บทที่ 23 สงครามธุรกิจ
ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน นี่คือความจริงเสมอมา เพียงแต่จะปรากฏในรูปแบบที่แตกต่างกันไปตามยุคสมัย
เว็บไซต์เล็ก ๆ ของเหยาหยวน ไม่ใช่แม้แต่บริษัทที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่มีแม้แต่สถานประกอบการ ต้นทุนทั้งหมดไม่เกินห้าพันหยวน แถมยังคืนทุนแล้วด้วย
เขาสามารถทุ่มสุดตัวได้โดยไม่ลังเล และสร้างขึ้นมาใหม่อีกอันได้อย่างง่ายดาย
ถ้าเหยาหยวนทำตัวเป็นนักเลงจริง ๆ คนที่เดือดร้อนไม่ใช่เฉียนเหวินเซิ่ง แต่เป็นเน็ตอีสและเจ้านายใหญ่ แม้จะพูดเกินจริงไปร้อยเท่า เฉียนเหวินเซิ่งก็รับผิดชอบไม่ไหว
เขาเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนของ เน็ตอีส พูดให้ดูดีหน่อยก็คือผู้บริหารระดับกลาง
ทรัพยากรทั้งหมดของเขาเป็นของบริษัท ไม่ใช่ของส่วนตัว หากเพราะการกระทำของตัวเองทำให้บริษัทและเจ้านายเสื่อมเสียชื่อเสียง เขาก็จะจบสิ้น
“…”
เหยาหยวนรัวคำพูดออกมาเป็นชุด เฉียนเหวินเซิ่งคิดถึงผลที่จะตามมาได้ในเวลาอันสั้น เหงื่อแตกพลั่ก ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
“ถ้ารู้ว่ามันเป็นนักเลงกว่าฉัน ฉันจะไปยุ่งกับมันทำไมวะ???”
เขาปรับสภาพจิตใจของตัวเองอย่างรวดเร็วที่สุด น้ำเสียงอ่อนลง ดูไม่มีพิษมีภัย “น้องชาย ๆ มีอะไรค่อย ๆ คุยกัน อย่าใจร้อน!”
“คุยกันได้เหรอ?”
“ได้ ๆ พวกเราเป็นคนมีอารยธรรม มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ล่ะ เมื่อกี้ผมสับสนไปหน่อย คุณอย่าไปใส่ใจเลยนะ อย่าใส่ใจเลย!”
“ผมยังชอบท่าทีหยิ่งผยองในตอนแรกของคุณมากกว่า คุณกลับไปเป็นแบบนั้นสิ”
เชี่ย!
เฉียนเหวินเซิ่งอยากจะปีนตามสายโทรศัพท์ไปตบหน้าไอ้บ้านั่นจริง ๆ ไอ้เด็กเวรนี่มันโผล่มาจากไหนวะ? กวนประสาทจนคนจะตายอยู่แล้ว
เหยาหยวนก็ไม่ได้แกล้งต่อ พูดว่า “ก็ยังเป็นสองเงื่อนไขเดิม ถอนตราสัญลักษณ์กับเพื่อนสนิทออกไป แล้วก็เพิ่มส่วนแบ่ง”
“เอ่อ ถอนออกไปน่ะง่าย แต่เรื่องส่วนแบ่งเป็นเรื่องของพันธมิตรข้อความ เราอยู่คนละแผนกกัน”
“เรื่องนั้นผมไม่สน คุณต้องมีวิธีแน่ ๆ”
“…”
เฉียนเหวินเซิ่งรู้สึกเหมือนโดนยัดขี้ที่ตัวเองปั้นมาใส่ปาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แถมยังโทษใครไม่ได้ ในใจวุ่นวายไปหมด มันช่างน่าอึดอัดเสียจริง!
“งั้นผมจะลองดูแล้วกัน”
“ได้ ผมรอข่าวจากคุณ ผมขอเตือนคุณประโยคหนึ่ง ในที่ทำงานไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร วันนี้เราสองคนมีเรื่องกัน ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะได้ร่วมมือกันอีก”
“หาเงินน่ะ ไม่น่าอายหรอก!”
เหยาหยวนพูดจบก็วางสาย ยืนอยู่ในบันไดที่เงียบสงบ ส่ายหัว “ นี่สินะที่เรียกว่าสงครามธุรกิจ!”
สงครามธุรกิจในหนัง วางแผนซับซ้อน วางหมากกลยุทธ์ ตัดสินชัยชนะจากแดนไกล!
