ทั้งโลกนี้มอบให้เธอ
“ป้าหวง คุณป้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
เซี่ยจือ ทิ้ง หูเฟย รีบวิ่งไปที่หน้าประตูคฤหาสน์ต้อนรับ ป้าหวง ถามอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
“เพิ่งมาถึง เพิ่งมาถึงจ้ะ”
“อ้อ~”
งั้นก็ดีแล้ว
หินในใจของ เซี่ยจือ หล่นลงพื้น (หมายถึงความรู้สึกโล่งใจ/สบายใจ)
ถ้าเมื่อกี้ ป้าหวง เห็นภาพนั้นเข้าล่ะก็ คงจะน่าอายจะตายไปเลย
ป้าหวง หันหน้าไปเล็กน้อย ก็รู้สึกอับอายอยู่บ้างเหมือนกัน เมื่อกี้ภาพนั้นเธอ ก็เห็นชัดเจนเต็มสองตา
เมื่อกี้คนทั้งสอง ท่าทางนั้น……กำลังถ่ายละครไอดอลกันอยู่หรือไงนะ?
“จริงสิคะ คุณหนู”
“ท่านนี้คือ?”
ป้าหวง ชี้ไปที่ หูเฟย
“สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นของ เซี่ยจือ ครับ ผมชื่อ หูเฟย ครับ!”
หูเฟย เดินเข้ามาเอง แนะนำตัวเองอย่างเปิดเผย
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูนี่เอง!”
ป้าหวง พยักหน้า ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อกี้ถึงได้สนิทสนมกับคุณหนูขนาดนั้น
หลังจากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพิจารณา หูเฟย ดู ยิ่งพิจารณาก็ยิ่งตกใจ
เจ้าหนุ่มคนนี้หล่อเกินไปแล้วนะ!
รูปร่างสูงโปร่ง เครื่องหน้าได้รูปสมบูรณ์แบบ หน้าตาหล่อเหลาจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม
ทั้งคนดูไม่มีความอ่อนเยาว์แบบเด็กหนุ่ม แต่กลับแฝงไปด้วยบุคลิกที่สุขุมอยู่บ้าง ใบหน้าที่คมคายประดับรอยยิ้มบางๆ ให้ความรู้สึกที่ดี
ในใจ ป้าหวง อดไม่ได้ที่จะชื่นชม
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ท่าทีของ หูเฟย ดีมาก
คนอื่นพอเห็นพวกคนรับใช้อย่างพวกเธอ ท่าทีไม่มากก็น้อยก็มักจะดูถูกและหยิ่งยโสอยู่บ้าง
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านี้กลับไม่เป็นแบบนั้นเลย พอเจอกันก็ยังทักทายตัวเองด้วยความเคารพ คือสะพานที่ดีที่สุดในการสื่อสารระหว่างคนกับคน
เพิ่งจะเจอกันครั้งแรก ความรู้สึกดีๆ ที่ ป้าหวง มีต่อ หูเฟย ก็พุ่งสูงขึ้นทันที
“จริงสิคะ คุณชายหูเฟย คุณพักอยู่ที่คฤหาสน์นี้เหรอคะ?”
คนที่พักอยู่ในคฤหาสน์เจียงซานเปี๋ยย่วนโดยปกติแล้วก็เป็นคนมีฐานะทั้งนั้น พวกแม่บ้านอย่างพวกเธอ โดยทั่วไปก็จะต้องใช้คำให้เกียรติเรียกคนอื่น
ไม่กล้าที่จะเรียกชื่อตรงๆ หรอกนะ ดังนั้นจึงเรียก หูเฟย ว่า ‘คุณชายหูเฟย’
หูเฟย ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร เพราะชาติก่อน ป้าหวง ก็เรียกเขา แบบนี้มาโดยตลอด
“ครับ ป้าหวง ผมเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ครับ”
“วันนี้อยากจะทำความสะอาดหญ้าในสวนหน่อย ก็เลยมารบกวนคุณป้าเรื่องเครื่องตัดหญ้าน่ะครับ”
“อย่างนี้นี่เอง”
ถึงว่าทำไมคุณหนูถึงได้ให้เธอ เอาเครื่องตัดหญ้ามาด้วย
ป้าหวง มองดูภายในสวน ก็ต้องตัดจริงๆ นั่นแหละ
“เครื่องตัดหญ้าฉันเอามาแล้วค่ะ อยู่ข้างนอกโน่น”
“เดี๋ยวผมไปเอาเข้ามาเองครับ”
ป้าหวง กำลังจะออกไปข้างนอก แต่ก็ถูก หูเฟย ห้ามไว้
“ไม่ต้องหรอกครับ ป้าหวง ผมไปเองก็ได้ครับ”
พูดพลาง หูเฟย ก็ออกไปข้างนอกเอง
ป้าหวง มองดูแผ่นหลังของ หูเฟย หันไปพูดกับ เซี่ยจือ ว่า:
“คุณหนูคะ คุณชายหูเฟย คนนี้ดูไม่เลวเลยนะคะ!”
