บทที่ 7 แผงสถานะเลเวล 2

บทที่ 7 แผงสถานะเลเวล 2

ฉือโย่วรอในห้องเก็บของอีกหนึ่งชั่วโมง ในช่วงเวลานี้ มีคนเกือบยี่สิบกลุ่มวิ่งลงมาที่ลานจอดรถใต้ดิน ซอมบี้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพิ่มขึ้นมากจนถึงขนาดที่แม้ว่าจะมีหยกน้ำแข็งอยู่ในมือ เขาก็ไม่สามารถฆ่ามันจนออกไปได้ โชคดีที่ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เสียงข้างนอกก็ค่อยๆ เงียบลง

ซอมบี้เป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำที่ถูกดึงดูดด้วยเสียงโดยไม่คิดอะไรเลย ในขณะที่ไฟฟ้าในห้างสรรพสินค้าดับลง ระบบระบายอากาศหยุดทำงาน เสียงที่วุ่นวายบนท้องถนนจะเป็นเหยื่อล่อที่ดีที่สุด

ฉือโย่วเคลื่อนย้ายสิ่งของที่กั้นประตูออกไป ผลักประตูเบาๆ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือรอยเลือดกองใหญ่ที่หน้าประตู

บนพื้น ผนัง เพดาน เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว บนประตูมีรอยมือเปื้อนเลือดอยู่สองสามรอย

บนพื้นไม่มีศพ มีเพียงแขนและขาที่ฉีกขาด

ดูเหมือนว่าซอมบี้ไม่ได้กินสมองของพวกเขา แค่กัดแขนขาของพวกเขา จากนั้นคนเหล่านี้ก็กลายเป็นซอมบี้ และถูกเสียงดึงดูดออกไปจากลานจอดรถ

ฉือโย่วเข้าใจดีถึงความน่ากลัวของซอมบี้

สิ่งมีชีวิตปกติ…

หากแขนขาหัก พวกมันจะเจ็บปวดและสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ทั้งหมด

หากฆ่าพวกเดียวกัน ความกลัวจะทำให้พวกมันสูญเสียกำลังใจในการต่อสู้

แต่ถ้าเป็นซอมบี้ ต่อให้แขนขาไม่มี พวกมันก็ยังจะกัดศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยฟันของพวกมัน

หากฆ่าพวกพ้องทั้งหมด ซอมบี้ที่เหลือก็จะยังคงโจมตีต่อไป

เหมือนกับผีดิบไม่มีผิดเพี้ยน

วิธีฆ่าซอมบี้ให้เร็วที่สุด เป็นบทเรียนบังคับสำหรับทุกคนในวันสิ้นโลก

ฉือโย่วเดินออกไปบนถนน มองไปรอบๆ เขาก็เห็นแขนขาและศพที่ขาดวิ่นอยู่ทุกหนทุกแห่ง เลือดสีดำข้นๆ ปะปนกับเลือดของมนุษย์ รถยนต์ที่พุ่งออกนอกถนนชนจนแหลกเหลว ล้อรถเปื้อนเนื้อบดที่เละเทะเหมือนกับโคลน

บนถนนแทบจะไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ มีเพียงซอมบี้ที่วิ่งพล่านไปทั่ว พวกมันถูกดึงดูดด้วยเสียงระเบิดของบางสิ่งบางอย่าง

ควันดำปกคลุมท้องฟ้า ไม่ถึงสองชั่วโมงหลังจากเกมโลกาวินาศมาถึง เมืองที่เคยเจริญรุ่งเรืองก็กลายเป็นซากปรักหักพัง

และนี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น เพราะเมื่อซอมบี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ซอมบี้กลายพันธุ์ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ รังของเหล่าแม่พันธุ์จะปกคลุมไปทั่วเมือง ซอมบี้กลายพันธุ์ที่สามารถกระโดดได้สูงหลายสิบเมตร มีพละกำลังหลายสิบตัน และมีพลังในการพุ่งชนหลายร้อยหลายพันตัน จะปรากฏตัวขึ้นทุกหนทุกแห่ง

เมื่อเทียบกับตอนนั้น สถานการณ์ในตอนนี้ถือว่ายังไม่ได้เริ่มต้นเลยด้วยซ้ำ

ฉือโย่วใช้ป้ายโฆษณาและรถที่พังเป็นที่กำบัง ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังอีกฝั่งของถนน

ระยะทางไม่ถึงห้าร้อยเมตร เขาใช้เวลาถึงยี่สิบนาที!