สงครามธุรกิจในชีวิตจริง วางยา! ดึงสายเน็ต! แย่งตราประทับบริษัท!
มีคำกล่าวว่า ของอ่อนแพ้ของแข็ง ของแข็งแพ้ของยาว ของยาวแพ้ของทน ของทนแพ้ของมีลูกเล่น
เหยาหยวนก็เล่นลูกเล่นไปหนึ่งดอก
และนับตั้งแต่โทรศัพท์ครั้งนั้น เฉียนเหวินเซิ่งก็เริ่มมีอาการหวาดระแวง อยากจะจ้องมอง ‘ชายหญิงที่ไม่ธรรมดา’ ตลอด 24 ชั่วโมง และสงสัยสมาชิกทุกคน
นักล่าสวาทโพสต์ข้อมูลนัดเดท “นัดเดทสุดเร่าร้อน ใช้เรือนร่างของคุณไล่ตามความตื่นเต้น! โทร xxxxx”
นักฆ่าสาวสวยโพสต์ข้อมูลนัดเดท “ล่องเรือในเตียงนอนแห่งความรัก มาเถอะ มาร่วมกันสร้างความสุขทางเพศกัน!”
แม่ม่ายผู้หิวโหยโพสต์ข้อมูล “อายุ 20 สูง ลีลาดี ผิวขาวเชื่อฟัง โทร xxxx”
ซี้ด!
หน้าของเฉียนเหวินเซิ่งเขียวอีกแล้ว!
เน็ตอีส ป่าใหญ่ นกย่อมมีมากโดยธรรมชาติ แต่นกชั่วที่เข้ามาปะปนก็เยอะกว่า เปิดตัวได้ไม่กี่วันก็มีโฆษณาค้าประเวณีออนไลน์แล้ว
“บรรณาธิการอยู่ไหน? บรรณาธิการทำอะไรอยู่?”
“ข้อความลามกชัดเจนขนาดนี้ไม่เห็นเหรอ? รอให้โดนแจ้งความรึไง?”
บรรณาธิการยังรู้สึกน้อยใจ “ใครจะว่างมาแจ้งความเรา?”
“อย่าเถียง รีบลบซะ!”
เฉียนเหวินเซิ่งในฐานะผู้คร่ำหวอดในวงการ รู้ดีว่าในยุคแรกของอินเทอร์เน็ตมีทั้งเรื่องลามก การเมือง และเรื่องไร้สาระเต็มไปหมด ในตอนนั้นกฎหมายยังไม่สมบูรณ์ การกำกับดูแลก็หละหลวม ส่วนใหญ่จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ต้องรู้ว่า ในประเทศจีนมักจะเป็น “ประชาชนไม่ร้องเรียน เจ้าหน้าที่ไม่สอบสวน”
การมีอยู่เป็นเรื่องหนึ่ง การแจ้งความเป็นอีกเรื่องหนึ่ง และการแจ้งความเป็นวงกว้างก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ดังนั้นเฉียนเหวินเซิ่งจึงกลัว กลัวก็ต้องรีบหาทางแก้ไขให้เป็นไปตามเงื่อนไขของเหยาหยวน เขามีความสามารถจำกัด แต่การที่สามารถขึ้นมาถึงระดับกลางได้ก็มีความสามารถอยู่บ้าง หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็มีแผนขึ้นมาจริง ๆ
ดังนั้นเขาจึงเล่นละครตบตา โดยจงใจปล่อยข่าวให้พันธมิตรข้อความ รู้ว่า ‘ชายหญิงที่ไม่ธรรมดา’ กำลังเตรียมข้อเสนอที่จะซื้อคลับหาคู่ฉิงหยวน พันธมิตรข้อความก็รีบร้อนขึ้นมาทันทีเพราะคลับหาคู่ฉิงหยวนเป็นพันธมิตรที่พวกเขาคาดหวังไว้มากที่สุด
พวกเขาต่างก็ทำเงินให้บริษัท แต่แต่ละแผนกก็มี KPI ของตัวเอง การแย่งลูกค้าสามารถทำให้ทะเลาะกันจนหัวแตกได้
เฉียนเหวินเซิ่งค่อย ๆ เพิ่มแรงกดดัน เหยาหยวนก็เสนอขอเพิ่มส่วนแบ่งในจังหวะที่เหมาะสม หลังจากเจรจาต่อรองกันหลายครั้ง สุดท้ายก็ตกลงกันที่ 50% คือจาก 2.55 หยวนเพิ่มเป็น 4.25 หยวน
ดังนั้น ในปี 2001 ที่พันธมิตรข้อความ เพิ่งจะเริ่มต้น เหยาหยวนจึงเป็นคนแรกที่ได้ส่วนแบ่ง 50%
และเฉียนเหวินเซิ่งที่เล่นละครจนได้แรงบันดาลใจ ก็ถามเหยาหยวนอย่างจริงใจว่าขายได้ไหม
“ราคาเท่าไหร่?”
“รับรองว่าไม่ทำให้คุณขาดทุนแน่นอน ราคาสูงที่สุดในประเภทเดียวกันแล้ว 700,000!”
ไปตายซะ!
เหยาหยวนปฏิเสธโดยไม่คิดเลย เขาแค่สะสมผู้เข้าชมอีกหน่อย ตั้งบริษัทที่ถูกต้องตามกฎหมาย ก็สามารถยื่นขอเป็นผู้ให้บริการได้แล้ว รอถึงปีหน้า เดือนเดียวเขาก็หาเงินได้ 700,000 แล้ว!
“620 หยวน!”
“620 หยวนเชียวนะ!”
เหยาเสี่ยวโปตะโกนออกมาอีกครั้ง จนหัวของเหยาหยวนดังฮึมๆ
เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะพลิกกลับมาได้ และชื่นชมพี่ชายของเขาจนแทบจะกราบลงกับพื้น “พี่ทำได้ยังไง? พวกเขายอมเพิ่มส่วนแบ่งให้เรา เมื่อวานวันเดียวหาเงินได้ 620 เดือนหนึ่งก็เกือบ 20,000 แล้วสิ?”
“จะทำได้ยังไงล่ะ ก็ใช้เหตุผลและอารมณ์โน้มน้าวไง”
“พูดเหตุผลกับพวกเขาแล้วเขาจะฟังเหรอ?”
“แค่นายมีความอดทนพอ โลกนี้ก็ยังสดใสอยู่”
เหยาหยวนไม่ได้อธิบายให้ยืดยาว เขากับเหยาเสี่ยวโปคิดกันคนละแบบ เขาแค่ถามว่า “จริงสิ ยอดผู้เข้าชมเฉลี่ยต่อวันของเราเท่าไหร่แล้ว?”
“IP ที่ไม่ซ้ำกันเหรอ?”
“ไม่ใช่ จำนวนผู้เข้าชมทั้งหมดในแต่ละวัน”
“หนึ่งหมื่นแปดพันแล้ว”
“อืม ถึงห้าหมื่นก็น่าจะพอแล้ว ตอนนั้นก็ยื่นขอเป็นผู้ให้บริการ เอ้อ”
เหยาหยวนจู่ ๆ ก็ปวดหัว เพราะเขาต้องจดทะเบียนบริษัท ต้องหาสถานที่ ต้องจ้างคน มีเรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด เหยาเสี่ยวโปนอกจากเทคนิคแล้วก็ทำอะไรไม่เป็นเลย และเทคนิคก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร แค่พอใช้ได้
ถึงตอนนั้นจะจัดการกับเขายังไง ก็ต้องคิดดูให้ดี
เหยาหยวนเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง เพราะไม่มีผู้ช่วย เขารู้สึกลำบากเหลือเกิน เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหยูเจียเจียที่กำลังกลายเป็นเครื่องจักรเขียนข่าวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
“ฉันไม่มีอะไรเลย ยังเรียนไม่จบ จะไปดึงหัวหน้าแผนกของหนังสือพิมพ์ใหญ่ ๆ มาได้ไหมนะ?”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “แน่นอนสิ ได้อยู่แล้ว!”
เหยาหยวนมองออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักงานนี้มากนัก ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย แต่ก่อนหน้านั้น ยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการก่อน
เขามองดูหลังบ้านของคลับ ตรวจสอบข้อมูลเหล่านั้น เพื่อหาลูกไล่ที่เหมาะสมที่สุด ให้สาวน้อยรอยยิ้มได้ถอนตัวอย่างสมบูรณ์แบบ
ทันใดนั้นเมาส์ก็หยุดลง คลิกไปที่ชื่อหนึ่ง “เอาล่ะ นายแหละ จะมอบความทรงจำที่ลืมไม่ลงไปตลอดชีวิตให้”