การสอบคณิตศาสตร์

ขณะที่ หลูไห่ กำลังลำพองใจ พลันได้ยินอาจารย์คุมสอบหน้าชั้นเรียนเอ่ยขึ้น

“นักเรียนคนข้างหลังนั่นน่ะ คุณยกมือมีเรื่องอะไรเหรอ?”

หลูไห่เห็นอาจารย์คุมสอบมองมาทางฝั่งเขา

(｀_?)ゞ

ฉันไม่ได้ยกมือสักหน่อย?

ขณะที่หลูไห่กำลังสงสัยอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง

“อาจารย์ครับ ข้อ 22 ตกหล่นเงื่อนไขไปหนึ่งข้อครับ”

???

หลูไห่ จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของ หูเฟย

เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? ข้อ 22 ตกหล่นเงื่อนไขไปหนึ่งข้อ? ฮ่าๆ~

นี่เป็นข้อสอบที่อาจารย์ระดับชั้นปีเป็นคนออก แถมยังผ่านการตรวจสอบมาแล้วหลายครั้งไม่ใช่หรือไง? ฉันอยู่โรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้มาตั้งหลายปี ไม่เคยได้ยินเลยว่าข้อสอบจะผิดพลาดได้ หลูไห่ เย้ยหยันในใจไม่หยุด

“หูเฟย แกนี่มันเก่งแต่แอ็คอาร์ตจริงๆ!!”

และในตอนนี้ อาจารย์คุมสอบบนหน้าชั้นก็คิดเหมือนกับ หลูไห่

จะเป็นไปได้ยังไง? ข้อสอบก็ผ่านการตรวจสอบไขว้กันโดยอาจารย์กลุ่มสาระคณิตศาสตร์แล้ว เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะมีข้อสอบผิดพลาด

ต่อให้ผิดพลาดจริงๆ ผู้รับผิดชอบการสอบก็น่าจะแจ้งให้ทราบแล้ว

นี่ก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่มีใครมาแจ้ง แสดงว่าไม่มีปัญหาแน่นอน หรือจะเป็นนักเรียนคนไหนจงใจสร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจอีกแล้ว?

เมื่อก่อนก็เคยมีนักเรียนทำแบบนี้เหมือนกัน

แต่อาจารย์คุมสอบมอง หูเฟย ดูแล้ว จากลักษณะหน้าตาแล้ว ดูเป็นคนเรียบร้อย บุคลิกดี ไม่น่าจะเป็นนักเรียนประเภทนั้น

แต่ด้วยหลักการที่ต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ อาจารย์คุมสอบก็ยังคงเปิดข้อสอบออกดู ไปที่ข้อ 22

ยิ่งมอง สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึม คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

เขาเป็นอาจารย์คณิตศาสตร์ชั้นมัธยมปลายปีที่สอง ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ดูข้อสอบ ประกอบกับโจทย์ข้อนี้ค่อนข้างซับซ้อน ทำให้ชั่วขณะหนึ่งเขาก็มองไม่ออกว่ามีปัญหาจริงหรือไม่

ต้องลองทำเองถึงจะรู้ ดังนั้น จึงหยิบกระดาษทดจากหน้าชั้นมา แล้วก็เริ่มเขียน

ข้างล่าง นักเรียนทุกคนก็พลิกข้อสอบไปดูเช่นกัน

การสอบยังไม่ถึงยี่สิบนาที ไม่มีใครทำมาถึงตรงนี้เลย ดังนั้นทุกคนจึงยังคงอ่านโจทย์กันอยู่

ในขณะที่ทุกคนกำลังอ่านโจทย์อยู่ ในขณะที่อาจารย์คุมสอบกำลังทำโจทย์อยู่—

“ก๊อก ก๊อก… ก๊อก…”

มีคนเคาะประตู

อาจารย์คุมสอบวางปากกาลงแล้วเปิดประตู

ผู้ที่เข้ามาคือผู้รับผิดชอบหลักของสนามสอบ เขามีท่าทางรีบร้อนราวกับวิ่งมาแต่ไกล ใบหน้าชุ่มเหงื่อ ในมือถือชุดข้อสอบ พอเข้ามาก็พูดเสียงดังว่า:

“ทุกคนเปิดข้อสอบไปที่ข้อ 22 นะครับ”

“เนื่องจากปัญหาการพิมพ์”

“ตรงนี้ตกหล่นไปบรรทัดหนึ่ง ขาดเงื่อนไขที่กำหนดไปหนึ่งข้อ”

“กำหนดให้ระนาบ DNF ตั้งฉากกับ CF ทุกคนเติมเข้าไปด้วยนะครับ”

“……”

นี่!!!