เซี่ยจือ กะพริบตา ไม่ได้พูดอะไร
แต่มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น ไม่รู้ทำไม พอ ป้าหวง ชม หูเฟย เธอก็รู้สึกดีใจ
ไม่นาน หูเฟย ก็ยกเครื่องตัดหญ้าเข้ามา มีสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นแบบเข็น อีกส่วนหนึ่งเป็นแบบมือถือ ทั้งสองอย่างหนักมาก ป้าหวง คิดว่า หูเฟย จะต้องยกมาสองรอบ
แต่กลับเห็น หูเฟย มือหนึ่งถืออย่างหนึ่ง ยกเข้ามาทั้งหมดในครั้งเดียวเลย
“เจ้าหนุ่มนี่แรงดีจริงๆ นะ!”
ป้าหวง ชมไม่หยุดปาก พอ หูเฟย ยกเครื่องตัดหญ้าเข้ามาแล้ว “คุณชายหูเฟย คะ ให้ฉันทำเถอะค่ะ”
“งานหนักๆ แบบนี้ ให้พวกคนรับใช้อย่างพวกเราทำก็ได้ค่ะ”
ป้าหวง เห็น หูเฟย เตรียมจะลงมือทำเอง ก็รีบเข้ามาอาสาทำทันที
อีกฝ่ายเป็นคุณชาย เหมือนกับคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม ไม่เหมาะที่จะมาทำงานหนักๆ แบบนี้หรอก
แต่ไม่คิดว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ป้าหวง”
“ผมทำเองก็ได้ครับ”
“แต่……อันนี้มันใช้แรงเยอะนะคะ แล้วก็อันตรายอยู่บ้างด้วย”
“ไม่อย่างนั้นให้ฉันทำเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคุณจะเจ็บตัวเอาได้นะคะ”
คุณชายพวกนี้จะไปทำงานแบบนี้ไหวได้ยังไงกัน?
“ไม่ต้องจริงๆ ครับ ป้าหวง” หูเฟย ก็ยังคงยืนกราน
“เมื่อก่อนผมก็เคยใช้ครับ ผมใช้เป็น”
“น้ำใจของคุณป้าผมขอรับไว้ด้วยใจครับ”
“จริงสิครับ ตรงนั้นยังมีขนมดอกกุ้ยฮวาอยู่อีกหน่อย เป็นฝีมือคุณแม่ผมเอง คุณป้าไปลองชิมดูหน่อยสิครับ”
“นี่……”
ป้าหวง เห็น หูเฟย ยืนกรานขนาดนี้ ก็เลยทำอะไรไม่ได้
“งั้นเดี๋ยวถ้าคุณเหนื่อยแล้ว ก็เปลี่ยนให้ฉันทำนะคะ”
“ครับ จะทำครับ”
ป้าหวง เดินไปที่ศาลานั่งเล่น อยู่เป็นเพื่อน เซี่ยจือ
“ป้าหวง คะ มาลองชิมดูสิคะ ขนมดอกกุ้ยฮวานี่อร่อยมากเลยค่ะ”
เซี่ยจือ เลื่อนถาดไปตรงหน้า ป้าหวง
ป้าหวง มองดูแวบหนึ่ง “ขนมดอกกุ้ยฮวาผลึก!”
