หลี่ซินหรานมาเยือน (ฟรี)
เมื่อหลี่ซินหรานได้ยินหยางฟานพูดเช่นนั้น เธอก็รู้สึกประทับใจจนบอกไม่ถูกเขาคิดถึงลูกสาวของเธอเร็วขนาดนี้ ช่างอ่อนโยนและน่าเชื่อใจเหลือเกิน
แต่เธอก็ยังไม่ได้ตอบตกลงทันที กลับพูดขึ้นว่า
“ที่รัก จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะแม่ฉัน”
หยางฟานยกมือขึ้นขัดจังหวะเธอทันที
“พอเถอะ ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร งั้นเอาแบบนี้ละกัน พอคุณพาลูกสาวหลับแล้วก็ค่อยกลับมาหาผมก็ได้ แต่ตอนนี้เธอก็หลับอยู่นี่ แล้วกลางคืนจะยังนอนหลับได้อีกเหรอ?”
หญิงสาวยิ้มขำก่อนพยักหน้าเบาๆ
“ได้น่ะสิ เด็กเล็กมักจะหลับบ่อย แต่ก็ไม่ได้นานหรอกค่ะ”
“งั้นก็ตามนั้น ไปกันเถอะ!”
จากนั้นทั้งสองก็เรียกแท็กซี่ไปยังโรงแรมใกล้บ้านของหลี่ซินหราน แล้วเปิดห้องพักไว้หนึ่งห้อง หยางฟานมอบถังถังที่ยังคงหลับสนิทให้กับเธอ แล้วตัวเองก็ทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมรออย่างสบายใจ
…..
หลี่ซินหรานกลับมาถึงบ้าน
หลี่มู่เห็นลูกสาวกับหลานสาวเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ ก่อนจะถามเบาๆ ว่า
“ถังถังหลับแล้วเหรอ?”
หญิงสาวพยักหน้า
“หลับมาได้ชั่วโมงกว่าแล้วค่ะ”
“โห หลับนานเลยนะ งั้นเธอเองก็คงเหนื่อยไม่น้อย มา เดี๋ยวแม่อุ้มเข้าห้องไปให้”
พอได้ยินแม่พูดแบบนั้น หลี่ซินหรานก็หัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้เกือบทั้งวันคุณลุงเขาเป็นคนอุ้มถังถังเอง หนูเพิ่งจะได้อุ้มตอนกลับมานี่เอง”
หลี่มู่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างสงสัย
“คุณลุง? หมายถึงเสี่ยวหยางน่ะเหรอ? เขาอุ้มถังถัง แล้วเจ้าตัวน้อยไม่งอแงเหรอ?”
“จะงอแงได้ยังไงล่ะคะ? ยัยตัวแสบชอบเขาจะตายไป ทั้งบ่ายไม่ยอมลงจากอ้อมแขนเขาเลยค่ะ แถมยังไม่ยอมให้หนูอุ้มอีกต่างหาก”
ตอนที่พูด เธอไม่มีแม้แต่แววหึงหวงในสายตา มีเพียงความสุขล้นใจ
หลี่มู่ในฐานะผู้ผ่านชีวิตมาก่อน ย่อมมองออกชัดเจน ว่าสีหน้านั้นมาจากหัวใจของลูกสาวโดยแท้ เธอจึงพยักหน้าอย่างพอใจ
“แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะว่าแต่ หนูนี่ก็จริงนะ ทำไมไม่ชวนเสี่ยวหยางมาที่บ้านด้วยกันล่ะ? เดี๋ยวก็ใกล้ถึงเวลามื้อเย็นแล้วด้วย”
“เอ่อ ไว้คราวหน้าก็แล้วกันค่ะ หนูยังไม่ได้บอกเขาเลย ว่าแต่แม่คืนนี้หนูอาจจะไม่อยู่ ขอฝากถังถังให้นอนกับแม่คืนนึงนะคะ”
หลี่มู่ฟังแล้วเหลือบตามองลูกสาวอย่างจับสังเกต
“จะไปอยู่กับเสี่ยวหยางเหรอ?”
