ความรักที่เรียบง่าย
รอยยิ้มของ หูเฟย แฝงความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างชัดเจน
พอสิ้นเสียงของ หูเฟย “อ๊ะ?” เซี่ยจือ ก็ถึงกับหน้าเหวอไปเลย ปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก
(●—●) (อิโมติคอนหน้าตานิ่งเฉย)
นี่ นี่จะทำยังไงดีล่ะ? จะให้ไปซื้อให้ หูเฟย อีกสองอัน นั่นมันต้องใช้เงิน 2000 หยวนเลยนะ? ตัวเองจะไปเอาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหน?
นี่มันเท่ากับขุดหลุมฝังตัวเองหรือเปล่า?
ในขณะที่ เซี่ยจือ กำลังใกล้จะสติแตกนั้นเอง – หูเฟย กลับยิ้มอย่างทะเล้นแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ผมล้อเล่นน่า ล้อเล่น”
“ฟู่~”
ตกใจหมดเลย
เซี่ยจือ ถอนหายใจโล่งอกในใจ
ถ้า หูเฟย ให้เงินเธอ 60 หยวนแล้วบอกให้ไปซื้อมาอีกสองอันจริงๆ เธอคงได้หลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดแน่ๆ
เซี่ยจือ เงยหน้ามอง หูเฟย ถามเสียงเบาๆ นุ่มนวลว่า:
“งั้น งั้นคุณชอบไหมคะ?”
“ชอบสิ ชอบมากเลย!”
เมื่อ เซี่ยจือ ได้ยินเช่นนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้น ในที่สุดใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา ลักยิ้มตื้นๆ ทั้งสองข้างปรากฏขึ้นอย่างจางๆ รับกับคิ้วเรียวสวยที่โค้งงอนอย่างอ่อนโยน
ดีจังเลย!
หูเฟย ชอบก็ดีแล้ว!
ครั้งแรกที่ตัวเองเลือกของขวัญ กังวลมากจริงๆ
“เพื่อนร่วมชั้น เสี่ยวจือ ขอบคุณนะ”
“ของขวัญของคุณ ผมชอบมาก”
“อื้ม~” เซี่ยจือ ก้มหน้าลง ตอบเสียงเบาราวกับยุง
ความเขินอายไม่ทันจะคลี่คลายเมื่อต้องเอ่ยเรื่องในใจ ก้มหน้าลงเก็บงำความรู้สึก ดวงตาฉายแววอ่อนโยนดุจฤดูใบไม้ผลิ
(娇羞未解论心事，低头敛眉眼含春。)
เซี่ยจือ เงยหน้าขึ้น ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คุณ… คุณให้ของฉัน ฉันก็ชอบมากเหมือนกันค่ะ”
…………
“กริ๊งงงง~” เสียงกริ่งพักกลางวันดังขึ้น
“เสี่ยวจือ พักกลางวันแล้ว พวกเรานอนพักผ่อนกันเถอะ!”
“อื้อ~”
เซี่ยจือ นำหมอนอิงใบนั้นออกมา แล้วจึงวางลงบนโต๊ะ ศีรษะเล็กๆ ของเธอซบลงไปบนหมอน ก่อนจะหาวออกมาอย่างสบายอารมณ์
“อ๊าวว~”
(ΦwΦ) (อิโมติคอนแมวง่วงนอน)
ง่วงจัง ง่วงจัง!
เซี่ยจือ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อพบว่า หูเฟย กำลังจ้องมองเธออยู่ เธอก็รีบหันศีรษะไปยังฝั่งกำแพงในทันที
อ๊ะ……อายจะตายอยู่แล้ว
หูเฟย ยิ้มเล็กน้อย
เป็นสามีภรรยากันแล้ว (ขีดฆ่า)…เพื่อนร่วมโต๊ะกัน จะอายอะไรนักหนา?
ส่ายหน้า แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะแล้ว
หลังจากนั้นเขาก็ล้วงหยิบเครื่องเล่น MP3 ของตนเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกชุดนักเรียน แล้วจึงบรรจงเสียบหูฟังอันใหม่เอี่ยมที่ เซี่ยจือ เพิ่งให้เขาเมื่อครู่
“เสี่ยวจือ ขยับเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ” หูเฟย ก้มตัวลงกระซิบเสียงเบา
“อื้ม ทำไมเหรอ?” เซี่ยจือ หันใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยมามอง หูเฟย พลันเห็น หูเฟย ถือหูฟังข้างหนึ่งยื่นมาแล้ว
“พวกเรามาลองหูฟังใหม่กัน!”
