บทที่ 18 : เทคโนโลยีการผลิตอาวุธขั้นสูง!

หลังจากมอบวัสดุสัตว์อสูรให้กับเจ้าของร้านแล้ว หลู่ผิงซีก็มองหาโรงแรมในเมือง เพื่อเข้าพัก

โรงแรมในเมืองหอคอยเซียนนั้นมีราคาแพงมาก โรงแรมธรรมดาที่สุดมีราคา 5,000 หยวนต่อคืน สภาพแวดล้อมก็ธรรมดา สิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่ครบครัน

แต่คุณนายเจ้าของโรงแรม เข้าถึงง่ายมาก และลูกสาวของเธอก็น่ารักมากอีกด้วย

วันต่อมาหลู่ผิงซี ก็มาที่โรงช่างสร้างสรรค์เพื่อดูงาน เจ้าของร้านไม่ได้รู้สึกโกรธ ท้ายที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทำงานร่วมกัน เขาเข้าใจถึงความกังวลของลูกค้าเป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตาม เจ้าของร้านไม่ค่อยเข้าใจหลู่ผิงซีเท่าไหร่ ด้วยนิสัยของหลู่ผิงซี ไม่ว่าจะเคยทำงานร่วมกันกี่ครั้ง หรือสนิทกันมากแค่ไหน เขาก็จะมาดูงานทุกวัน สังเกตความคืบหน้า และตรวจสอบการใช้วัสดุ

ในช่วงนี้หลู่ผิงซี ก็จะแอบเรียนรู้เทคนิคจากเจ้าของร้านด้วย ท้ายที่สุดแล้ววิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการเรียนรู้ฝีมือ และสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

ระหว่างนั้น เจ้าของร้านก็ถามขึ้นมาเป็นครั้งคราว "ว่าแต่ คุณวางแผนที่จะสร้างที่พักอาศัยบนชั้นที่หนึ่งด้วยไหม?"

หลู่ผิงซี กล่าว "กรุณาตั้งใจทำด้วย"

เจ้าของร้าน "..."

(วันนี้เรายังจะคุยกันได้ไหมเนี่ย?)

หลู่ผิงซี ก็เคยพิจารณาประเด็นนี้เช่นกัน แต่ภูตบุปผาน้อยเคยบอกเขาว่า การปีนหอคอยอาจจะเร็วมากในช่วงแรกๆ แต่เมื่อถึงชั้นสิบขึ้นไป การปีนหอคอยก็จะยากขึ้น เขาอาจจะใช้เวลานานนับปีหรือสิบปีเลยก็ได้

ดังนั้น แทนที่เขาจะสร้างที่พักอาศัยที่ชั้นล่าง เขาควรสร้างที่พักอาศัยขึ้นมาตามชั้นที่เขาขึ้นไปแทน สำหรับผู้ฝึกฝนแล้ว การขุดถ้ำสะดวกสะบายกว่า เพราะเขาสามารถสร้างที่ไหนก็ได้ที่มีพลังปราณอุดมสมบูรณ์

และเมื่อขึ้นไปยังชั้นที่สูงขึ้น คุณอาจจะได้ของอย่างแหวนมิติ ซึ่งจะทำให้การเคลื่อนย้ายสะดวกมากขึ้น

เจ้าของร้านกดปุ่ม และเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังร้านของเขาก็เริ่มทำงาน เขาเป็นเพียงผู้ควบคุมเครื่องจักรเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องลงมือทำด้วยตัวเอง อันที่จริงด้วยสมรรถภาพทางร่างกายของเขา มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะใช้ค้อนทุบวัสดุสัตว์อสูรที่มีความแข็งมากเป็นพิเศษ

เครื่องจักรเริ่มทำงาน โดยเริ่มจากการเผาด้วยอุณหภูมิสูง เพื่อทำให้วัสดุสัตว์อสูรหลอมละลาย จากนั้นก็ทุบอย่างรุนแรงหลายร้อยครั้งต่อวินาทีเพื่อทำให้วัสดุเปลี่ยนรูปร่างอย่างรวดเร็ว และสุดท้ายก็หล่อเย็นด้วยของเหลวอุณหภูมิต่ำเพื่อททำให้มันแข็งตัว

