ถุงเครื่องหอม
“ซือซือ ที่นั่นมีร้านหนังสือ พวกเราไปนั่งหน่อยไหม”
สะพายกระเป๋า ถือของทั้งหมด หยวนหวา ชี้ไปที่ร้านเล็กๆ ข้างหน้า
ร้านหนังสือและภาพวาดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ “เชิญข้างในครับคุณลูกค้า”
“ร้านเล็กๆ ของเรากำลังจัดกิจกรรมเขียนพู่กันจีนแจกถุงเครื่องหอม สามารถเข้ามาดูได้ครับ”
เถ้าแก่ร้านยืนอยู่ข้างนอก นำ หยวนหวา กับหลี่ ซือซือ สองคนเข้าร้าน
“กิจกรรมยังแจกถุงเครื่องหอมด้วยเหรอ?” หยวนหวา สนใจเล็กน้อย
“ใช่ครับ”
“ถุงเครื่องหอมทำมือที่ทางร้านทำขึ้นเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่จะสามารถไล่ยุงทำให้จิตใจสงบ ป้องกันโรคระบาดได้ ยังมีความหมายถึงความสงบสุขร่ำรวย อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า การงานประสบความสำเร็จอีกด้วย”
ทันทีที่เข้าร้านหนังสือ ก็จะเห็นถุงเครื่องหอมหลากหลายรูปแบบจัดแสดงอยู่ข้างใน
หลี่ ซือซือ มองดูถุงเครื่องหอมที่วางอยู่บนนั้น ด้ายไหมห้าสีพันกันเป็นเกลียว ข้างล่างยังห้อยพู่ไหมสีแดง, เขียว, ฟ้า, น้ำเงิน, ม่วงต่างๆ
ข้างในดูเหมือนจะใส่สมุนไพรและเครื่องเทศมากมาย กลิ่นหอมอ่อนๆ สดชื่น น่าดมมาก
“เถ้าแก่ครับ ต้องทำยังไงถึงจะได้เหรอครับ?” หยวนหวา เห็น หลี่ ซือซือ ชอบมาก ก็รีบถาม
“อืม เขียนอะไรก็ได้ แล้วก็ต้องได้มาตรฐานการเขียนพู่กันจีนในระดับหนึ่ง”
“ถึงแม้จะไม่ได้มาตรฐาน ขอแค่เข้าร่วมกิจกรรม ก็สามารถซื้อถุงเครื่องหอมได้ในราคาครึ่งหนึ่ง”
มองดูแล้ว บนโต๊ะมีพู่กัน, หมึก, กระดาษ, และที่ฝนหมึกวางอยู่ ในร้านมีคนเขียนอยู่ไม่น้อย
ถึงแม้หลายคนจะไม่รู้วิธีเขียนพู่กันจีนเลย เขียนเบี้ยวๆ บูดๆ แต่ก็น่าสนใจดี เขียนเสร็จยังสามารถซื้อถุงเครื่องหอมครึ่งราคาได้ ก็ไม่เลวนะ
“ซือซือ จะลองไหม?”
“อ๊ะ? ฉันว่าพอเถอะ!” หลี่ ซือซือ ส่ายหน้า เธอเขียนพู่กันจีนอะไรไม่เป็น ไม่อยากจะทำขายหน้า
“งั้นผมลองแล้วกัน” หยวนหวา อาสา
“นายเหรอ? งั้นก็ได้!”
หยวนหวา หาที่ว่าง หลี่ ซือซือ ก็ช่วยเขาฝนหมึกอยู่ข้างๆ
ถือพู่กัน ใบหน้าของ หยวนหวา พลันดูเคร่งขรึมขึ้นมา
“แปะ” ลงพู่กันราวกับมังกรซ่อนเร้นตบหาง ปลุกคลื่นลม
จากนั้นก็ตวัดพู่กันราวกับมังกรเหินหาว ขึ้นสวรรค์ลงดิน ราวกับมังกรบินและหงส์ร่ายรำ
วางพู่กันลง หยวนหวา ก็มองดูผลงานที่เพิ่งจะเสร็จของตัวเองอย่างพอใจ
หลี่ ซือซือ ที่อยู่ข้างๆ ดูจนโง่ไปเลย ไม่คิดว่าพู่กันจีนของ หยวนหวา จะดีขนาดนี้!