มองปราดเดียวก็จำได้แล้ว ลองชิมไปคำหนึ่ง “อืม อร่อยดีจริงๆ นะคะ!”
“ใช่ไหมล่ะคะ นี่คุณแม่ของ หูเฟย ทำเองนะคะ” เซี่ยจือ ดูภูมิใจมาก
ป้าหวง เห็นแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย
ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่ศาลานั่งเล่น มองดู หูเฟย ที่อยู่ไกลๆ อากาศค่อนข้างร้อน หูเฟย ถอดชุดทำงานออก สวมเสื้อกล้ามสีดำตัวหนึ่ง ในมือเข็นเครื่องตัดหญ้าที่หนักอึ้ง เดินไปเดินมาอยู่ในสวน
ภายใต้แสงแดด รูปร่างที่สูงโปร่งแข็งแรงนั้นช่างโดดเด่น เหงื่อออกเล็กน้อย เสื้อกล้ามสีดำแนบติดกับตัว กล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ทั่วทั้งร่างในตอนนี้ปรากฏออกมาทั้งหมด
เมื่อออกแรงอย่างต่อเนื่อง กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ที่ต้นแขนก็ปูดขึ้นเป็นลูกๆ เหมือนกระสอบทราย กล้ามเนื้อหน้าอกยิ่งโค้งมนสวยงาม เต็มไปด้วยพลัง
หน้าท้องยิ่งเหมือนมีร่องลึกนับไม่ถ้วน นั่นคือกล้ามท้องร้อยแปดมัด (108块腹肌) ที่ เซี่ยจือ เคยสัมผัสด้วยตัวเองมาแล้ว
กล้ามเนื้อที่แข็งแรงเปล่งประกายอยู่กลางแดด กล้ามเนื้อนูนเด่น แข็งแกร่งราวกับหินผา
ทำเอา ป้าหวง อุทานออกมาเป็นระยะๆ
“คุณหนูคะ คุณชายหูเฟย คนนี้หุ่นดีมากเลยนะคะ”
“คุณหนูดูสิคะ กล้ามนั่น รูปร่างนั่น!”
“ว้าว ใหญ่จังเลยค่ะ”
“แรงเยอะจริงๆ นะคะ!”
“ถ้าฉันอายุน้อยกว่านี้สักสามสิบปี ฉันก็คงจะใจเต้นแล้วล่ะค่ะ”
ป้าหวง ชมไม่หยุดปาก เซี่ยจือ ที่อยู่ข้างๆ ทั้งอายทั้งไม่กล้ามอง
ภาพของ หูเฟย นี้ มันช่างมีพลังดึงดูดสายตามากจริงๆ เต็มไปด้วยเสน่ห์แบบผู้ชายและความงามของพละกำลัง
แม้แต่คนขับรถไฟ (คนที่มีประสบการณ์มาเยอะแล้ว) อย่าง ป้าหวง ยังแทบจะทนไม่ไหว แล้วนับประสาอะไรกับเด็กสาวที่ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์อะไรมาก่อนอย่าง เซี่ยจือ ล่ะ
“คุณหนูคะ คุณชายหูเฟย คนนี้ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูจริงๆ เหรอคะ?”
“ใช่แล้วค่ะ!”
“ไม่เลวเลยจริงๆ นะคะ!”
“อะไรไม่เลวเหรอคะ?”
เซี่ยจือ ถาม
“ไม่มีอะไรค่ะ”
ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่ศาลานั่งเล่นมองดู หูเฟย
การตัดหญ้าจริงๆ แล้วเป็นงานที่เหนื่อยมาก แล้วสวนของ หูเฟย ในคฤหาสน์หลังนี้ก็ใหญ่ขนาดนี้ด้วย
เดิมที ป้าหวง คิดว่า หูเฟย ทำไปสักพักก็คงจะต้องพักแล้ว แบบนั้นเธอจะได้เข้าไปทำต่อ
แต่ไม่คิดว่า หูเฟย ทำไปทีเดียวก็สามชั่วโมงเลย ระหว่างนั้นไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย
ป้าหวง พยักหน้าไม่หยุด
จริงๆ นะ เจ้าหนุ่มคนนี้เรี่ยวแรงดีจริงๆ!