“อืม~” เซี่ยจือ ครางรับเบาๆ มือไม่ได้ขยับ ศีรษะยังคงซบอยู่กับหมอนอิงนุ่มนิ่ม เพียงแต่ค่อยๆ ลากตัวเข้ามาใกล้ หูเฟย ท่าทางขี้เกียจราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังง่วงนอนเต็มที่ แม้จะให้ขยับตัวเพิ่มอีกเพียงนิดเดียวก็ดูเหมือนจะไม่ยอมแล้ว
หูเฟย ค่อยๆ สอดหูฟังเข้าไปในหูเล็กๆ น่ารักของ เซี่ยจือ
ในหูฟังพลันมีท่วงทำนองอันไพเราะของบทเพลงหนึ่งดังขึ้น
…………
พูดไม่ออกว่าทำไม.. ฉันถึงได้กระตือรือร้นขึ้นมา หากรักใครสักคน อะไรก็น่าทำทั้งนั้น.. ฉันอยากจะตะโกนให้ดังลั่น~ (เนื้อเพลง: 说不上为什么 我变得很主动 若爱上一个人 什么都会值得去做 我想大声宣布)
…………
“เพลงนี้เพราะจังเลย เพลงอะไรเหรอคะ?” เซี่ยจือ ริมฝีปากสีชมพูเผยอออกเล็กน้อย ถาม หูเฟย อย่างสงสัย
“ความรักที่เรียบง่าย!” (Simple love/简单爱 – 周杰伦 (Jay Chou))
“อ้อ~”
เซี่ยจือ ตอบรับคำหนึ่งก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ตั้งใจฟังท่วงทำนองและเนื้อร้องของบทเพลงนั้นอย่างละเอียด
…………
ฉันอยากจะพาเธอ กลับไปบ้านยายของฉันด้วยกัน มองดูพระอาทิตย์ตกดิน จนกระทั่งพวกเราหลับไป~ ฉันอยากจะจูงมือเธอแบบนี้ ไม่ปล่อยไป รักจะสามารถเป็นนิรันดร์… บริสุทธิ์ไร้ความเศร้าได้หรือไม่ (เนื้อเพลง: 我想带你 回我的外婆家 一起看着日落 一直到我们都睡着 我想就这样牵着 你的手不放开 爱能不能够永远 单纯没有悲哀)
…………
หูเฟย หันกลับไปมอง เซี่ยจือ ที่ค่อยๆ ผล็อยหลับไป แพขนตายาวงอนของเธอกระพริบเล็กน้อยรับกับมุมปากที่เผยรอยยิ้มจางๆ แห่งความสุข
หูเฟย ช่วยปัดเส้นผมที่ปรกแก้มเธอออกไปเบาๆ
ก่อนจะก้มลงไปฮัมเพลงที่ข้างหูของ เซี่ยจือ เบาๆ: “ฉันอยากจะใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้ไปเรื่อยๆ... เธอรักฉัน ฉันก็รักเธอ???”
…………
คาบเรียนวิชาเคมี อาจารย์กำลังสอนอยู่ด้านหน้าชั้น เขียนเต็มกระดานดำ ให้นักเรียนจดลงในสมุด
วิชาเคมีนั้น โดยพื้นฐานแล้วถือเป็นวิชาที่ต้องจดบันทึกในห้องเรียนมากที่สุดก็ว่าได้ สมุดโน้ตเล่มก่อนของ เซี่ยจือ จึงจดจนเต็มไปหมดแล้ว
เมื่อเห็น เซี่ยจือ หยิบสมุดเล่มที่ดูครึ่งๆ กลางๆ ออกมา หูเฟย จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “เสี่ยวจือ ทำไมไม่ใช้สมุดเล่มใหม่ที่ผมให้ไปล่ะ? หรือว่าคุณไม่ชอบ?”
