บทที่ 49 ชีวิตเต็มไปด้วยความประหลาดใจ... ไม่สิ! ความตกใจต่างหาก!
บทที่ 49 ชีวิตเต็มไปด้วยความประหลาดใจ... ไม่สิ! ความตกใจต่างหาก!
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าในช่วงหลายปีมานี้ สภาพจิตใจของแอนเปลี่ยนแปลงไปยังไง ถึงได้เปลี่ยนจากการเลี้ยงดูเด็กหนุ่มให้กลายเป็นการเล่นเกมกักขัง แต่มูนรู้ดีว่าตัวเองต้องหนีออกไปให้ได้ก่อน
เพราะเขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าแอนจะสรรหาอะไรแปลกๆ มาทำให้เขาตกใจได้อีกไหม?
แค่ถูกขังอยู่ไม่กี่วัน เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เหนื่อยใจ ไตยิ่งเหนื่อย…
เขาอยากจะมีชีวิตอยู่ และอยากจะมีชีวิตอยู่อย่างอิสระยิ่งกว่า
ถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขที่สุด
ตัวร้ายผมทอง ไม่อยากจะยอมแพ้เพียงเท่านี้
“สู้ๆ ทาทาคาเอะ!”
(มีมจากอนิเมะและมังงะเรื่อง "Attack on Titan")
…
ข้อดีที่สุดของการจำได้ว่าเป็นสถานที่ที่เคยมาแล้ว ก็คือมันทำให้สบายใจได้ไม่น้อย
สิ่งที่มูนกลัวที่สุดคือ แอนจะขังเขาไว้ในสถานที่ที่ซับซ้อนและไม่คุ้นเคย แบบนั้นเขาคงจะหาเส้นทางหนีไม่เจอด้วยซ้ำ
โชคดีมาก เพราะแอนเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเขา การกระทำจึงมีข้อจำกัดอยู่บ้าง
ดังนั้นการดัดแปลงห้องใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างในบริเวณคฤหาสน์ดยุกให้กลายเป็นห้องขัง สำหรับเธอคงจะเป็นขีดจำกัดแล้ว
ไม่อย่างนั้นมูนไม่สงสัยเลยว่า แอนอาจจะสร้างปราสาทที่ตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบขึ้นมาโดยตรง เพื่อกักขังเขาไปตลอดกาล
การเปลี่ยนเขาให้กลายเป็น “เจ้าหญิง” ในปราสาทที่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน อาจจะเป็นสิ่งที่แอนอยากจะทำที่สุดแน่ๆ
“น่าเสียดาย ฉันอยากจะเป็นเจ้าชายมากกว่า”
มูนหยิบมีดผ่าฟืนที่ขึ้นสนิมเล่มหนึ่งออกมาจากกองของจิปาถะในมุมห้องโดยไม่ตั้งใจ กำมีดผ่าฟืนไว้แน่น เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังตามตำแหน่งของทางออกในความทรงจำ
ขณะเดียวกันก็ระแวดระวังกับดักที่อาจจะมีอยู่
โชคดีที่ไม่มีกับดัก
สิ่งนี้ทำให้มูนถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนนี้เขาไม่มีความสามารถในการแยกแยะกับดัก โดยเฉพาะกับดักเวทมนตร์
ถ้าแอนใจร้ายสักหน่อย ติดตั้งกับดักแบบสัมผัสต่างๆ หรือระบบเตือนภัยในทางออก มูนคงจะจบสิ้นไปแล้ว
แต่เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว ที่นี่ก็ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตของคฤหาสน์ดยุก
ถ้ามีคนในคฤหาสน์หลงเข้ามาจริงๆ แล้วไปโดนกับดักเข้า เกรงว่าอาจจะทำให้เกิดเรื่องเกิดราวใหญ่โตได้
สำหรับแอนที่กักขังบุตรชายของดยุกแล้ว ย่อมไม่อยากจะสร้างปัญหาแบบนี้แน่นอน
“ว่าแต่ สาวใช้คนอื่นๆ ในคฤหาสน์ รู้เรื่องนี้ไหมนะ?”
“พวกเธอถูกแอนหลอก หรือว่า... เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด?”
…
มูนเดินไม่เร็วเท่าไหร่ แต่ทางเดินก็เห็นได้ชัดว่าใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
หลังจากเดินผ่านหัวมุมหนึ่ง แสงสว่างที่สาดเข้ามาอย่างกะทันหัน เกือบจะทำให้ตามูนบอด
แต่เขากลับไม่ยอมหลับตา ต่อให้จะถูกกระตุ้นจนน้ำตาไหล ก็ยังต้องจ้องมองไปยังแหล่งกำเนิดแสงที่สว่างจ้าอยู่ไม่ไกล
ราวกับคนใกล้ตายที่เห็นความหวัง
ทางออก!
