตาย!"
และไกลออกไปในป่ารกร้าง อสูรระดับห้าดาวกู่ถาจามขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงดังสนั่นไปทั่ว แล้วค่อยๆ ยกหัวน่ากลัวขึ้น มองไปทางเมืองเจียงไห่
"ตอนนี้ เจ้าน่าจะควบคุมร่างมนุษย์คนนั้นได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังขอบคุณข้า ที่ให้เจ้ายึดครองมนุษย์ที่มีพรสวรรค์แข็งแกร่งเช่นนี้!"
"ไม่ต้องขอบคุณ ตอนนี้ศักยภาพของเจ้าเหนือกว่าข้าไกลแล้ว ต่อไปต้องพึ่งเจ้าดูแลมากๆ นะ!"
อารมณ์ของกู่ถาในตอนนี้หายากที่จะผ่อนคลายเช่นนี้ มันพูดกับเมืองเจียงไห่อย่างช้าๆ แล้วหลับตาลงจมสู่การหลับใหลอีกครั้ง
ส่วนในทะเลวิญญาณของฟางฟาน ซินเหยาด่าทอกู่ถาไปนับพันนับหมื่นครั้ง
มันมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมเข้ามา ราวกับวันสิ้นโลก!
ในตอนนี้ สิ่งที่ปรากฏในทะเลวิญญาณคือสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวสี่ตัวที่มีอำนาจบดบังฟ้าดิน
ราชามด ยโสอย่างไร้ที่เปรียบ กำลังคำราม โกรธแค้นที่สวรรค์ไม่ยุติธรรม กล้าท้าทายต่อสู้
ราชาซาลาแมนเดอร์ พลังชีวิตเต็มเปี่ยมอย่างยิ่ง กว้างใหญ่ไพศาลดั่งทะเล เป็นแหล่งกำเนิดของชีวิตทั้งปวง
ราชาตั๊กแตน เจตนาสังหารอันไร้ขอบเขตถาโถมมา พุ่งทะลุเมฆา ทำให้ผู้คนไม่กล้าจ้องมอง ดุจเทพแห่งการสังหารผู้ยิ่งใหญ่
จักรพรรดิแมลง ราชาด้วงคีมยักษ์ปาราวัลผู้ยิ่งใหญ่ อำนาจเหนือล้นฟ้า เกราะสีดำสนิท ทุกการเคลื่อนไหวเผยพลังอันไร้ขอบเขต เป็นเทพแห่งสงครามที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ในทั่วทั้งเก้าฟ้าสิบแดน ต่อสู้กับสวรรค์และพิภพ ไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่ได้
แต่ละตัวสูงร้อยเมตร ราวกับเจ้าแห่งโลก แผ่รัศมีอำนาจอันหนาแน่น
เมื่อเห็นภาพนี้ โลกทัศน์ของซินเหยาถูกพลิกกลับ!
ความหวาดกลัวเต็มเปี่ยมในใจ เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดผวา สมองว่างเปล่า มันมั่นใจได้ว่าสิ่งมีชีวิตระดับนี้ ในโลกภายนอกมันไม่เคยเห็น แม้แต่ได้ยินก็ไม่เคย
ไม่ใช่แค่มัน แม้แต่ราชาอสูรก็คงไม่เคยได้ยินมาก่อน!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่โลกของมันจะมีได้
ทำไมสิ่งมีชีวิตน่ากลัวเช่นนี้ถึงปรากฏในทะเลวิญญาณของมนุษย์ตรงหน้า
ยังจะเข้าสิงร่างอีก?
เข้าสิงบ้าอะไรเล่า!
ตัวเองมาส่งตัวเองไปตายชัดๆ!
แค่หนึ่งในสิ่งมีชีวิตน่ากลัวเหล่านี้ ขยับนิ้วก็เพียงพอจะฆ่ามันได้
ยังไม่ทันที่ซินเหยาจะตั้งสติจากความตกตะลึงในภาพนี้ ฟางฟานก็พูดช้าๆ
"มา สมบัติเหล่านี้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"