สถานการณ์อุปกรณ์และการหาเงินของอวี๋ซุนเกอ

ฐานทัพที่ ซิงหมิงหลาง อยู่ ฐานทัพ 0003 แทบไม่มีเลย ไม่สิ ควรจะบอกว่าฐานทัพทั้งหมดที่ อวี๋ซุนเกอ ไปเยี่ยมชมเมื่อเร็วๆ นี้ไม่มีเลย มีเพียงเธอเท่านั้นที่สวมอุปกรณ์ครบ 7 ชิ้น

เธอไม่ได้ซ่อนมัน และก็ไม่ถอดอุปกรณ์ออก ทุกวันหลังจากการฝึกฝน พลังชีวิตของเธอจะเหลือเพียงหนึ่งหรือสองร้อยเท่านั้น หากไม่มีพลังกายภาพที่เพิ่มจากอุปกรณ์ การป้องกันของเธอก็จะลดลงอย่างมาก แม้จะเหลือพลังชีวิตเพียง 10% เธอก็ยังคงคล้ายกับผู้เล่นคนอื่นๆ และเธอก็ไม่รู้สึกปลอดภัยเลย

ยาฟื้นฟูขั้นต้นสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้เพียง 60 หน่วย ในขณะที่ยาฟื้นฟูขนาดกลางฟื้นฟูได้มากกว่าเล็กน้อย แต่ก็แค่ 240 หน่วย เทียบกับการกลับไปกินอาหารสองสามอย่างที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้อย่างช้าๆ นั้นดีกว่า

กลับมาถึงฐานทัพที่ใกล้ที่สุด อวี๋ซุนเกอ จำพนักงานข้างในไม่ได้ แต่ผู้ที่สามารถทำงานที่ฐานทัพได้นั้นได้รับการฝึกฝนมาอย่างชัดเจน ท่าทีของพวกเขาต่อทุกคนนั้นอ่อนโยนและสุภาพ และข้อมูลของพวกเขาก็เชื่อมโยงกันอย่างเห็นได้ชัด อวี๋ซุนเกอ ยื่นคริสตัลทักษะ จักรกลแห่งโชคชะตา ให้กับพนักงานและเฝ้าดูพวกเขาหยิบสมุดบันทึกการทำงานที่เหมือนกับที่ฐานทัพอื่นๆ พลิกไปที่หน้าของเธอ และบันทึก "การชำระคืน" ของเธอไว้ด้านหลัง

อีกสองวัน เธอก็จะชำระคืนทั้งหมดแล้ว

อวี๋ซุนเกอ เข้าสู่โซนพักผ่อนของฐานทัพด้วยความพึงพอใจ เธอเตรียมอาหารจานหนึ่งซึ่งหลังจากกระตุ้นพรสวรรค์ เทพแห่งอาหาร ของเธอแล้ว สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 600 หน่วยต่อนาที หลังจากกินเสร็จ เธอก็ตรงไปยังตลาดนัดในมุมหนึ่งของฐานทัพทันที

เธอไม่เคยคิดที่จะขายอุปกรณ์ มันไม่ใช่ว่าเธอไม่พบไอเทมดีๆ ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ตัวอย่างเช่น วันนี้เธอพบหน้าไม้:

[ถอนหายใจเหนื่อยล้า] (หายาก)

[คุณสมบัติพิเศษ]: พลังกายภาพ +7 สติปัญญา +5

[คุณสมบัติเวทมนตร์]: +1% ความเสียหาย +2% ความเร็วในการโจมตี

[ข้อกำหนดอุปกรณ์]: เลเวล 3 พลังกายภาพ 17

น่าเสียดายที่มันต้องใช้เลเวล 3 ในการใช้ อุปกรณ์ที่มีคุณภาพ หายาก ขึ้นไปมีข้อกำหนดในการสวมใส่ ไอเทมดีๆ ทั้งหมดที่เธอพบในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นคุณสมบัติที่สูงขึ้นหรือเลเวลที่สูงขึ้น

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้วางแผนที่จะขายไอเทมดีๆ เหล่านี้เช่นกัน แมวก็มีวิธีของมัน หนูเป็นของมัน เธอไม่เชื่อว่าผู้เล่นเหล่านี้ไม่สามารถเข้าถึงโรงประมูลได้ เธอยังรู้ว่าผู้เล่นบางคนสามารถปลอมตัวเป็นนักช้อปส่วนตัว ช่วยผู้เล่นคนอื่นๆ ที่ไม่สามารถเข้าเมืองซื้อวัสดุหรืออุปกรณ์ต่างๆ