นั่นคือทางออก!
เขาใกล้จะหนีสำเร็จแล้ว!
ในวินาทีนี้ มูนนึกถึงท้องฟ้า นึกถึงทะเล นึกถึงตัวเองที่กำลังควบม้าอยู่ในทุ่งหญ้าที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา!
อ่า—- อิสรภาพ นี่คือรสชาติของอิสรภาพ
อิสรภาพ อยู่ที่นั่น...
ตุบ
เสียงฝีเท้าที่ใสกังวาน พลันดังขึ้น
พร้อมกับสถานที่ที่สว่างไสว มีเงาหนึ่งพลันไหววูบ บดบังแสงสว่างส่วนใหญ่ไป
มูนที่เมื่อครู่ยังกำลังซาบซึ้งกับอิสรภาพอย่างร้อนแรง พลันเหมือนกับถูกวาร์ปไปยังทุ่งน้ำแข็งหิมะ แล้วยังถูกราดด้วยน้ำเย็นอีกหนึ่งถัง
เขารีบหลบเข้าไปในหัวมุม
ในเวลานี้เสียงฝีเท้าที่สามารถปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันได้ ย่อมเป็นของคนคนเดียวเท่านั้น
แอน
แต่ว่า เธอจะกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
มูนคำนวณเวลาคร่าวๆ ตั้งแต่เขาเปิดกุญแจ แล้วมาถึงที่นี่ อย่างมากก็ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง
ครึ่งชั่วโมง!
สำหรับหญิงสาวที่กำลังมีความรัก ครึ่งชั่วโมงเกรงว่าจะยังไม่พอเขียนคิ้วเลยด้วยซ้ำ
แล้วแอนทำได้ยังไง ถึงได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเร็วขนาดนี้?
หรือว่านี่คือความเป็นมืออาชีพของสาวใช้? ครึ่งชั่วโมงก็สามารถทำให้ตัวเองหอมฟุ้งขาวเนียนเพื่อให้นายน้อยที่รอไม่ไหวแล้วได้เชยชม?
จุดน่ารักแบบนี้ ไม่ต้องการโว้ย!
“บัดซบ”
มาถึงขั้นนี้แล้ว มูนก็ต้องยอมรับว่า ตัวเองดูเหมือนจะรีบร้อนไปหน่อย
บางทีอาจจะอดทนอีกสักพัก รอจนถึงกลางคืนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
แต่ลูกธนูได้ถูกยิงออกไปแล้ว ตอนนี้ต่อให้จะกลับไปที่ห้องขังแล้วแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เกรงว่าแอนน่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้
คงต้องหาทางอื่นแล้วสินะ?
สายตาของมูนกวาดมองไปรอบๆ ในมุมมืด พบตู้ที่ถูกทิ้งร้างใบหนึ่ง
“บางที...”
ดวงตาของมูนเป็นประกาย
…
ตุบ
ตุบ
ตุบ
ในความเงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่ใสกังวานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของมูน
มูนพยายามควบคุมจิตใจของตัวเอง ไม่ให้หัวใจเต้นเร็วเกินไป ขณะเดียวกันก็ปิดปากและจมูกแน่น กลั้นหายใจชั่วคราว
ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในตู้
ตู้ที่ถูกทิ้งร้าง สูงประมาณคนหนึ่งคน พอดีที่จะซ่อนเขาเข้าไปได้
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าใครเอามาวางไว้ที่นี่ แต่ก็ช่วยได้มากจริงๆ
ยังไงซะที่นี่ก็มีทางเดินเพียงเส้นทางเดียว ถ้าไม่มีที่ซ่อน คงจะต้องชนกับแอนที่เข้ามาซึ่งๆ หน้าแน่นอน!
แบบนั้นคงจะจบสิ้นแล้ว
ขอบคุณนะ เทพเจ้าแห่งตู้ที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงไหม!
ขอให้ทุกสถานที่ที่กำลังจะถูกจับตัว มีตู้เสื้อผ้าให้ซ่อนตัวด้วยเถิด เพี้ยง!
มูนอธิษฐานในใจอย่างเงียบๆ
“มาแล้ว”
เมื่อรู้สึกถึงการเข้ามาใกล้ของแอน มูนก็มองผ่านช่องว่างของตู้เสื้อผ้า สังเกตการณ์เคลื่อนไหวของแอน
แอนค่อยๆ เดินเข้ามาในสายตาของมูน
ท่าทางของเธอยังคงสง่างามและเป็นระเบียบ ทุกย่างก้าวมีระยะห่างที่พอดี
เธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ และก็เปลี่ยนเป็นชุดเมดชุดใหม่แล้ว เพียงแต่ผมไม่ได้มัดขึ้นเหมือนปกติ แต่กลับเปียกโชกปล่อยสยายไว้ข้างหลัง แฝงไปด้วยความเย้ายวนอีกแบบ
แต่มองดูแอน หัวใจของมูนกลับเต้นระรัว
ในตอนนี้แอน ในสายตาของมูน ไม่ใช่สาวใช้ที่สวยงามและน่ารักอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ดุร้ายและกินคน
ส่วนตัวเองก็เป็นเพียงคนน่าสงสารที่ถูกบังคับให้ซ่อนตัวอยู่ในตู้เพื่อหลบหนีสัตว์ประหลาด
ถ้าถูกพบเข้า ต้องตายแน่!
