ออกสำรวจ

ตอนที่ 44 ออกสำรวจ

หลินชิงอยู่บนสุดของชั้นวางสินค้า

บนชั้นวางของแต่ละชั้นจะมีบ้านตุ๊กตาสองแถวหันหน้าเข้าหากัน และประตูบ้านหันออกด้านนอก

ภูมิทัศน์ และถนนถูกจัดวางด้านหน้าให้สามารถจัดแสดงได้อย่างสวยงาม

หลินชิงตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น

ขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะออกสำรวจอย่างไร ระบบคำใบ้ก็ส่งเสียงแจ้งเตือน

[ โฮสต์ คุณลองสำรวจบ้านทางขวาไปเรื่อยๆ ดูสิ มีโอกาสเจอหีบสมบัติไม้หรือหีบสมบัติสำริด มีมอนสเตอร์เฝ้าหีบสมบัติสำริดอยู่ ซึ่งค่อนข้างอันตราย แต่ถ้าฆ่ามันได้ มันจะดรอปทอยคอร์ ขอแนะนำให้คุณไปเอามันมา ]

ทอยคอร์…

ฟังดูเหมือนเป็นไอเทมบางอย่าง

หลินชิงมีเบาะแสอยู่ในใจ ดังนั้นเธอจึงพา A013 ไปที่บ้านตุ๊กตาทางขวา และเริ่มสำรวจ

วิลล่าหลังเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากเธอไปเพียงไม่กี่ก้าวเป็นบ้านทรงบัลเล่ต์สีชมพู และสูงสามชั้น

ผนังภายนอก และรั้วโลหะโค้งได้รับการตกแต่งด้วยโบว์ลูกไม้สีขาวราวกับหิมะ และภายในยังมีบันไดวน ทำให้ดูเหมือนห้องนอนของเจ้าหญิง

เมื่อเทียบกับวิลล่าสองชั้นทรุดโทรมๆ ของหลินชิงแล้ว ที่นี่ต่างออกไปราวกับโลกอีกใบเลยทีเดียว

“หยั่งกับบ้านเจ้าหญิงในเทพนิยายเลย”

แม้ว่าหลินชิงจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับวงการบ้านตุ๊กตา แต่เธอก็รู้ว่าบ้านตุ๊กตาที่สวยงามวิจิตรแบบนี้น่าจะมีมูลค่ามหาศาล

อย่างไรก็ตาม การได้เดินเข้าไปในฐานะคนตัวเล็กๆ นั้นถือเป็นประสบการณ์ที่แปลกใจมากจริงๆ

หากมองข้ามอันตรายของโลกตุ๊กตา ที่นี่ก็เป็นสถานที่ๆ น่าไปเยี่ยมชม

หลินชิงยกมือขึ้น และผลักประตูสีชมพูให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไปตามมาด้วย A013

สิ่งที่เธอเห็นเป็นอย่างแรกคือโซฟาสีชมพู โต๊ะกาแฟสีชมพูแซมขาว โคมไฟคริสตัลติดผนังด้านบน และด้านล่างเป็นพรมขนสัตว์

“แยกย้ายกันไปค้นหากันเถอะ A013 นายไปที่ชั้นสอง ส่วนฉันจะค้นหาชั้นหนึ่ง และชั้นสาม”

หลินชิงออกคำสั่งให้ A013

A013 พยักหน้า และเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยอัตโนมัติ

หลินชิงตรวจสอบชั้นแรก ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วคือห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องรับประทานอาหาร

เฟอร์นิเจอร์ที่นี่ส่วนใหญ่ทำจากพลาสติก เบาะโซฟาบุด้วยผ้าฝ้ายนุ่มๆ และผ้ายังเป็นกำมะหยี่อีกด้วย

เธอโอบหมอน และถึงแม้จะไม่รู้สึกถึงเนื้อผ้าที่นุ่ม แต่ก็สามารถมองด้วยตาว่ามันน่าจะนุ่มมากแค่ไหน

เธอสงสัยว่าจะย้ายมันกลับไปไว้ที่ห้องได้หรือเปล่า คงจะดีถ้าตกแต่งห้องสวยๆ และเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์

หลินชิงถอนหายใจเบาๆ จากนั้นพยายามยัดหมอนเข้าไปในไอเทมบ็อกซ์

ตามที่คาดไว้ ระบบแจ้งเตือนว่าล้มเหลว

"ดูเหมือนว่าในโลกที่ผิดแผกใบนี้ ไม่สามารถย้ายสิ่งของเข้าไปในห้องได้”

หลินชิงวางหมอนลงแล้วรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เช่นเดียวกับในโลกของภูตผี และปีศาจ เธอไม่สามารถเอาข้าวของจากคฤหาสน์หลินกลับมาได้ตามต้องการ