อาจารย์คุมสอบถึงกับยืนนิ่งอ้าปากค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างมองผู้รับผิดชอบสลับกับนักเรียนคนที่นั่งอยู่แถวหลังสุดคนนั้น

เป็นไปได้ยังไง...เด็กคนนั้นรู้ได้ยังไงก่อนที่เรื่องจะแดงขึ้นมา?

ความรู้สึกเหลือเชื่อฉายชัดบนใบหน้า นักเรียนข้างล่างต่างพากันมึนงงไปเลย

“ยังมีปัญหาอะไรอีกไหมครับ?”

ถามไปส่งๆ ไม่มีใครตอบ ผู้รับผิดชอบก็ปิดประตูเดินจากไป เขายังต้องรีบไปห้องสอบต่อไปอีก

ให้ตายสิ ทำไมถึงเกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงแบบนี้ได้นะ? ทำให้ฉันต้องวิ่งวุ่นไปแจ้งแก้โจทย์ทีละห้องสอบ เหนื่อยแทบขาดใจ

หลังจากผู้รับผิดชอบจากไป ห้องสอบหมายเลขยี่สิบทั้งห้องก็เงียบกริบ

แต่ในใจของทุกคน กลับมีพายุโหมกระหน่ำ

ให้ตายสิ! ตกหล่นเงื่อนไขไปจริงๆ ด้วย!

ถึงกับพูดถูก!

จะเก่งเกินไปแล้วหรือเปล่า?

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีของโรงเรียนมัธยมปลายที่สองเลยมั้ง ที่มีข้อสอบผิดพลาด และถึงกับโดนนักเรียนพบก่อน!

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองแถวสุดท้ายของห้องสอบพร้อมกัน

ที่นั่นมีนักเรียนชายหน้าตาดีคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจนแทบหยุดหายใจ

ข้อ 22 ตกหล่นเงื่อนไขไปหนึ่งข้อ เมื่อกี้ก็คือเขาที่เป็นคนพูด

แล้วพอมาดูอีกที ทุกคนก็พบว่า คนคนนี้ไม่ใช่คนที่อ่านหนังสือพิมพ์ก่อนสอบเมื่อกี้นี้หรอกเหรอ?

นี่……

นกกระสาขาวแถวหนึ่งบินสู่ฟ้าคราม ผู้ยิ่งใหญ่กลับอยู่ข้างกายฉันนี่เอง! (一行白鹭上青天，大佬竟在我身边! เป็นกลอนดัดแปลงเชิงตลกจากบทกวีของ ตู้ฝู่)

เดี๋ยวนะ……

หลูไห่ พลันพบปัญหาที่ร้ายแรงอีกอย่างหนึ่ง

ทำไม หูเฟย ถึงมาพบปัญหาของข้อ 22 ในเวลานี้ได้?

ต้องรู้ว่า ในเวลานี้ เขาก็เพิ่งจะทำข้อสอบเติมคำเสร็จ

นอกจากว่า…

หลูไห่ ไม่กล้าคิดถึง ‘นอกจากว่า’ นี้เลย ‘นอกจากว่า’ นี้ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

นอกจากว่า หูเฟย ทำมาถึงข้อ 22 แล้ว

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

หลูไห่ ส่ายหน้า จะเป็นไปได้ยังไง?

นั่นมันไร้สาระเกินไปแล้ว

ตัวเองเพิ่งจะเขียนข้อสอบเติมคำเสร็จ เขาจะทำถึงข้อรองสุดท้ายได้อย่างไรกัน?

หลูไห่ คิดว่าตัวเองคิดมากไปแล้ว ตลกสิ้นดี

จินตนาการนี่มันล้ำเลิศเกินไปแล้ว ต่อไปไปเขียนนิยายแนวเด็กเทพเรียนเก่งได้เลยนะ ฮ่าๆ ตลกจังเลยนะ!

แปดในสิบส่วนคงเป็นเพราะเขาไม่ได้ทำข้อสอบเรียงตามลำดับ แต่ข้ามไปทำข้อท้ายๆ ก่อน ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!