เมื่อมาถึงหัวมุมถนน หน้าผากของฉือโย่วก็มีเหงื่อผุดขึ้นมา

ไม่มีที่กำบังแล้ว ซอมบี้ที่เดินเตร่อยู่ในจัตุรัสก็พบฉือโย่วในทันที

ฉือโย่วไม่ระงับเสียงฝีเท้าอีกต่อไป ความว่องไวที่มากกว่าคนทั่วไปสองเท่าระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ ก่อนที่จะดึงดูดฝูงซอมบี้ เขาก็เลี้ยวอย่างรวดเร็ว หายไปจากสายตาของซอมบี้

หลังจากออกจากห้างสรรพสินค้าแล้ว จำนวนซอมบี้ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ซอมบี้ระดับต่ำจะถูกดึงดูดด้วยเสียง ยิ่งมีซอมบี้มากเท่าไหร่ ก็มักจะมีซอมบี้มารวมตัวกันมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นในช่วงแรกของวันสิ้นโลก ซอมบี้จึงไม่ได้กระจายตัวอย่างสม่ำเสมอในทุกพื้นที่ของเมือง

มันเหมือนกับชนเผ่า พื้นที่หนึ่งๆ จะมีกลุ่มซอมบี้ขนาดใหญ่ ในพื้นที่นอกกลุ่มซอมบี้ ถือว่าค่อนข้างปลอดภัย นี่คือเหตุผลที่คนขี้ขลาดบางคนไม่ได้เลเวลอัพ และยังคงสามารถมีชีวิตรอดในเมืองได้เป็นเวลานาน

[ประสบการณ์ +2]

ฉือโย่วฟันซอมบี้ตัวหนึ่ง มองไปรอบๆ ร้านค้า พอดีกับสายตากับคนสองสามคน เมื่อสบตากับเขา คนเหล่านั้นก็รีบหดหัวกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับหนูขี้ขลาด

ฉือโย่วไม่สนใจคนเหล่านั้น พลิกตัวเข้าไปในร้านค้าเล็กๆ ข้างๆ ผ่านทางหน้าต่างที่แตก

ถ้าเป็นชาติที่แล้ว เขาคงจะจับคนเหล่านี้ไปแน่ๆ

เสบียงของแต่ละคนในทุกๆ คืน หากมีคนจำนวนมากพอ มันถือว่าเป็นรายได้ที่มากโขอยู่

แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างออกไป เขาไม่มีฐานที่มั่นอันปลอดภัย จับไปก็ไม่มีประโยชน์

ฉือโย่วนั่งลงบนโต๊ะที่ค่อนข้างสะอาดในร้าน หยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งเข้าปาก จากนั้นก็เปิดแผงสถานะส่วนตัว

ผู้เล่น: ฉือโย่ว

เลเวล: 2

ประสบการณ์: 48/100

ช่องเก็บการ์ด: 3/25 (เพิ่มขึ้นห้าช่องทุกครั้งที่เลเวลอัพ)

ฉายา: ไม่มี

คุณสมบัติพื้นฐาน (รวมโบนัสจากหยกน้ำแข็งแล้ว)

พละกำลัง: 20

ความว่องไว: 28

พลังชีวิต: 18

จิต: 34

(หมายเหตุ: ปัดเศษทศนิยมสองตำแหน่ง ไม่แสดงอีกต่อไป)

แต้มคุณสมบัติอิสระ: 0

ความต้านทาน: ต้านทานน้ำแข็ง 30%

สกิล: ...