เจ้าของร้านพูดต่อ "มีสนามแม่เหล็กพิเศษอยู่ภายในหอคอย ดังนั้นอุปกรณ์ของผมจึงไม่สามารถเคลื่อนย้ายเข้าไปข้างในได้ อย่างไรก็ตาม หากเปลี่ยนชิ้นส่วนหลักเป็นวัสดุวิญญาณ ก็สามารถนำไปใช้ในหอคอยได้"

หลู่ผิงซี สังเกตอย่างระมัดระวัง เขากำลังคิดว่าจะซื้ออุปกรณ์ประเภทนี้สักชุดดีไหม

ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถใช้เปลวไฟวิญญาณ เพื่อหลอมสร้างอาวุธขึ้นมาด้วยตัวเองได้ เมื่อเขาทะลวงไปยังขอบเขตสร้างรากฐาน

สิ่งที่หลู่ผิงซี ต้องการทำคือการหลอมอาวุธวิญญาณ จำนวนมากขึ้นมาด้วยเครื่องจักรอัตโนมัติเหล่านี้ หลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว

สัตว์อสูรตัวอื่นใช้เวลาหลายปีในการสร้างอาวุธวิญญาณ แต่เขาสามารถสร้างอาวุธวิญญาณคุณภาพต่ำขึ้นมาจำนวนมากได้ในเวลาไม่กี่วัน ถึงแม้ว่าคุณภาพของมันจะไม่ประณีตเท่ากับการสร้างด้วยมือ แต่ก็สามารถเอาปริมาณมาทดแทนได้!

หลู่ผิงซี ถามขึ้นมา "คุณซื้ออุปกรณ์เหล่านี้มาจากที่ไหน?"

เจ้าของร้านยิ้มเยาะ และพูดขึ้นมา "ผมได้มาจากช่องทางพิเศษ อันที่จริง แล้วเครื่องจักรประเภทนี้ ถูกควบคุมโดยกองทัพสหพันธ์ อย่างไรก็ตามถ้าคุณต้องการซื้อ ผมสามารถบอกช่องทางให้คุณได้ ท้ายที่สุดแล้วคุณก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ของผม"

หลู่ผิงซี ถาม "ช่องทางคืออะไร?"

เจ้าของร้านตอบ "คุณรอสักครู่ เมื่อผมสร้างอาวุธวิญญาณเสร็จแล้ว ผมจะพาคุณไปหาเจ้าของตลาดมืด เขาจะไม่ตอนรับคุณถ้าไม่มีผมแนะนำ"

หลู่ผิงซีพยักหน้า เครื่องจักรอัตโนมัติสร้างอาวุธได้เร็วมาก อาจใช้เวลาน้อยกว่ายี่สิบวันในการทำ มีดโซ่สังหาร สามเล่ม

ใช่แล้ว หลู่ผิงซี ตั้งชื่ออาวุธชิ้นนี้ว่า มีดโซ่สังหาร เพราะสิ่งนี้คล้ายกับอาวุธที่ฮีโร่บางคนในเกมบางเกมใช้ มันเป็นอาวุธประเภทที่เกี่ยวแล้วฟันด้วยมีดใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับเกมนั้น มีดที่ติดอยู่กับ มีดโซ่สังหาร ใหญ่กว่า อย่างน้อยมันก็มีขนาดสามเมตร และโซ่เส้นหนาและยาวกว่า