“ไม่ใช่ค่ะ~” เซี่ยจือ รีบอธิบาย
“ฉะ ฉันไม่กล้าใช้น่ะค่ะ”
สมุดที่ หูเฟย ให้นั้นเธอชอบมันมากจริงๆ ไม่เพียงแต่หน้าปกจะสวยงามถูกใจ แต่เนื้อกระดาษด้านในก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ อีกด้วย และที่สำคัญที่สุด นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่เธอได้รับของขวัญจากคนอื่น
แถมยังเป็นของขวัญที่...คนๆ นั้น...มอบให้เธอด้วย!!!
เธอจึงไม่กล้าใช้…
หูเฟย ฟังจบ ก็ยิ้มอย่างจนใจพูดว่า “เด็กโง่เอ๊ย จะเสียดายอะไรนักหนา?”
“รอคุณใช้เล่มนี้หมดแล้ว ผมจะซื้อให้อีกเล่ม”
เซี่ยจือ ฟังจบ ดวงตาเป็นประกาย มอง หูเฟย อย่างวิบวับ “จริงเหรอคะ?”
“แน่นอนสิ!”
หูเฟย ยื่นมือไปลูบหัว เซี่ยจือ อย่างเอ็นดู
เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ ที่เมื่อครู่ยังคงดูน่ารักสดใสอยู่เลยนั้น ใบหน้าก็พลันยับยู่ยี่ลงในทันใด
“เจ้า หูเฟย คนน่ารำคาญนี่ คุณมาลูบหัวฉันอีกแล้วนะ”
เซี่ยจือ ปัดมือ หูเฟย ออกทันที
คนคนนี้นี่มันน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ ทุกวี่ทุกวันจะต้องมาทำให้ผมเผ้าของฉันยุ่งเหยิงอยู่เรื่อย!
อิอิ!
หูเฟย หัวเราะอิอิ
“ขอโทษ ขอโทษ” หูเฟย ขอโทษ
เซี่ยจือ ค้อนให้เขาทีหนึ่ง ขี้เกียจจะสนใจเขาแล้ว หลังจากนั้นก็หยิบสมุดที่ หูเฟย ให้เธอออกมาจากลิ้นชัก
เอาเถอะ ใช้เล่มนี้ก็ได้!
เซี่ยจือ ค่อยๆ เปิดสมุดเล่มใหม่ออกอย่างเบามือ กำลังจะบรรจงเขียนชื่อของตนเองลงบนหน้าแรก
ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่า บนหน้าแรกมีสมการเคมีสมการหนึ่งเขียนอยู่ จึงหันไปมอง หูเฟย แล้วเอ่ยถามว่า “เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย นี่คุณเป็นคนเขียนหรือคะ?”
หูเฟย พยักหน้า “ใช่ ผมเขียนเอง”
เซี่ยจือ ใช้ปลายปากกาจิ้มที่ขมับเล็กๆ ของตนเองเบาๆ พลางมองดูสมการเคมีบนหน้ากระดาษนั้น:
Mg+ZnSo4=MgSo4+Zn (แมกนีเซียม + ซิงก์ซัลเฟต = แมกนีเซียมซัลเฟต + สังกะสี)
ถามอย่างไม่เข้าใจว่า:
“เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย ทำไมคุณถึงเขียนสมการนี้ล่ะคะ?”
สมการนี้ก็เรียนกันไปตั้งนานแล้วนี่นา เหตุใดเขาจึงมาเขียนมันไว้ที่หน้าแรกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ล่ะ?
หูเฟย ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร ทันใดนั้นก็พูดว่า “ไม่บอกหรอก”
“บางทีต่อไปคุณอาจจะเข้าใจเองก็ได้”
“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอกสิ หูเฟย คนขี้งก! ฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้!”
เซี่ยจือ เชิดหน้าหนีไปอย่างเย่อหยิ่ง ไม่อยากจะสนใจเขา กลัวว่าจะโดนเขาหลอกอีก
เธอลองมองสมการ Mg+ZnSo4=MgSo4+Zn นั้นอีกครั้ง ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันมีความหมายพิเศษอันใดซ่อนอยู่
ช่างเถอะ ไม่สนใจแล้ว
หลังจากนั้นก็เขียนชื่อตัวเองลงบนสมุด แล้วก็เริ่มจดโน้ต
…………