“หยวนหวา นายไปเรียนพู่กันจีนมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ปกติ หยวนหวา จะทำตัวเหลวไหล ไม่คิดว่าพู่กันจีนจะเขียนได้ดีจริงๆ
หลี่ ซือซือ มอง หยวนหวา อย่างประหลาดใจ แววตามีประกายที่แตกต่างออกไปจากเดิม
“ก็... ตอนว่างๆ ก็เรียนกับพ่อน่ะ”
“เหะๆ!” หยวนหวายิ้มแหยๆ
ไม่รู้ทำไม วันนี้ หยวนหวา ดูเขินอายเล็กน้อย โดน หลี่ ซือซือ ชม ก็ยังเขินอายเล็กน้อย
“ว้าว พ่อหนุ่ม เขียนได้ไม่เลวนะ” เถ้าแก่เดินมาดู พลางเอ่ยปากชมเชย
“ยินดีด้วยนะ ได้มาตรฐาน”
“ตอนนี้ พวกคุณสามารถเลือกถุงเครื่องหอม เป็นของรางวัลได้แล้ว”
ถุงเครื่องหอมมีมากมาย หลากหลายรูปแบบ หลี่ ซือซือ เดินไปเรื่อยๆ ดูทีละอัน จนเลือกไม่ถูกเลย
หยวนหวา แอบมองใบหน้าด้านข้างของ หลี่ ซือซือ วันนี้ หยวนหวา ดูขี้ขลาดเล็กน้อย ไม่มีความหน้าด้านเหมือนเมื่อก่อน
“โอ๊ย”
หยวนหวา ไม่ระวัง เหยียบพลาดบันได ล้มลงไป
“นายไม่เป็นไรใช่ไหม” หลี่ ซือซือ วางถุงเครื่องหอมลง
“ไม่ ไม่เป็นไร” หยวนหวา ลุกขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าดูเขินอาย
เดิมทีคิดว่า หลี่ ซือซือ จะด่าเขาเหมือนเมื่อก่อน แต่ไม่คิดว่า หลี่ ซือซือ จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอย่างยิ่ง
“เจ็บไหม?”
“เหะๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
เมื่อมองดู หยวนหวา ที่ยิ้มแหะๆ ไม่ทุกข์ไม่ร้อน หลี่ ซือซือ ก็ค้อนเขาแวบหนึ่ง
หลี่ ซือซือ ปกติก็สวยอยู่แล้ว ท่าทางแบบสาวน้อยที่หาได้ยากในวันปกติแบบนี้ ช่างน่ารักจนกระดูกแทบจะละลาย
หยวนหวา แค่รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต
เขาอยากจะชมความงามของ หลี่ ซือซือ มาก
เมื่อก่อนตอนนี้ในปากต้องมีคำพูดหวานๆ ไม่หยุด แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ รู้สึกว่าปากหนักมาก ไม่รู้จะพูดอะไรเลย
หลี่ ซือซือ เห็นว่า หยวนหวา ไม่เป็นอะไรแล้ว ก็ไปเลือกเครื่องหอมต่อ
ผ่านไปครึ่งวัน หยวนหวา ก็พลันเปิดปาก “ซือซือ จริงๆ แล้วผมมีเรื่องหนึ่งไม่ได้บอกเธอ”
“เรื่องอะไร?” หลี่ ซือซือ ถือถุงเครื่องหอมในมือที่เลือกอยู่
“พ่อผมมีเพื่อนทหารเก่าคนหนึ่ง เป็นคนของโรงเรียนการบิน ถามผมว่าสนใจจะสมัครเป็นนักบินไหม ถ้าสนใจ สัปดาห์หน้าสามารถไปทดสอบรอบแรกได้”
หลี่ ซือซือ เงยหน้ามอง หยวนหวา “งั้นนี่ก็เป็นเรื่องดีสิ!”