ป้าหวง มาจากชนบท พวกเธอไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก มองผู้ชาย ก็ดูว่ามีแรงหรือเปล่า มีแรงก็สามารถลงนาทำงานได้ สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้
เหมือนกับผู้ชายมองผู้หญิง สะโพกใหญ่หรือเปล่า สะโพกใหญ่ก็สามารถมีลูกได้เยอะ เหมือนกัน
ในสายตาของเธอแล้ว หูเฟย เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เลวจริงๆ
ฟ้าเริ่มจะมืดแล้ว ทางฝั่ง หูเฟย ในที่สุดก็ทำเสร็จแล้ว
“งั้นก็เอาแบบนี้แล้วกันนะ!”
“เสี่ยวจือ ฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว คุณกับ ป้าหวง ก็กลับไปก่อนเถอะนะ”
“อ้อ แล้วคุณล่ะคะ?”
เซี่ยจือ มอง หูเฟย แล้วถาม
“อืม เดี๋ยวผมจะกลับไปบ้านน้าผมน่ะ”
“บ้านหลังนี้ยังทำไม่เสร็จเลย ข้างในยังต้องตกแต่งอีกหน่อย ตอนนี้ยังอยู่ไม่ได้หรอก”
“จริงสิ เสี่ยวจือ”
“พรุ่งนี้คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ทำไมเหรอคะ?”
“พวกเราเมื่อก่อนนัดกันไปห้องสมุดไม่ใช่เหรอ?”
“พรุ่งนี้ถ้าคุณไม่มีธุระอะไร พวกเราก็ไปห้องสมุดกันนะ”
“เสียเวลาไปตั้งหลายวันแล้ว ต้องรีบทบทวนหนังสือแล้ว”
เซี่ยจือ ไม่ได้ตอบอะไร
เซี่ยจือ ในตอนนี้ ในใจก็ยังคงไม่มีคำตอบ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าตกลงแล้วควรจะทำยังไงดี?
“เอาเถอะ คุณไปลองคิดดูก่อนนะ ตอนค่ำผมจะไปหาคุณใน QQ นะ”
“แต่คุณต้องรับข้อความผมนะ ไม่อย่างนั้นผมจะตีคุณแน่”
“คุณ……เอาล่ะค่ะ เอาล่ะ ตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีนะคะ”
เซี่ยจือ โดน หูเฟย ขู่อีกแล้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ใช้เท้าเตะอากาศไปมา
“งั้นฉันไปแล้วนะคะ!”
เซี่ยจือ เดินออกจากคฤหาสน์ ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมาโบกมือบ๊ายบายให้ หูเฟย
“อืม รีบกลับไปเถอะนะ”
หูเฟย ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ มองดูร่างของ เซี่ยจือ ค่อยๆ เดินจากไปไกล
เสี่ยวจือ ผมรู้ว่าคุณจะต้องสับสนมากแน่ๆ คุณจะต้องอยู่ในช่วงเวลาที่กังวลใจที่สุดอย่างแน่นอน
แต่ผมเชื่อมั่นในตัวคุณนะ คุณสามารถทำตามหัวใจตัวเองได้ ตัดสินใจครั้งสุดท้ายได้ ขอแค่คุณเดินมาทางนี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ก้าวเล็กๆ ก้าวเดียว ผมก็จะข้ามภูเขาข้ามทะเล ไปกอดคุณอย่างแน่นอน
เสี่ยวจือ คุณรู้ไหม?
ผมชอบคุณมากแค่ไหน บางทีผมเองก็ยังบรรยายออกมาไม่ได้เลย
เหมือนกับว่าคุณคือดวงจันทร์ ส่วนผมคือดวงดาว ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวทั้งหมดก็เพื่อคุณคนเดียว
ผมไม่สามารถให้ทั้งโลกกับคุณได้
แต่ว่า ทั้งโลกของผม
มอบให้คุณทั้งหมดเลย…