บทที่ 15 น่าเสียดายที่ฉันอารมณ์ไม่ดี
บทที่ 15 น่าเสียดายที่ฉันอารมณ์ไม่ดี
เสียงของฉือโย่วเบามาก แม้แต่สีหน้าที่ยิ้มแย้มของเขา ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะเล็กน้อยจากน้ำเสียงของเขา
แต่คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยนี้ กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ขนลุกชัน
ไม่มีใครสงสัยในสิ่งที่ฉือโย่วพูด ศพที่คอถูกแทงทะลุ และยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด มันคือหลักฐานที่ดีที่สุด!
ทุกคนต่างจ้องมองหวังเจียเยี่ยน
ผู้ชายคนนี้บอกว่า แค่หวังเจียเยี่ยนยอมเสียสละตัวเอง พวกเขาก็จะรอด
เธอยอมเสียสละตัวเองใช่ไหม?
เธอต้องยอมเสียสละตัวเองแน่ๆ!
เธอน่ะใจดีจะตายไป
ไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาของทุกคนต่างสื่อความหมายเช่นนี้
แต่หวังเจียเยี่ยนที่เก่งกาจในการอ่านความคิดของคนอื่นมากที่สุด ในเวลานี้กลับถูกความเจ็บปวดครอบงำ ไม่มีกะจิตกะใจที่จะแยกแยะ
เจ็บจัง
เจ็บจริงๆ
จมูกที่ยุบลงทำให้หายใจลำบาก หากฝืนหายใจทางจมูก เลือดก็จะไหลเข้าหลอดลม ทำให้รู้สึกแสบร้อน
ในปากก็เจ็บ ฟันหลุดไปสี่ซี่ใช่ไหม? หรือมากกว่านั้น เธอไม่รู้
หนังศีรษะเหมือนถูกม้าสองตัวดึงไปคนละทาง
ทำไม?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
มันไม่ควรเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
ในโลกของหวังเจียเยี่ยน ต่อให้ฉือโย่วเป็นคนที่ไม่สนใจศีลธรรม ไม่ยอมฟังคำพูดของเธอ
อย่างมากก็แค่จากไป ผู้คนก็แค่ประณามความใจดำของฉือโย่ว ไม่น่าจะเป็นแบบนี้
“เป็นอะไรรึ? คนใจดี ไม่เลือกเหรอ?”
เสียงของปีศาจดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทุกคนตัวสั่น
“งั้นฉันขอถามอีกครั้งนะ เธอเลือกให้พวกเขาตาย…”
หลังจากพูดจบ ฉือโย่วก็ยิงผลึกน้ำแข็งทะลุหน้าอกของคนหนึ่ง หลังจากที่คนนั้นล้มลงกับพื้น เขาก็ฟันมือขวาของหวังเจียเยี่ยนขาด จากนั้นก็พูดประโยคที่เหลืออย่างเชื่องช้า
“…หรือเธอตาย”
ในขณะที่คมดาบฟันผ่าน จะไม่รู้สึกเจ็บปวด อุณหภูมิที่ต่ำของหยกน้ำแข็งจะทำให้สูญเสียความรู้สึกไปชั่วคราว หลังจากที่บาดแผลที่เยือกแข็งละลาย ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเลือดก็จะพุ่งออกมาในทันที
แต่ก่อนที่หวังเจียเยี่ยนจะกรีดร้องออกมา ผู้คนที่ทนความกลัวไม่ไหวก็อ้าปากค้าง ร้องไห้คร่ำครวญด้วยเสียงที่แหบพร่าเพราะความกลัว
“เยี่ยนเยี่ยน เธอเลือกเร็วๆ สิ เธอพูดเร็วๆ สิ บอกว่าให้พวกเรารอดสิ”
“เธอใจดีจะตายไป แค่ชีวิตเดียวเอง พูดเร็วๆ เข้าเถอะ”
“พวกเรารอดแล้ว พวกเราทุกคนจะขอบคุณเธอนะ”
“เธอเลือกสิ ทำไมเธอถึงไม่เลือก!”
คำพูดที่คุ้นเคย สถานการณ์ที่คุ้นเคย แค่คราวนี้เธอไม่ได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม แต่กลายเป็นคนที่น่าสงสารที่ถูกบังคับแทน
หวังเจียเยี่ยนเห็นชายชราตัวเล็กๆ ที่แต่งตัวมอซอ
เธอเป็นคนบังคับให้ผู้ชายคนหนึ่งช่วยชายชราคนนี้ แลกกับชีวิตของผู้ชายคนนั้น
เธอยังเห็นผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด แต่เพราะไม่ได้ล้างหน้ามาหลายวัน เครื่องสำอางจึงละลายรวมกัน ทำให้ดูน่าเกลียดเป็นพิเศษ
ตอนที่ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอาหาร เธอเป็นคนบอกให้ทุกคนแบ่งเสบียงที่เหลือให้ มิฉะนั้น ผู้หญิงคนนี้คงอดตายไปนานแล้ว
ยังมีเด็กสาวที่อ่อนแอ ผู้ชายวัยกลางคนที่ขาพิการ นักเรียนสองสามคน
ทุกคนที่นี่ ต่างได้รับ ‘ความเมตตา’ จากเธอ
แต่ทำไม??
ทำไมในเวลานี้ทุกคนถึงสาปแช่งให้เธอไปตาย!
ไม่ใช่ว่าพวกเขาควรจะตอบแทนบุญคุณ เสนอตัวเสียสละตัวเองเหรอ?