ถ้าผ่านจริงๆ งั้น หยวนหวา ในอนาคตก็จะเก่งกว่าคนทั่วไปมากเกินไปแล้ว
“ถ้าทดสอบรอบแรกผ่าน ผมอาจจะต้องจากไปหลายเดือน เพื่อไปฝึกซ้อม”
“ซือซือ บางทีเดือนหน้าวันเกิดเธอ ผมก็อาจจะไม่ได้ช่วยเธอฉลองนะ”
มือของ หลี่ ซือซือ พลันแข็งค้าง ชะงักกลางอากาศ
เงียบไปครู่หนึ่ง เลือกถุงเครื่องหอมต่อไป ไม่ได้มอง หยวนหวา อีก
“เถ้าแก่ พวกเราเลือกถุงเครื่องหอมอันนี้คะ” หลี่ ซือซือ กับหยวนหวา เลือกเครื่องหอมเสร็จ ก็ออกจากร้านหนังสือ
หยวนหวา เดินตามอยู่ข้างหลังอย่างเขินอาย เมื่อกี้ หลี่ ซือซือ พลันไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าโกรธตัวเองหรือเปล่า
ในใจก็ยังคงกังวล!
เดินอยู่ข้างหน้า หลี่ ซือซือ พลันหันกลับมา “หยวนหวา ถุงเครื่องหอมอันนี้ให้นาย”
หยวนหวา อึ้งไป “อ๊ะ? ซือซือ นี่ให้เธอนะ”
“ตอนนี้ฉันให้นายแล้ว” หลี่ ซือซือ ยัดถุงเครื่องหอมใส่มือ หยวนหวา
หยวนหวา ถือถุงเครื่องหอม เห็นข้างบนปักรูปม้าที่กำลังวิ่งอยู่
หลี่ ซือซือ ปัดผมสั้นข้างหู มอง หยวนหวา แล้วพูดว่า:
“หยวนหวา ไปเถอะ ยังไงซะวันเกิดของฉันก็ไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว แต่โอกาสครั้งนี้นายต้องคว้าไว้ให้ดี”
หยวนหวา อ้าปาก “ซือซือ ผม…”
“เอาล่ะ อย่ามาทำตัวเป็นผู้หญิงเลย ให้ไปก็ไปสิ”
ใบหน้าของ หลี่ ซือซือ กลับมามีท่าทีที่ห้าวหาญอีกครั้ง น้ำเสียงพลันดูดุขึ้นเล็กน้อย
ดุหน่อย หยวนหวา ดูเหมือนจะชินกว่า พยักหน้า “งั้นก็ได้”
“ซือซือ ผมมีคำถามอยากจะถาม”
“พูดมา”
“ก็…ถ้ามีคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลย แถมยังขี้ขลาด แต่ชอบเธอมาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ เธอจะชอบเขาไหม?”
“คนคนนี้ เขาจะมี… โอกาสไหม?”
หยวนหวา เงยหน้ามอง หลี่ ซือซือ อย่างตื่นเต้น
หลี่ ซือซือ เงียบ มอง หยวนหวา ดูเหมือนจะผ่านไปครึ่งศตวรรษ
“ฉันชอบคนคนหนึ่ง ไม่ได้สนใจความสามารถของเขา สนใจแค่ว่าเขารักฉันจริงๆ หรือเปล่า”
“พรึ่บ!”
หลี่ ซือซือ พูดจบ ดวงตาของ หยวนหวา ก็เหมือนดาบส่องประกายแสงออกมา
ในใจดีใจจนพูดไม่ออก
ตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมด
“หยวนหวา ฉันก็มีคำถามอยากจะถามนายเหมือนกัน”
“เธอถามมาเลย”
“นายครั้งที่แล้วบอกว่าสามารถช่วยฉันเร่งให้รากที่สามผู้โดดเดี่ยวอัปเดตได้ ทำไมเขายังไม่อัปเดตอีก?”
“อ๊ะ? ฉันช่วยเธอเร่งแล้วนะ บางที เขาอาจจะตันล่ะมั้ง”
“เหรอ?” หลี่ ซือซือ หรี่ตามอง หยวนหวา อย่างอันตราย
“แย่แล้ว!”
อารมณ์ที่เมื่อกี้ยังตื่นเต้นไม่หายของ หยวนหวา ในทันทีก็แข็งทื่อ
วันนี้กลับไป ต้องอัปเดตแล้ว…