นี่คืออาวุธที่ใช้รับมือกับสัตว์อสูร แน่นอนว่ามันต้องใหญ่ และมีความทนทานพอสมควร

หลู่ผิงซี มาดูงานทุกวัน และแอบเรียนรู้ทักษะ อย่างไรก็ตาม วันหนึ่งเขาเพิ่งเดินเข้าไปในโรงช่าง เจ้าของร้านก็หยิบหนังสือพิมพ์ออกมา แล้วพูดกับเขาอย่างกระตือรือร้น "ให้ตายเถอะ ดูนี่สิ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้น่าทึ่งมาก นักข่าวตัวน้อยกลับมาจากชั้นสี่ และเปิดเผยข่าวว่ากองกำลังเคลื่อนที่ของกองทัพพันธมิตรได้รับชัยชนะครั้งแรก"

หลังจากพูดจบ เจ้าของร้านก็ยื่นหนังสือพิมพ์ให้หลู่ผิงซี เขารับมาดูอ่านพาดหัวข่าวที่หน้าแรก "กองกำลังเคลื่อนที่หุ่นรบปีศาจ แสดงพลังเป็นครั้งแรกบนชั้นที่สี่ ทำให้กองกำลังพันธมิตรประสบผลสำเร็จในการโจมตีเป็นครั้งแรก!"

หลู่ผิงซี มองเนื้อหาที่เขียนอยู่ด้านล่าง ซึ่งเขียนเกี่ยวกับข่าวของกองกำลังเคลื่อนที่ของกองทัพ

หนังสือพิมพ์บรรยายไว้ดังนี้

"กองกำลังเคลื่อนที่ของกองทัพพันธมิตร ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาปิดล้อมสัตว์อสูรด้วงยักษ์ได้ในระยะเวลาเพียงไม่กี่วินาที จากนั้นกระสุนวิญญาณก็ถูกยิงออกไป ห่ากระสุนจำนวนนับไม่ถ้วน ถูกยิงไปยังสัตว์อสูรด้วงยักษ์ ทำให้มันถูกสังหารอย่างรวดเร็ว"

หลู่ผิงซี มองเห็นชื่อของนักข่าว "รายงานโดยนักข่าวหนุ่มจาก เซียนตาเดลี่"

หลู่ผิงซี หยุดชะงัก แล้วถามขึ้นมา "แล้วนักข่าวน้อยคนนี้ชื่อ นักข่าวตัวน้อย เหรอ?"

เจ้าของร้านบ่น "นี่คือจุดสนใจของคุณเหรอ?"

หลู่ผิงซี พลิกดูหนังสือพิมพ์ แล้วก็พบเรื่องซุบซิบ ในหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ หัวข้อข่าวคือ "ประหลาดใจ! คนที่สะพายกระเป๋าเป้ระดับ 10 สงสัยว่า เขาเป็นสมาชิกของทีมนักผจญภัยในตำนานหรือไม่ ในกระเป๋าของเขามีอะไรอยู่กันแน่?"

หลู่ผิงซี อ่านข่าว และพบว่าเป็นการคาดเดาที่ไร้ประโยชน์ และนักข่าวที่เขียนข่าวคือ "รายงานโดยนักข่าวมือสมัครเล่น หวังมั่วโมว จาก เซียนตาเดลี่"

หลู่ผิงซีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปที่เจ้าของร้าน ทำให้เจ้าของร้านรีบปฏิเสธ "ไม่ ไม่ใช่ผม ไม่เกี่ยวกับผม ผมไม่ได้บอกอะไร"

หลู่ผิงซีเอ่ยถาม "เจ้าของร้าน คุณนามสกุลอะไร?"

เจ้าของร้าน ตอบอย่างไม่รู้ตัว "ผมแซ่หวัง เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ผมจริงๆ"

แน่นอนว่าหลู่ผิงซี ที่ระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา เขาไม่มีทางเชื่ออีกฝ่ายอย่างแน่นอน ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะหยุดร่วมมือกับเจ้าของร้านคนนี้ดีไหม

หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่สะพายกล้องไว้ด้านหลัง และมีสมุดจดบันทึกเล่มเล็กกับปากกาเจลอยู่ในกระเป๋าเสื้อหน้าอก ก็เดินเข้ามาข้างในร้าน