หลี่ซินหรานพยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง
“ใช่ค่ะ รอถังถังตื่นแล้ว หนูจะอยู่เล่นกับเธอสักพัก ค่อยออกไป”
หลี่มู่ได้ยินแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก
“งั้นก็ดีแล้วแม่จะบอกอะไรไว้นะ เสี่ยวหยางน่ะผู้ชายแบบนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ แล้ว อย่าไปทำอะไรผิดพลาดล่ะ”
ในใจเธออดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะเห็นลูกสาวเพิ่งจะแยกจากหยางฟานไม่ทันไร ก็เตรียมจะออกไปหาเขาต่อ แถมยังดูเหมือนตั้งใจจะไม่กลับบ้านคืนนี้อีกด้วยมันก็อดคิดมากไม่ได้
หลี่ซินหรานฟังแล้วก็พูดอย่างไม่พอใจนักว่า
“แม่! พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ลูกสาวแม่เป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
พูดจบ หลี่ซินหรานก็อุ้มถังถังเดินเข้าห้องไปทันที
ใครจะคิดว่าพอเธอวางลูกสาวลงบนเตียง เด็กน้อยที่เหมือนจะยังหลับสนิทกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา เสียงเบาๆ จากแรงกระแทกดังขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
ถังถังลืมตาขึ้นด้วยดวงตาแป้นปรือจากความง่วงงุน ก่อนจะเรียกเสียงหวาน
“คุณลุง”
แต่พอเพ่งมองไปรอบตัวก็พบว่าในห้องมีเพียงแม่ของตัวเองเท่านั้น เธอขยี้ตาเบาๆ แล้วมองซ้ายมองขวาหาเงาของหยางฟาน แต่ก็ไม่เจอ
เธอจึงหันไปถามแม่ด้วยสีหน้าสงสัย
“แม่คะแล้วคุณลุงล่ะ?”
หลี่ซินหรานลูบศีรษะเล็กๆ อย่างอ่อนโยนก่อนตอบ
“คุณลุงเขาเหนื่อยแล้ว เลยกลับบ้านไปนอนพักเขาฝากแม่บอกถังถังด้วยว่า คราวหน้าจะมาเล่นด้วยกันอีกนะ”
พอฟังจบ ถังถังก็เบะปากอย่างน่าสงสาร แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
“แต่คุณลุงทำไมไม่บอกลาก่อนล่ะคะ”
หลี่ซินหรานตอบอย่างอ่อนโยน
“ก็เพราะตอนนั้นถังถังยังหลับอยู่ไงคะ คุณลุงกลัวว่าจะปลุกหนูขึ้นมา”
เด็กน้อยฟังแล้วกลับยิ่งรู้สึกผิด
“แต่หนูก็ยังไม่ได้บอกลากับคุณลุงเลยไม่น่าหลับไปเลย”
เห็นลูกสาวทำหน้าหงอยๆ อย่างนั้น หลี่ซินหรานจึงหัวเราะพลางถาม
“งั้นถังถังชอบคุณลุงมากเลยใช่ไหม?”
เจ้าตัวเล็กพยักหน้าแรงอย่างไม่ลังเล
“อื้อ! หนูชอบคุณลุงมากเลยค่ะ!”
“งั้นเดี๋ยวแม่ลองถามคุณลุงให้ว่าเขาหลับไปหรือยัง ถ้ายัง หนูจะได้คุยกับเขาเอง ดีไหม?”
จากที่หน้าหงอยอยู่เมื่อครู่ เจ้าตัวเล็กก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที
“ดีเลยค่ะ! แม่รีบถามเลยนะ!”
หลี่ซินหรานจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหยางฟาน
ทางด้านหยางฟาน เขาเพิ่งเล่นเกมจบหนึ่งตา พอเห็นข้อความแจ้งเตือนจากหลี่ซินหรานก็รีบเปิดดูทันที
〈ที่รัก คุณหลับหรือยัง?〉
〈ยังเลย มีอะไรเหรอ?〉
〈ถังถังตื่นแล้ว แถมตื่นมาก็ถามหาแต่คุณ พอรู้ว่าคุณกลับไปแล้วก็ดูเศร้ามากเลยค่ะ〉
หยางฟานยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่ออ่านข้อความจบ
〈ตอนนี้เธออยู่ข้างๆ คุณไหม?〉
〈อยู่ค่ะ〉
เขาจึงกดโทรวิดีโอหาเธอทันที
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ ภาพแรกที่ปรากฏก็คือใบหน้าของนางฟ้าตัวน้อยที่เขาคุ้นเคย พร้อมเสียงหวานใสดังตามมา
“คุณลุง หนูเองค่ะ ถังถัง”
แค่เห็นหน้าเธอ หยางฟานก็อดยิ้มไม่ได้
“อา นางฟ้าตัวน้อยของลุงตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ย?”
ถังถังได้ยินเสียงเขาก็หัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ
“หนูเพิ่งตื่นค่ะ แล้วคุณลุงก็หายไปเลย คุณลุงมาเล่นกับหนูได้ไหมคะ?”
หยางฟานยิ้มอ่อนโยน
“ถังถังตื่นแล้ว แต่ว่าคุณลุงก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน อยากนอนพักบ้างได้ไหมน้า?”
เจ้าตัวเล็กเอียงคอคิด แล้วตอบอย่างจริงจัง
“งั้นหนูรอคุณลุงตื่นดีไหมคะ?”
“เด็กดีของลุงแต่พอลุงตื่นแล้วก็ต้องทำงานอีก คงต้องรออีกสองสามวันเลยนะ ถังถังจะโกรธคุณลุงไหมเอ่ย?”
เด็กหญิงส่ายหน้าทันทีอย่างหนักแน่น
“ไม่โกรธค่ะ! หนูรักคุณลุงที่สุดเลย!” พูดจบเธอก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนเอียงคออีกครั้งแล้วถามด้วยความอยากรู้
“คุณลุงบอกว่า ‘อีกสองสามวัน’ นี่คือวันไหนเหรอคะ? พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้?”
“เอ่อ” หยางฟานถึงกับชะงัก
เขาลืมไปว่าเด็กเล็กไม่เข้าใจคำว่า ‘อีกสองสามวัน’ พอเห็นแววตารอคอยบนใบหน้าเล็กๆ นั้น เขาจึงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม
“งั้นเรานัดกันเป็น ‘มะรืนนี้’ ดีไหม? ให้แม่พาหนูมาหาลุงนะ”
“เย่ ดีจังเลย!”
ทั้งคู่พูดคุยเรื่องสนุกๆ กันอีกเล็กน้อย จนกระทั่งถังถังแสดงอาการเสียดายที่ต้องวางสาย หยางฟานจึงบอกลาเธออย่างอ่อนโยน แล้วตัดสายไป
…..
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนเข้าสู่ยามค่ำคืน
หยางฟานกำลังนอนหลับอยู่ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นสายของหลี่ซินหราน เขารู้ทันทีว่าเธอคงกำลังจะมาหาเขา
เขากดรับสาย
“ฮัลโหล เธอกำลังจะมาหาใช่ไหม?”
เสียงของหญิงสาวดังมาตามสาย
“ฉันมาถึงหน้าห้องของคุณแล้วล่ะ”
“หืม?”
หยางฟานได้ยินถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเตียง รีบเดินไปเปิดประตู
ทันทีที่เปิดออก ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนแสงไฟแฟลชจ้าสาดเข้าเต็มตาหญิงสาวในชุดทำงานพอดีตัว รองเท้าส้นสูง และลิปสติกสีแดงสด ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มงดงาม
แม้จะยังเป็นลุคเดิมแบบที่เขาเคยเห็น แต่กลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด
หลี่ซินหรานเห็นเขามองเธอไม่ละสายตา ก็อดรู้สึกดีไม่ได้ คิดในใจว่าไม่เสียแรงที่เตรียมตัวมานาน
ดูเหมือนเธอจะได้ผลตามที่ต้องการแล้ว
หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
“ที่รัก คุณยังไม่ได้ทานข้าวเย็นใช่ไหมคะ? ฉันทำกับข้าวมาให้คุณด้วย แล้วก็มีเหล้าเหมาไถหนึ่งขวดคืนนี้ฉันขอมานั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณสักแก้วได้ไหม?”
หยางฟานเพิ่งสังเกตว่า ในมือเธอถือถุงอาหารเล็กๆ มาด้วย