การต่อสู้ครั้งสุดท้าย 2

กลุ่มแรก วิ่งเสร็จสองรอบอย่างรวดเร็ว

หลิว อวี่เฟย และคนอื่นๆ ก็ยังคงเกาะติด หลิวชวน อย่างใกล้ชิด ยังไงซะเขาวิ่งเร็วแค่ไหน พวกเขาก็วิ่งเร็วเท่านั้น

เดิมทีแกนหลักของพวกเขาคือ หูเฟย

แต่ หูเฟย พวกเขาก็ยอมแพ้ไปแล้ว ขาเคล็ดแล้ว จะไปแข่งอะไรได้อีกล่ะ?

โชคดีที่ หลิว อวี่เฟย กับหนิง ป๋อเทา สองคนเองก็แข็งแกร่งมาก ไม่ว่าจะยังไง ไม่ถึงที่สุด ก็ยังยอมแพ้ไม่ได้

ทันใดนั้น กลุ่มแรกก็ทิ้งห่างกลุ่มที่สองไปไกลแล้ว

ตอนที่คนสองสามคนวิ่งมาถึงเส้นสตาร์ท หูเฟย ก็เพิ่งจะรำมวยไทเก็กเสร็จพอดี

ตอนที่คนสองสามคนวิ่งมา ก็มอง หูเฟย ด้วยใบหน้าที่งงงวย

พวกเรากำลังแข่งขันอย่างดุเดือดอยู่ที่นี่ นายกลับมารำมวยไทเก็กอยู่ที่นี่เหรอ!

“พวกนายมาแล้ว!” หูเฟย ยิ้มต้อนรับคนสองสามคน

คนสองสามคนไม่ได้สนใจเขา

ตอนที่ผ่านเส้นสตาร์ท หูเฟย ก็พลันกลับเข้าร่วมทีม

“ไปด้วยคนสิ!” หูเฟย ตะโกนทีหนึ่ง แล้วก็วิ่งไปกับทุกคน

(￣w￣;) (อิโมติคอนเหงื่อตก)

＼(；￢_￢) (อิโมติคอนมองด้วยสายตาตำหนิ)

(ー△ー；) (อิโมติคอนเหงื่อตก)

เกิดอะไรขึ้น?

ไม่ใช่ว่านายขาเคล็ดเหรอ? หายแล้วเหรอ?

นี่ก็ไม่ได้นะ! นายยังมีแรงอยู่เหรอ?

ถึงแม้จะมีแรง ก็อย่าวิ่งเลยดีกว่าไหม!?

นายตามหลังอยู่สองรอบเต็มแล้ว ยังจะวิ่งอะไรอีก?

คนสองสามคนไม่ค่อยจะเข้าใจการกระทำของ หูเฟย เท่าไหร่ แต่ว่า หูเฟย ดูเหมือนจะไม่ได้เห็นสีหน้าของทุกคนเลย ก็วิ่งตามไปอย่างจริงจัง

กรรมการ และหมอที่จุดสตาร์ท ต่างก็หน้าตาพูดไม่ออก มองดู หูเฟย บนลู่วิ่งอย่างไม่รู้จะทำยังไง

สุดท้าย ก็ไม่ได้ห้ามเด็กหนุ่มคนนี้

มองไปมองมา กรรมการถึงกับรู้สึกประทับใจเล็กน้อย

ดูสิ อะไรคือจิตวิญญาณแห่งกีฬา?

หมอก็ประทับใจเล็กน้อยเหมือนกัน

รู้สึกว่า หูเฟย แข่งเสร็จแล้ว ควรจะไปดูแผนกจิตเวช

............

ตอนนี้ หูเฟย กำลังวิ่งเคียงข้างกับ หลิวชวน อยู่ข้างหน้าสุด

หลิวชวน ใบหน้าหงุดหงิด

คนที่ไม่รู้เรื่อง มองดูท่าทางที่องอาจของ หูเฟย ก็คงจะคิดว่าเขาเก่งมาก ไม่แพ้ตัวเองเลย นำหน้าทุกคนในสนาม

เห็นๆ อยู่ว่าตัวเองวิ่งนำเขาอยู่สองรอบ

หลิวชวน พยายามเร่งความเร็ว ทิ้ง หูเฟย ไป

หัวเราะตายเลย ทิ้งไม่หลุดเลย

พยายามหลายครั้ง เร่งความเร็วหลายครั้ง

หูเฟย เหมือนหมากฝรั่งติดหนึบ รักษาระยะห่างเท่ากันอยู่ข้างๆ เขาเสมอ

ทำเอา หลิวชวน เสียแรงไปมากมาย ผลคือก็ยังไม่เป็นไปตามที่คิด

ตอนนี้ หลิวชวน ถึงได้รู้สึกว่า กลยุทธ์การตามคนของ หลิว อวี่เฟย มันน่ารำคาญจริงๆ

ถึงกับสงสัยว่า หูเฟย ที่เข้าร่วมการแข่งขันทีหลัง จะไม่ใช่ว่าพวกเขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้วเหรอ?

“เชี่ยเอ๊ย” หลิวชวน อดไม่ได้ที่จะด่า

หลิว อวี่เฟย ตามอยู่ข้างหลัง ทันใดนั้นก็อยากจะหัวเราะ

เขาก็ไม่คิดว่า หูเฟย พอเข้าร่วมแบบนี้ ถึงกับจะทำลายจังหวะและสภาพจิตใจของ หลิวชวน

ได้ผลดีเกินคาดจริงๆ

............

ตอนนี้ นอกสนามก็กำลังให้ความสนใจกับการแข่งขันในสนามอย่างเต็มที่

เชียร์ลีดเดอร์ของ หลิวชวน กำลังตะโกนให้กำลังใจเขาอย่างสุดเสียง ห้องหนึ่งห้องสองก็กำลังให้กำลังใจเช่นกัน

เซี่ยจือ กำลังจ้องมองร่างของ หูเฟย อย่างตื่นเต้น

หูเฟย วิ่งตามพวกเขาไปสามรอบ หลิว อวี่เฟย กับหนิง ป๋อเทา และคนอื่นๆ ก็วิ่งไปห้ารอบแล้ว แต่พลังงานของพวกเขาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ข้างหน้า หลิวชวน กับหูเฟย ยังคงแข่งขันกันไม่หยุด หลิวชวน นานๆ ครั้งก็จะเร่งความเร็วขึ้นมาทันที อยากจะทิ้งห่าง หูเฟย

ถึงแม้ หลิวชวน จะรู้ว่า การที่ตัวเองแข่งกับ หูเฟย แบบนี้ไม่มีความหมาย เพราะเขาตามหลังตัวเองอยู่สองรอบ ไม่มีทางที่จะส่งผลกระทบต่อการคว้าแชมป์ของตัวเองได้

แต่ก็ช่างมัน

ก็ต้องแข่ง

นี่คือการต่อสู้ของคนสองคน

ความแค้นและความอัปยศของคนทั้งสอง ต้องใช้การแข่งขันครั้งนี้มาล้าง

คนทั้งสองต่อสู้กันอย่างสนุกสนาน แต่กลับทำให้ หลิว อวี่เฟย กับหนิง ป๋อเทา ข้างหลังต้องลำบาก

รู้สึกเหมือนเทพเซียนต่อสู้กัน ภูตผีปีศาจก็เดือดร้อนตาม

“หูเฟย ฉันดูถูกนายไปหน่อยนะ”

วิ่งเสร็จรอบที่ห้า หลิวชวน ก็ยังไม่สามารถทิ้งห่าง หูเฟย ได้ หันกลับมาพูดกับ หูเฟย อย่างชื่นชมเล็กน้อย

สามารถสู้กับเขาได้นานขนาดนี้ ดูเหมือนว่า หูเฟย จะมีฝีมือจริงๆ

แบบนี้ก็ดี การแข่งขันถึงจะมีรสชาติ

หลังจากยอมรับความสามารถของ หูเฟย แล้ว หลิวชวน ก็ยอมแพ้ความคิดที่จะใช้การระเบิดพลังเพื่อทิ้งห่าง หูเฟย

นี่คือการแข่งขันวิ่งระยะไกล งั้นก็ต้องใช้ความอดทนแล้วล่ะ

ความอดทนของตัวเองดีมาก แล้ว หูเฟย ล่ะ?

เหอะๆ!

หลิวชวน ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

แต่ว่า รอยยิ้มของเขายังไม่ทันจะปรากฏบนมุมปาก ก็พลันได้ยินเสียงหนึ่ง

“เฮ้ พวกนายสองสามคนวิ่งช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่รอพวกนายแล้วนะ”

จากนั้น ก็เห็นเพียงเงาดำสายหนึ่ง พุ่งออกไปจากข้างๆ

ไม่ใช่ หูเฟย แล้วจะเป็นใคร?

“ฉัน…” หลิวชวน มองดู หูเฟย ที่เร่งความเร็วทิ้งห่างตัวเองไปทันที

อยากจะเร่งความเร็วตามไป แต่พบว่าตัวเองตามไม่ทันเลย

หูเฟย เหมือนจู่ๆ ก็เติมน้ำมัน 93 ไปถังหนึ่ง เหยียบคันเร่งก็ทิ้งตัวเองไปแล้ว

ทำไมกัน?

หลิวชวน ทั้งคนก็งงไปเล็กน้อย ที่แท้ ตัวเองก็มโนไปเองตั้งนาน อีกฝ่ายถึงกับยังไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดเหรอ?

พยายามเร่งความเร็วอีกครั้ง ก็ล้มเหลวอีกครั้ง เกือบจะหกล้มด้วยซ้ำ

หลิวชวน มองดู หูเฟย ที่วิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ในใจก็พังทลายโดยสิ้นเชิง

............

“ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้น?”

คนบนเวทีประธาน เห็น หูเฟย เร่งความเร็วขึ้นมาทันที แยกตัวออกจากทีม

ตอนที่ หูเฟย พุ่งออกไป หลิว อวี่เฟย ก็อยากจะรั้ง หูเฟย ไว้

หูเฟย เขาในตอนนี้พุ่งออกไปก็ไม่มีประโยชน์ ยังไงซะก็ไม่มีโอกาสได้อันดับแล้ว

สู้ตามอยู่ในทีมต่อไป รบกวน หลิวชวน ต่อไปยังจะดีกว่า

น่าเสียดายที่ หูเฟย ไม่ได้หันกลับมาเลย คนก็เร่งความเร็ววิ่งไปแล้ว

หลิวชวน ไล่ตามไม่ไหว สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้

ช่างเถอะ

แข่งกับเขาแบบนี้ก็ไม่มีความหมาย กลับไปแข่งขันเหมือนเดิมดีกว่า

เป้าหมายครั้งนี้ ก็ยังคงเป็นการเอาชนะ หลิว อวี่เฟย กับหนิง ป๋อเทา คว้าแชมป์มาให้ได้แล้วกัน

ส่วน หูเฟย…

ฮึ่ม! ต่อไปนี้จะไม่มีสิทธิ์ที่จะมาต่อกรกับฉัน หลิวชวน อีกต่อไปแล้ว

............

การวิ่งระยะไกล คือการผสมผสานระหว่างเทคนิคและความอดทน

ตอนนี้ หลิวชวน และคนอื่นๆ ก็วิ่งไปเจ็ดรอบแล้ว เจอกับคนสุดท้ายหลายครั้งแล้ว

ความสามารถ ตอนนี้ก็แสดงออกมาแล้ว

แต่ว่า หลิว อวี่เฟย กับหนิง ป๋อเทา สองคนก็ดื้อรั้นจริงๆ วิ่งตามเขาอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด ไม่เคยถูกทิ้งห่างเลย

ในที่สุด ก็ถึงรอบที่เก้า

หนิง ป๋อเทา กับหลิว อวี่เฟย มองหน้ากัน พยักหน้าพร้อมกัน

พลันเห็นคนทั้งสองเร่งความเร็วพร้อมกัน เมื่อก่อนก็วิ่งตาม หลิวชวน อยู่ข้างหลัง ตอนนี้ก็เร่งความเร็วขึ้นมาทันที คนทั้งสองก็แซง หลิวชวน ไปพร้อมกัน

จากนั้น ก็เห็น หลิว อวี่เฟย กดดันอยู่ข้างหน้า หลิวชวน

ส่วน หนิง ป๋อเทา ก็วิ่งไปข้างหน้าคนเดียว

หลิวชวน ถูก หลิว อวี่เฟย กดดันอยู่ข้างหน้า ความเร็วก็อดไม่ได้ที่จะลดลง

อยากจะแซงจากข้างๆ แต่ หลิว อวี่เฟย เหมือนมีตาอยู่ข้างหลัง ก็ขยับไปข้างๆ ปิดกั้นเส้นทางการบุกของ หลิวชวน อย่างแน่นหนา

ไปๆ มาๆ คนทั้งสองก็เสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่น้อยเลยทีเดียว

“หลิว อวี่เฟย นายจะไร้ยางอายไปกว่านี้อีกได้ไหม?” หลิวชวน โกรธเล็กน้อยแล้ว

“เหอะๆ ทำไม รีบแล้วเหรอ?” ใบหน้าที่เรียบเฉยของ หลิว อวี่เฟย ก็เผยความภาคภูมิใจและความสะใจเล็กน้อย

หลิวชวน ก็รีบจริงๆ

หลิว อวี่เฟย ขวางอยู่หน้าตัวเอง ส่วน หนิง ป๋อเทา ข้างหน้าตอนนี้ก็วิ่งไปไกลแล้ว

คนทั้งสองจงใจร่วมมือกันเพื่อจัดการกับตัวเองคนเดียว

ถ้าเป็นคนอื่น คงจะรั้ง หลิวชวน ไว้ไม่ได้แน่นอน แต่ประเด็นสำคัญคือข้างหน้าคือ หลิว อวี่เฟย

เขาดูเหมือนจะสามารถคาดเดาจิตใจของ หลิวชวน ได้อย่างแม่นยำ มักจะสามารถกดดันอยู่ข้างหน้าเขา ปิดกั้นเส้นทางของเขาได้เสมอ

แล้ว หลิว อวี่เฟย ก็ฉลาดมาก เลือกที่จะลงมือในตอนนี้

ช่วงเวลานี้ พลังงานของ หลิวชวน ลดลงอย่างมาก นอกจากเขาจะมีพลังงานเหลืออยู่อีกมากมาย ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีความเร็วพอที่จะทะลวงการปิดกั้นของ หลิว อวี่เฟย ได้

หลิวชวน โกรธจนเขี้ยวฟัน

ตั้งแต่เด็กก็โดนสติปัญญาของ หลิว อวี่เฟย ข่มมาโดยตลอด

เขาเกลียดจุดนี้ของ หลิว อวี่เฟย ที่สุด

นี่มันกีฬาสีนะ วิ่งระยะไกล…จะใช้สมองหาแม่แกทำไมวะ!!!