หัวใจที่เต้นระรัวของ หลูไห่ เมื่อครู่สงบลงแล้ว เขาคิดฟุ้งซ่านไปเองจนเกือบจะเสียสติ

หลูไห่ สลัดหัวไล่ความคิด ไม่สนใจ หูเฟย อีก เตรียมจะเริ่มทำโจทย์ใหม่ วันนี้ฟอร์มดีมาก ต้องสอบได้คะแนนดีแน่นอน

“สู้ๆ หลูไห่ นายยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว!”

“ลุย!”

หลูไห่ ให้กำลังใจตัวเองเสร็จ ในขณะที่เขากำลังจะหยิบปากกาขึ้นมา

‘ฟิ้ว—’ เสียงหนึ่งดังขึ้น เงาร่างหนึ่งเดินผ่านข้างๆ ไป

อะไรวะ???

หลูไห่ ตั้งสติ พบว่าเป็น หูเฟย อีกแล้ว

ให้ตายสิ จะทำอะไรอีกวะ?

หลูไห่ เริ่มรู้สึกหวั่นๆ แล้ว

แกนี่มันชอบปั่นประสาทฉันจริงๆ เลย! จะขึ้นไปขอกระดาษทดเหรอ? หลูไห่ พึมพำในใจ

แต่พอมองดูดีๆ ในมือ หูเฟย ถือข้อสอบอยู่ชัดๆ เดินตรงไปยังหน้าชั้น

มันคิดจะทำอะไรวะ? หลูไห่ สงสัยอย่างยิ่ง

อาจารย์คุมสอบบนหน้าชั้นก็มอง หูเฟย ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างตาไม่กะพริบ

What are you doing, man?

คุณถือข้อสอบขึ้นมาทำอะไร?

จะไม่ใช่ว่าพบข้อสอบผิดอีกข้อแล้วใช่ไหม?

อาจารย์คุมสอบเริ่มรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย ถ้าหากถูกจับผิดได้อีก พวกอาจารย์คงได้เสียหน้ากันหมดแน่! เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

หูเฟย เดินมาถึงตรงหน้าอาจารย์ เขายังหาวหวอดๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ว่า:

“อาจารย์ครับ ผมทำเสร็จแล้ว ผมจะส่งข้อสอบครับ”

อาจารย์คุมสอบ: ??? หา? เสร็จแล้วเหรอ? นี่เพิ่งจะยี่สิบนาทีเองไม่ใช่หรือ?

หลูไห่: ??? บ้าน่า!

นักเรียนทั้งห้อง: ???

เครื่องหมายคำถามน้อยๆ คุณมีเพื่อนเยอะใช่ไหม? (小问号，你是不是有很多朋友？ – เป็นวลีฮิตจากเพลง ใช้ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความสงสัย)

ทั้งห้องสอบ ทุกคนบนหัวมีเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ๆ ลอยอยู่

หา?

นานิ?

นี่เพิ่งจะผ่านไปครึ่งชั่วโมงเองนะ นับจากที่นายเพิ่งบอกว่าข้อ 22 มีปัญหาไปแค่ห้านาทีเอง

นายก็ทำเสร็จแล้วอย่างนั้นเหรอ?

นายมันวัวน้อยห้องสองจริงๆ นะ — ไม่ใช่เก่งธรรมดา แต่เก่งแบบโคตรๆ!!!

คนที่บ้านนายรู้ไหมว่านายเก่งโคตรขนาดนี้?

สีหน้าของอาจารย์คุมสอบในตอนนี้ยากที่จะหาคำมาบรรยายได้ เขามอง หูเฟย แล้วเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า:

“นักเรียน ตามกฎแล้ว การสอบสามารถส่งข้อสอบก่อนเวลาได้มากที่สุดครึ่งชั่วโมง”

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เธอกลับไปก่อนเถอะ”

“แต่อาจารย์ครับ ผมปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ” หูเฟย ทำสีหน้าอึดอัด

“ไม่ได้ ตามกฎแล้ว ต้องส่งข้อสอบเสร็จถึงจะออกไปเข้าห้องน้ำได้”

“งั้นผมส่งข้อสอบเลยครับ”

“งั้นก็ได้ เธอเอาข้อสอบมาส่ง… เดี๋ยวสิ ไม่ได้!”

อาจารย์คุมสอบพลันรู้ทันความคิดของหูเฟย เกือบจะหลงกลเจ้าเด็กนี่เสียแล้ว

เจ้าเด็กนี่ จะมาเล่นลูกไม้กับฉันงั้นเรอะ?