จากนั้นเธอก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ปฏิเสธเล็กน้อย แล้วเลือกที่จะมีชีวิตรอด
มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!
อ้อ เธอรู้แล้ว
ไม่ใช่วิธีการของเธอที่ผิด แต่มันเป็นเพราะสัตว์เดรัจฉานพวกนี้มันเนรคุณ มันเป็นความผิดของพวกมัน!
หวังเจียเยี่ยนไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกที่ปั่นป่วนในตอนนี้ได้อย่างไร แต่ความตกใจครั้งใหญ่นี้ เพียงพอที่จะทำให้เธอลืมความเจ็บปวดทางร่างกาย เธอสาปแช่งออกมาด้วยความเคียดแค้น
“พวกแกมันพวกเนรคุณ ฉันเป็นคนช่วยพวกแกไว้แท้ๆ พวกแกไม่ตอบแทนบุญคุณก็ไม่ว่า ยังจะมาพูดแบบนี้อีก ถ้าไม่มีฉัน พวกแกคงตายไปนานแล้ว!”
“งั้นเธอเลือกที่จะฆ่าพวกเขา?” ฉือโย่วถามขึ้นในเวลาที่เหมาะสม
ก่อนที่หวังเจียเยี่ยนจะตอบ คนที่เหลือก็รีบพูดขึ้นมาทันที
“ไร้สาระ ฉันขอให้เธอช่วยฉันด้วยเหรอ ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ได้”
“พี่ชาย พี่สุดหล่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะครับ พี่จะฆ่าก็ฆ่าผู้หญิงสารเลวคนนี้เถอะ”
“ใช่ค่ะ เป็นเพราะเธอ เป็นเพราะเธอเรียกพี่ไว้ พวกเราไม่ได้พูดอะไรเลย”
“หวังเจียเยี่ยน เธอยอมพวกเราเถอะ เธอโดนซ้อมขนาดนี้แล้ว เธอก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้อย่างปกติแล้ว เธอใจดีไม่ใช่เหรอ งั้นก็ทำความดีอีกสักครั้งเถอะ ไปตายซะ ฉันขอร้องล่ะ ไปตายซะเถอะ”
คำพูดแต่ละคำเหมือนมีดเย็นๆ แทงเข้าไปในหัวใจของหวังเจียเยี่ยน
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”
หวังเจียเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรอีก เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนเสียสติ ตัวสั่นไม่หยุด เลือดไหลลงมาตามใบหน้าที่เสียโฉม
ฉือโย่วยกขาขึ้น “เลือกได้รึยัง?”
“อ้อ เลือก ใช่ ฉันต้องเลือก” หวังเจียเยี่ยนหยุดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สายตาของเธอกวาดมองทุกคนทีละคน ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เธอพูดทีละคำราวกับปีศาจร้าย “ฉันจะอยู่ ให้พวกมันตาย ให้พวกมันตายให้หมด!”
“แน่ใจนะ?”
“แน่ใจ!” หวังเจียเยี่ยนกรีดร้อง
“ไม่! ไม่! ไม่ได้!”
“ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย!”
“พี่ชาย ฉันขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากตาย ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่าง”
ผู้คนร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอน หวังเจียเยี่ยนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันเร็วๆ! ฆ่า…”
“ฉัวะ!”
เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของหวังเจียเยี่ยนหยุดลง เธอค่อยๆ ก้มหน้าลง ดาบยาวที่เย็นยะเยือกแทงทะลุหน้าอกของเธอจากด้านหลัง
“ทะ…ทำ…”
หวังเจียเยี่ยนหันกลับไปอย่างช้าๆ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฉือโย่วก็สะบัดดาบ เลือดจำนวนมากพุ่งออกมา หวังเจียเยี่ยนล้มลงกับพื้น ดวงตาที่ขุ่นมัวสะท้อนใบหน้าที่เย็นชาของฉือโย่ว
นี่คือภาพสุดท้ายที่เธอเห็น
“สงสัยเหรอ? ฉันไม่ได้ทำผิดกฎ เธอเลือกที่จะมีชีวิตรอด ฉันจะฆ่าพวกเขา แต่ฉันไม่เคยบอกว่าถ้าเธอเลือกที่จะมีชีวิตรอด ฉันจะปล่อยเธอไป”
ฉือโย่วสะบัดเลือดบนดาบเมี้ยวออก จากนั้นก็มองไปที่คนที่เหลืออยู่ในห้อง ทุกคนคุกเข่าลงทันที อ้อนวอนไม่หยุด
“โดยปกติแล้ว ฉันจะไม่ลงโทษคนอื่นเพราะความโกรธของตัวเอง”
คำพูดของฉือโย่วทำให้ทุกคนโล่งใจ แต่ก่อนที่พวกเขาจะยิ้มออกมา ซอมบี้จำนวนมากก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงกรีดร้องเมื่อกี้ พวกเขามองไปที่ฉือโย่วอีกครั้ง เขาได้หายตัวไปแล้ว
“แฮ่!”
เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามของซอมบี้ดังระเบิดขึ้นในห้องทันที
“แต่…”
ฉือโย่วยืนอยู่บนตึกสูงที่อยู่ไม่ไกล มองไปที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่างด้วยสายตาที่เย็นชา เขาพูดประโยคที่เหลืออย่างเชื่องช้า
“…ตอนนี้อารมณ์ฉันไม่ค่อยดี”
ฉือโย่วมองดูซอมบี้ฆ่าทุกคนในห้อง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป