หยางฟานขับเบนท์ลี่ย์แล้ว (ฟรี)

เมื่อหยางฟานยืนอยู่ข้างถนนหน้าโรงแรมได้ไม่นาน ก็มีรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า เป็น เบนท์ลี่ย์ เบนเทย์ก้า คันใหม่เอี่ยมที่เงาวับจับตา

กระจกหน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและเย้ายวนของแม่หม้ายสาวสุดแซ่บ หลี่ซินหราน

เพียงได้ยินเสียงนุ่มหวานของเธอเอ่ยขึ้นจากในรถว่า

“ที่รัก ขึ้นรถสิคะ!”

หยางฟานมองสำรวจรถคันนี้เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างลับๆ ในใจ แม้รูปลักษณ์ภายนอกอาจไม่ถึงกับน่าตื่นตาตื่นใจ แต่กลิ่นอายของความหรูหราก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

เขาหันไปยิ้มให้หลี่ซินหรานพลางพูดว่า

“ไปนั่งเบาะข้างคนขับเถอะ ฉันอยากลองขับดูหน่อย”

“หือ? อ๋อ ได้ค่ะ”

หลี่ซินหรานแม้จะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย เธอลงจากรถทันทีแล้วเตรียมจะเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งข้างคนขับ

แต่ยังไม่ทันถึงฝั่ง กลับถูกหยางฟานดึงตัวไว้ เขาสวมกอดเธอทันที แล้วประกบริมฝีปากลงบนปากแดงๆ ที่ร้อนแรงของเธอ

หลี่ซินหรานตอบรับอย่างอ่อนหวาน ยอมให้เขาจูบดูดดื่มเต็มที่ โดยไม่แคร์สายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา ทั้งคู่พลอดรักกันริมถนนราวกับโลกนี้มีแค่พวกเขาสองคน

เมื่อถอนริมฝีปากออกมา หญิงสาวก็กอดเขาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบถามเบาๆ ข้างหูว่า

“ที่รัก วันนี้ลุงของฉันมีงานวันเกิดน่ะค่ะ เขานัดให้ทั้งครอบครัวไปกินข้าวกัน ตอนบ่ายฉันอาจจะอยู่กับที่รักไม่ได้ แม่ยังอยากให้ฉันพาที่รักไปด้วย แต่ฉันก็บอกไปแล้วว่าที่รักงานยุ่ง ไปไม่ได้”

หยางฟานพยักหน้าในใจ ชื่นชมความรู้ใจของเธอ วันเกิดลุง? เขาไม่สนอยู่แล้ว และเธอเลือกปฏิเสธแทนเขาได้อย่างพอดีเป๊ะ

เขาสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า

“ซินหรานของฉันนี่แหละ รู้ใจที่สุด แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าแฟนที่เข้าใจ ถ้างั้นเธอก็ซื้อของขวัญเพิ่มอีกชิ้นแล้วบอกว่าเป็นฉันฝากไปก็พอ”

หลี่ซินหรานยิ้มหวานทันทีที่ได้ยินคำชมจากเขา

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ของขวัญฉันเตรียมไว้แล้ว”

เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยตัวเธอออกจากอ้อมแขน

“ไปเถอะ ไปหาอะไรกินก่อน”

“ค่ะ”

จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับ ส่วนหลี่ซินหรานก็นั่งเบาะข้างอย่างเรียบร้อย และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ก็ถูกหญิงสาวอีกคนจับจ้องอยู่…

จางรั่วซีที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงแรมได้ไม่นาน มองภาพตรงหน้าอย่างตั้งใจ

เธอสังเกตเห็น เบนท์ลี่ย์ เบนเทย์ก้า คันนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้ แล้วรีบค้นหาราคาทางออนไลน์

และเมื่อเห็นตัวเลขราคาปรากฏขึ้น ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มทันที

ในใจอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้! พี่ฟานดูแลผู้หญิงของเขาดีขนาดนี้เลยเหรอ? รถคันนี้ตั้งตั้งสามล้านกว่าหยวน! ไม่รู้ว่าอนาคตตัวเองจะได้รับอะไรแบบนี้บ้างรึเปล่า

ณ วินาทีนั้นเอง เธอก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า ต่อไปนี้จะต้องตั้งใจดูแลพี่ฟานให้มากกว่าเดิม จะต้องทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น