เมื่อคิดเช่นนั้น หัวใจของมูนก็อดไม่ได้ที่จะเต้นเร็วขึ้นอีกสองสามจังหวะ
เขาจ้องเขม็งไปที่แอน มองดูแอนเดินจากทางขวาของสายตา ไปทางซ้าย
“ฮึมๆๆ...”
ดูเหมือนแอนจะอารมณ์ดี พึมพำเพลงที่ไม่รู้จักเบาๆ
มูนจำเพลงนั้นได้ ตอนเด็กๆ เวลาที่เขานอนไม่หลับ แอนก็จะฮัมเพลงเบาๆ
ช่างน่าคิดถึงจริงๆ แอนดูเหมือนจะไม่ได้ฮัมเพลงมานานแล้ว... ไม่สิ ตอนนี้เป็นเวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้เรอะ?
คุณแอนก็อย่ามัวแต่ฮัมเพลงของเธอสิ ไม่ใช่ว่าอยากจะเจอฉันมากนักเหรอ? เดินเร็วๆ หน่อยสิ ฉันอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุด!
มูนอ้อนวอนในใจให้ฝีเท้าของแอนเร็วขึ้นอีกหน่อย เพราะช่วงเวลาแบบนี้ ทุกวินาทีคือการทรมาน
“หืม?”
แอนพลันอุทานออกมาเบาๆ แล้วก็หยุดลง
เมื่อมองดูฉากนี้ หัวใจของมูนเกือบจะกระโดดออกมาจากลำคอ
เอ๊ะ? อะไร? หรือว่าแอนจะพบแล้ว?
แต่ตัวเองซ่อนตัวดีขนาดนี้ เธอหาพบได้ยังไง?
จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว คราวนี้ถ้าหนีแล้วถูกพบเข้า ต้องถูกแอนตัดแขนตัดขาทำเป็นมนุษย์หมูแน่ๆ!
อิสรภาพของฉัน การควบม้าของฉัน ชีวิตของฉันจบสิ้นแล้ว!
“แปลกจัง เชือกรองเท้าหลุดได้ยังไง ทั้งๆ ที่จำได้ว่าผูกไว้ดีแล้วนี่นา”
แอนพลันก้มตัวลง ผูกเชือกรองเท้า
“…”
“ที่แท้... ก็แค่เชือกรองเท้าหรอกเหรอ?”
เมื่อเห็นเช่นนี้ มูนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
เกือบจะถูกทำให้ตกใจตายแล้วสินะ?
โชคดีมาก ชะตากรรมอันน่าเศร้าที่คาดไว้ทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้น
หลังจากแอนผูกเชือกรองเท้าเสร็จ ก็เดินจากไปในสายตาของมูนด้วยท่าทางที่สง่างาม
ในไม่ช้า กระทั่งเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
“ไปแล้วเหรอ?”
ดูเหมือนจะไปแล้ว
“นั่นก็หมายความว่า... ฉันรอดแล้ว?”
มูนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มแห่งความดีใจที่รอดตายมาได้
เกือบไปแล้ว เขาคิดว่าตัวเองตายแน่ๆ แล้ว!
สวรรค์คุ้มครอง ชะตากรรมที่เลวร้ายที่สุด ไม่ได้เกิดขึ้น
“รอดตายจากภัยพิบัติ ย่อมมีโชคลาภตามมา ต่อไปนี้สบายแล้ว!”
มูนคิดอย่างดีใจ แล้วก็เตรียมจะผลักประตูตู้ ออกไปจากที่บ้าๆ นี่
“เอ๊ะ แปลกจัง”
รอยยิ้มของมูน พลันแข็งค้าง
“ประตูตู้ ทำไมถึงผลักไม่ออก?”
หรือว่า...
มูนเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ ก็เห็น...
ที่ที่เขาเพิ่งจะใช้แอบมองเมื่อครู่ มีดวงตาที่สวยงามมากคู่หนึ่ง กำลังจ้องมองเขาผ่านช่องว่าง
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของมูน ดวงตาก็พลันโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“นายน้อย~ ท่านมาทำอะไรอยู่ในที่แบบนี้เหรอเจ้าคะ~”