อุปกรณ์: หยกน้ำแข็ง (กึ่งตำนาน) แหวนขนวิหคโรย (ทอง)

“ขาดอีกยี่สิบหกตัวก็เลเวลอัพ”

ฉือโย่วดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงสิบนาทีแล้ว วันสิ้นโลกจะมืดลงตอนหกโมงเย็นตรง จนถึงหกโมงเช้าของวันถัดไป ตำแหน่งต่างๆ บนโลก เวลากลางวันและกลางคืนจะไม่เหมือนกัน แต่รับประกันว่ากลางวันสิบสองชั่วโมง กลางคืนสิบสองชั่วโมง แม้แต่ขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ก็เป็นเช่นนี้ มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ แต่ในเมื่อเกมโลกาวินาศที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ยังเกิดขึ้นได้ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ก็ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป

ในตอนกลางคืน คุณสมบัติของซอมบี้ทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 50%

คุณสมบัติพื้นฐานของซอมบี้ในวันแรกคือค่าสถานะทั้งสี่ 10 แต้ม เพิ่มขึ้น 50% ก็คือ 15 แต้ม

สำหรับฉือโย่วในตอนนี้ ไม่ใช่ปัญหา แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะออกล่าในตอนกลางคืน

กลางคืนไม่เพียงแต่จะเพิ่มความสามารถของซอมบี้เท่านั้น แต่ยังลดการมองเห็นและประสาทสัมผัสต่างๆ ของมนุษย์ลงอย่างมากอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ฉือโย่วก็ต้องการพักผ่อนเช่นกัน

การเสี่ยงออกล่าในตอนกลางคืนเพื่อที่จะเลเวลอัพให้เร็วที่สุดในวันแรก มันจะทำให้วันรุ่งขึ้นไม่มีแรง เพราะเหตุนี้ทำให้ต้องนอนพัก จากนั้นพอตื่นแล้วค่อยออกมาตอนกลางคืนอีกครั้ง เรื่องนี้ช่างมันโง่เง่าสิ้นดี!

ในตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำคือพยายามเลเวลอัพให้ถึงเลเวล 3 ก่อนหกโมงเย็น จากนั้นหาที่พักที่ปลอดภัย ภารกิจของวันนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้น

ฉือโย่วกลืนดาร์กช็อกโกแลตลงไป ดื่มน้ำหนึ่งอึก แบกเสบียงที่เหลือออกจากร้าน

คนในร้านค้าแถวนั้นจ้องมองฉือโย่วด้วยความโลภ มีคนสองสามคนที่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หดหัวกลับไปอย่างลังเล

ฉือโย่วเดินข้ามถนนไป บนถนนอีกฝั่งก็มีซอมบี้น้อยเช่นกัน มีแค่สิบกว่าตัวเท่านั้น พวกมันกระจัดกระจายกันเป็นกลุ่มเล็กๆ สองสามกลุ่ม

ฉือโย่วสังเกตการณ์โดยไม่ปิดบัง ลากหยกน้ำแข็งพุ่งเข้าหาซอมบี้สามตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด

ซอมบี้หันกลับมาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่เขาด้วยเสียงคำราม การเคลื่อนไหวของพวกมันไม่ได้ช้า แต่ในสายตาของฉือโย่วที่มีจิต 34 แต้มและความว่องไว 28 แต้ม มันเหมือนกับเต่าคลาน

ในเวลานี้ ฉือโย่วยังมีเวลาปรับทิศทางการฟัน ในขณะที่ปรับได้พอดี พละกำลังและกลิ่นอายความหนาวเย็นก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน ดาบหยกน้ำแข็งที่มีความยาวมากกว่า 1.6 เมตร ด้วยความได้เปรียบด้านความยาว การฟันผ่านคอของซอมบี้ทั้งสามตัวในระยะที่พวกมันไม่สามารถสัมผัสตัวฉือโย่วได้ หัวทั้งสามก็หลุดออกไปพร้อมๆ กัน

**************************************

เรื่องนี้แปลจบแล้วนะครับ สนใจอ่านจนจบ 312 ตอน ทักหาเฟส นิยายคนไร้นาม ได้เลยนะครับ ค่าเข้ากลุ่มอ่านเพียง 200 บาท ได้อ่านจนจบ ไม่ต้องรอ