ถึงแม้จะไม่ได้เป็นผู้หญิงของเขาจริงๆ ก็ต้องทำให้เขาติดใจจนต้องกลับมาหาเธอซ้ำแล้วซ้ำอีกให้ได้

ขณะเดียวกัน หยางฟานก็ค่อยๆ ขับรถออกไปอย่างช้าๆ ช่วงแรกเขายังไม่กล้าเร่งความเร็วมากนัก มือไม้ยังดูตื่นๆ อยู่บ้าง แต่ความรู้พื้นฐานเรื่องการขับรถก็ยังไม่ลืม

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เขาก็เริ่มปรับตัวได้ และขับได้คล่องมือมากขึ้นเรื่อยๆ

หลี่ซินหรานที่นั่งอยู่เบาะข้าง เห็นหยางฟานขับรถช้าๆ แถมดูตั้งใจขับแบบเกร็งๆ ก็เริ่มเดาอะไรบางอย่างได้

แม่หม้ายสาวสุดแซ่บพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า

“ที่รัก ฉันก็ไม่ได้ขับรถมานานแล้วนะ ตอนกลับไปขับใหม่ๆ ก็ยังตื่นเต้นเหมือนกัน แต่ขับบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเองแหละ”

หยางฟานรู้ว่าเธอจับพิรุธได้แล้ว จึงไม่คิดปิดบังอะไร ยิ้มแล้วตอบกลับ

“อื้ม! ฉันขับรถน้อยมากนะ สมัยก่อนยังคิดว่ามันอันตรายอยู่เลย เลยไม่ค่อยสนใจ รถน่ะมีแต่ใช้เก็บใบขับขี่ไว้เฉยๆ เดี๋ยวขับอีกไม่กี่วันก็น่าจะเริ่มคล่องล่ะ เธอนั่งรถกับฉันแล้วไม่กลัวเหรอ?”

หลี่ซินหรานยิ้มหวาน พลางพูดเสียงนุ่ม

“ไม่กลัวหรอก ขอแค่มีที่รักอยู่ข้างๆ ฉัน ฉันก็รู้สึกกล้าทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรที่ฉันกลัวเลย”

“……”

คำพูดธรรมดาแค่นี้ แต่พอฟังออกจากปากเธอก็เหมือนคำรักที่ซาบซึ้งที่สุด หยางฟานที่ไม่ทันตั้งตัวก็เผลอใจเต้นขึ้นมาอีกหน

รถยนต์แล่นไปอย่างช้าๆ ไม่นานก็ถึงร้านอาหารจีนที่ช่วงนี้หยางฟานมากินบ่อย พอจอดรถเรียบร้อย หลี่ซินหรานก็คล้องแขนเขาแนบแน่นก่อนจะเดินเข้าไปด้วยกันอย่างใกล้ชิด

ระหว่างกินข้าว ทั้งสองก็พูดคุยเรื่องทั่วไป พวกเรื่องครอบครัว เรื่องชีวิตประจำวัน ไม่มีอะไรหวือหวา แต่บรรยากาศกลับอบอุ่นเป็นธรรมชาติ

แน่นอน มื้อนี้ใช้เงินของระบบเลี้ยงฟรีไปอีกหนึ่ง

หลังกินเสร็จ หยางฟานก็ลังเลอยู่ว่าจะไปฟิตเนสต่อดีไหม แต่พอคิดดูแล้ว ช่วงนี้เขากำลังติดใจการขับรถมากกว่า ไหนๆ ร่างกายก็เพิ่งได้ยาจากระบบมาบูสต์ร่างให้แล้ว จะรีบออกกำลังกายไปทำไม?