แน่นอนว่าฝ่ายทางการจะไม่พลาดโอกาสดีๆ เช่นนี้ พวกเขาสามารถรับประกันให้กับผู้เล่นได้ แต่พวกเขาจะเก็บค่าคอมมิชชั่น 1% ซึ่งแทบจะถลกหนังพวกเขาออกทั้งเป็น

อวี๋ซุนเกอ วางแผนที่จะเก็บอุปกรณ์คุณภาพ หายาก ไว้ใช้เอง แต่เธอขายอุปกรณ์ทั้งหมดที่ต่ำกว่าระดับนั้น

เธอกางผ้าออกและวางไอเทมที่เธอได้มาในวันนี้ลงบนผ้า

[เกราะหนังชั้นเยี่ยม] (ดี)

[คุณสมบัติพิเศษ]: สติปัญญา +6

[คุณสมบัติเวทมนตร์]: +2% ความเสียหายเวทมนตร์

เธอไม่ต้องการโบนัสคุณสมบัติอื่นนอกจากพลังกายภาพในระยะสั้นๆ ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอพบเพียงถุงมือที่มีพลังกายภาพ +7 แทนที่ถุงมือหนังหมาป่าเดิมของเธอที่มีพลังกายภาพ +6 อุปกรณ์อื่นๆ ของเธอถูกขายไปแล้ว

อวี๋ซุนเกอ ไม่ได้จงใจเก็บตัวต่ำๆ ทักษะ จักรกลแห่งโชคชะตา ของเธอจะเปิดทำการไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเลที่จะแสดงโชคดีของเธอ

ผู้คนตามฐานทัพใกล้เคียงก็คุ้นเคยกับเรื่องนี้แล้ว คนคนนี้จะมาขายอุปกรณ์ทุกวัน บางครั้งก็ชิ้นเดียว บางครั้งก็สองชิ้น

แม้แต่ฝ่ายทางการก็ยังซื้อไปไม่น้อยเลย

ในไม่ช้า อุปกรณ์ชิ้นนี้ก็ขายได้ 90 เงิน

อวี๋ซุนเกอ ไม่ได้สนใจเรื่องเงินเล็กน้อย ก็อบลินถูกเธอรีดไถจนหมดแล้ว รายได้ต่อวันของเธอมีเพียง 3 ทองจากการประดิษฐ์ของตัวเอง บวกกับประมาณ 50 เงินที่เธอได้จากการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่สูงกว่าเลเวลของเธอ มีสิ่งของมากมายที่เธอต้องการซื้อ

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปเมืองหลักอื่นในวันพรุ่งนี้เพื่อแลกเงินกับก็อบลิน โดยเฉพาะการแลกทองคำแท่งทั้งหมดที่เธอมี

หลังจาก อวี๋ซุนเกอ เก็บผ้าแล้ว มีร่างหลายคนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ชายสามคนและหญิงสองคน พวกเขานั่งยองๆ คุยกันสองสามนาที แล้วก็เชิญเธอเข้าร่วมทีมอย่างสุภาพ อวี๋ซุนเกอ ไม่ได้ประหลาดใจ ทุกวันจะมีคนเชิญเธอเข้าร่วมทีม หลงใหลในโชคของเธอแต่ก็ให้ความสำคัญกับความแข็งแกร่งของเธอด้วย

อวี๋ซุนเกอ ปฏิเสธตามปกติ

แต่คนพวกนี้ในครั้งนี้ก็ดื้อรั้น พวกเขาตามเธอไปจนถึงเต็นท์ของเธอและยังต้องการเข้าไปในเต็นท์เพื่อคุยกับเธอด้วย

อวี๋ซุนเกอ ก็แค่หยุด หันกลับไปมองพวกเขา แล้วถามตรงๆ ว่า "ฉันสามารถหาอุปกรณ์เองได้ ทำไมฉันจะต้องแบ่งปันกับพวกคุณด้วย?"

รอยยิ้มของชายผู้นำยังคงไม่เปลี่ยนแปลง: "ถ้าเราร่วมทีมกัน เราก็สามารถสู้กับสัตว์ประหลาดเลเวลสูงขึ้นได้"

อวี๋ซุนเกอ ตอนแรกก็ขี้เกียจเสียเวลาพูด แต่เมื่อเห็นว่าทีมอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงก็มองมาทางพวกเขาอย่างละเอียดอ่อน เธอจึงอธิบายเพิ่มอีกเล็กน้อย: "แล้วอุปกรณ์เลเวลสูงที่ดรอปจะแบ่งกันอย่างไร? ตามการมีส่วนร่วม? แล้วจะคำนวณสิ่งที่ไม่จับต้องได้อย่างโชคได้อย่างไร? ถ้าอุปกรณ์ดรอป ฉันจะบอกว่ามันเป็นเพราะโชคดีของฉันที่มันดรอป และฉันต้องการส่วนแบ่งที่มากขึ้น พวกคุณจะเชื่อไหม?"

ชายคนนั้นกล่าวเบาๆ ว่า "เมื่อคนเราทำงานร่วมกัน ทุกคนให้ความสำคัญกับความยุติธรรม ถ้าไม่ยุติธรรม ทีมก็อยู่ได้ไม่นาน"

อวี๋ซุนเกอ หัวเราะ: "ถ้ามันยากที่จะคำนวณ แล้วทำไมคุณถึงมาเชิญฉันล่ะ?"

หลังจากไล่กลุ่มนั้นไป อวี๋ซุนเกอ ก็ย้อนคิดถึงสีหน้าของพวกเขา คาดการณ์ว่าหลังจากนี้คงจะไม่สงบสุข

ในตอนแรก ด้วยโชคดี แม้ว่าคนจะถูกล่อลวง พวกเขาก็ยังสามารถยับยั้งตัวเองได้ แต่หลังจากผ่านไปสองสามวันนี้ กำไรประจำวันของเธอเท่ากับกำไรสามวันของคนอื่น พวกเขาจะอดทนได้อย่างไร?

เวลา 6 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ อวี๋ซุนเกอ ก้าวออกจากฐานทัพ เธอก็รู้สึกว่ามีคนตามเธอมา

เมื่อหันกลับไป เธอเห็นคนห้าคนเมื่อวานนี้ เมื่อเห็นว่าเธอจับได้ พวกเขาก็ไม่ได้อาย กลับยิ้มให้เธอแล้วตามเธอไปเรื่อยๆ

หลังจากผ่านอาณาเขตของแมงมุม คนห้าคนก็หยุด พวกเขาไม่กล้าเข้าไปลึกกว่านี้ ผู้เล่นเลเวล 0 ห้าคนแทบจะฆ่าแมงมุมเลเวล 4 ได้ แต่เลเวล 5 ก็ไม่แน่ใจ

คนสูงผอมขมวดคิ้วแล้วถามชายผู้นำว่า "เราจะทำยังไงดี?"

ผู้นำกล่าวว่า "ไปกันเถอะ ไปคุยกับพวกเขา"

กลุ่มหันหลังกลับและจากไป แต่พวกเขาไม่ทันสังเกตว่ามีแมงมุมตัวเล็กๆ กำลังเกาะอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

อวี๋ซุนเกอ รีบแปลงร่างเป็นนกตัวเล็กๆ และบินขึ้นไป ตามหลังกลุ่มไป

เธอไม่ได้แตะแมวสามสีมา 7 วันแล้ว แต่ด้วยทักษะ แอนิมาโกส เธอก็พัฒนาพฤติกรรมการแตะสัตว์เล็กๆ ทันทีที่เห็นพวกมัน ในโลกแห่งความเป็นจริง เธอจะแตะตัวหนึ่งทุกสองสามวันเพื่อให้แน่ใจว่าเธอมีร่างสัตว์สามรูปแบบสำหรับการแปลงร่าง: บก, ทะเล, และอากาศ

อวี๋ซุนเกอ ตามหลังกลุ่มไปอย่างระมัดระวัง และไม่นานก็มาถึงถ้ำ กลุ่มเดินเข้าไปข้างใน อวี๋ซุนเกอ รีบลงสู่พื้นและแปลงร่างเป็นแมงมุม คลานด้วยขาแปดข้างสั้นๆ พยายามตามกลุ่มให้ทัน

ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงมนุษย์อยู่ข้างหน้า อวี๋ซุนเกอ ปีนขึ้นไปบนผนังหินและคลานเข้าไปข้างในเรื่อยๆ เธอรีบเห็นฐานทัพป่าขนาดเล็กที่มีผู้เล่นกว่าสิบคนเพิ่งตื่นนอน

อวี๋ซุนเกอ นับดู รวมทั้งทีมห้าคนที่เธอกำลังติดตาม มีทั้งหมด 21 คน