สุดท้ายก็เลยตัดสินใจพักฟิตเนสไว้ก่อน แล้วชวนหลี่ซินหรานขับรถเที่ยวเล่นแทน ขับไปเรื่อยๆ จนเริ่มชินมือมากขึ้น

เวลาผ่านไปสามชั่วโมง

ตอนนี้ทั้งคู่เหนื่อยจากการขับรถมาพอสมควร เลยจอดพักริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง นั่งพิงกันอยู่บนสนามหญ้า ชมวิวพูดคุยกันเงียบๆ ท่ามกลางบรรยากาศแสนสงบ

ขณะที่กำลังคุยเพลินๆ โทรศัพท์ของหลี่ซินหรานก็ดังขึ้น เธอมองหน้าหยางฟานอย่างเกรงใจ ก่อนจะพูดเบาๆ

“ที่รัก แม่โทรมาน่ะ ขอรับแป๊บหนึ่งนะคะ”

แล้วเธอก็หันไปคุยกับแม่ตามสาย เป็นบทสนทนาไม่นานนัก แค่สองนาทีก็วางสาย จากนั้นเธอก็หันมามองหยางฟานด้วยสีหน้ารู้สึกเสียดายเล็กน้อย

“ที่รัก ฉันต้องไปแล้วล่ะค่ะ พ่อกับแม่อยากไปบ้านลุงเร็วกว่าที่คิด ฉันต้องไปรับถังถังด้วย”

หยางฟานลูบผมเธอเบาๆ จูบลงบนแก้มงามของเธอหนึ่งที พูดอย่างเอ็นดูว่า

“ไม่เป็นไร ไว้เจอกันอีกในอีกไม่กี่วัน”

หลี่ซินหรานพยักหน้ารับ แล้วหยิบกุญแจรถส่งให้เขา พร้อมพูดอย่างใส่ใจว่า

“ที่รักเก็บรถไว้ใช้ฝึกมือไปก่อนก็ได้นะคะ ฉันยังไม่ต้องใช้ตอนนี้”

หยางฟานเห็นเธอพูดออกมาแบบนี้ ก็ไม่คิดเกรงใจ เพราะเขากะจะพูดอยู่แล้วว่าอยากขอลองใช้ต่อสักพัก จึงรับกุญแจไปแล้วพูดว่า

“งั้นฉันขอยืมขับเล่นสักหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันขับไปส่งเธอกลับเอง”

“ค่ะ งั้นก็รบกวนที่รักหน่อยน้าา”

หลี่ซินหรานพูดจบก็กอดเขาพร้อมมอบจูบแสนหวานให้หนึ่งครั้งเต็มๆ ก่อนจะยิ้มหวานพาดแขนมากอดเขาโดยไม่พูดอะไรอีก

ทั้งคู่พากันกลับด้วยเส้นทางเดิม หยางฟานขึ้นรถแล้วเปิด GPS ไว้ไม่ใช่เพราะจำทางไม่ได้ แต่เพราะอยากแน่ใจว่าขับแล้วจะไม่ไปผิดเลนหรือฝ่าไฟแดงโดยไม่รู้ตัว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เขามองร่างของหลี่ซินหรานในชุดกระโปรงกำลังเดินสวยๆ เข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ เธอใส่รองเท้าส้นสูง เดินหลังตรงมั่นใจ แผ่นหลังนั้นช่างดึงดูดเหลือเกิน

หยางฟานมองตามเธอไปแล้วคิดในใจว่างั้นตอนนี้จะไปไหนดีต่อดี?

เขาดูนาฬิกา เห็นว่าใกล้ห้าโมงเย็นแล้ว นั่นน่าจะเป็นเวลาหลังเลิกเรียนพอดี เขาเลยนึกถึงสาวมหาลัยสองคนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน

หนึ่งคือสาวน้อยใสๆกู้รุ่ยเจี๋ยอีกคนคือแมวน้อยขี้อ้อนสวีซาน

เขาหยิบมือถือขึ้นมา แล้วเริ่มลังเลว่าจะชวนใครดี

สุดท้ายกู้รุ่ยเจี๋ยก็ชนะไปก็แหม ตอนนี้เธอยังเป็นคนที่สนิทกับเขามากที่สุด แถมยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้อะไรหลายอย่างจากเขาด้วย

แม้เธอจะไม่ใช่คนที่เขาผูกพันที่สุดในชีวิต แต่ในใจลึกๆ ก็ยังมีพื้นที่พิเศษให้เธออยู่เสมอ

คิดได้ดังนั้น เขาก็ส่งข้อความไปหาทันที

〈เลิกเรียนหรือยัง?〉

ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับจากสาวน้อยก็มาทันที

〈ใกล้แล้วๆ ใกล้เลิกแล้ว วันนี้พี่มีเวลาอยู่กับหนูมั้ย หนูคิดถึงพี่มากเลย〉