เธอคิดว่าถึงแม้เธอจะนำหมอนกลับไปที่ห้อง มันก็น่าจะหายไปเมื่อเวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง

เพราะโลกนี้มันผิดปกติ ต่างจากโลกของเธอ กฎเกณฑ์ต่างๆ ไม่อาจเข้ากันได้

หลังจากตรวจสอบชั้นหนึ่งแล้วไม่พบหีบสมบัติใดๆ หลินชิงก็มุ่งตรงไปที่ชั้นสามทันที

ชั้นสามประกอบไปด้วยห้องนอนเป็นหลัก ระเบียงชมวิว และห้องกิจกรรม

หลินชิงพบหีบสมบัติไม้ใต้เตียงเจ้าหญิงในห้องนอน

เมื่อเปิดออก ข้างในมีพวงองุ่นสีม่วงสุกวางอยู่

ที่แปลกก็คือ พวงองุ่นสีม่วงนี้กลับดูเหมือนทำจากพลาสติก เหมือนกับเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง

“ดูเหมือนว่าของในหีบสมบัติก็ถูกโลกนี้กลืนกินไปด้วย คงทำได้เพียงกลับไปถึงห้องก่อนแล้วรอดูอีกทีว่ามันจะเป็นยังไง”

หลินชิงเก็บสิ่งของในหีบ ทำลายหีบสมบัติเอาวัสดุอัปเกรด และออกสำรวจต่อ

ในไม่ช้าเธอก็พบหีบสมบัติไม้อีกใบที่มุมระเบียงชมวิว

ข้างในมีกระป๋องอาหารแห้ง และเหรียญเงินโลก

“หีบสมบัติไม้ก็ดรอปเหรียญโลกด้วยเหรอ”

หลินชิงรู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าในหีบสมบัติไม้น่าจะดรอปเพียงเสบียงเท่านั้น

หลังจากตรวจสอบทั่วทั้งชั้นสามแล้ว หลินชิงก็ลงไปที่ชั้นสอง และบังเอิญพบกับ A013 ที่กำลังลากหีบสมบัติไม้สองใบกลับมาด้วย

เขาส่ายหัวให้หลินชิง ซึ่งพอจะเข้าใจสิ่งที่เขาอยากจะสื่อได้อย่างรวดเร็วว่า หลังจากสำรวจจนทั่ว ก็พบหีบสมบัติเพียงเท่านี้

“ทำได้ดีมาก!”

หลินชิงชื่นชมเขา และเปิดหีบสมบัติไม้ทั้งสองใบ

ได้เกลือ 1 ถุง น้ำแร่ 2 ขวด กระดาษชำระ 1 ม้วน

หลังจากเก็บเสบียงอาหาร และแผ่นไม้เข้าไปในไอเทมบ็อกซ์ และยืนยันได้ว่าไม่มีของมีค่าใดๆ อยู่อีก หลินชิงก็ออกจากบ้านตุ๊กตา

จากนั้น พวกเขาทั้งสองก็ออกสำรวจบ้านทีละหลังต่อไป

ด้วยความช่วยเหลือของ A013 ความเร็วในการสำรวจของหลินชิงเพิ่มขึ้นมาก แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าเศร้าใจ

หลังจากค้นหาบ้านตุ๊กตาหลายหลัง พวกเขาพบเพียงหีบสมบัติไม้สองใบเท่านั้น

การเก็บเกี่ยวโดยรวมจึงไม่ได้ถือว่ามากมายอะไรนะ

“แปลกจัง ระบบไม่ได้บอกว่ามีหีบสมบัติสำริดอยู่เหรอ ทำไมจึงยังไม่เจออีกล่ะ”

หลินชิงพึมพำกับตัวเอง และในที่สุดก็มุ่งเป้าไปที่ถนนสายนี้ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของชั้นวางแสดงสินค้า

มีบ้านตุ๊กตาที่มีลักษณะเป็นปราสาทที่ลักษณะภายนอกทาสีเข้ม และมีหลังคาแหลมแบบโกธิก

“นี่คือหลังสุดท้ายแล้วเหรอ”

หลินชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย และพูดกับ A013 ที่อยู่ข้างหลังเขาว่า “ไปดูกันเถอะ”

หลินชิงผลักประตูสำริดของลานหน้าปราสาทให้เปิดออกพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

บริเวณลานบ้านมีสนามหญ้าสีเขียวที่ตัดแต่งอย่างประณีต แปลงดอกไม้ น้ำพุ สระบัว และรูปปั้นปูนปลาสเตอร์สีขาว

“งดงามมาก!”

แม้ว่าจะมีพื้นผิวพลาสติกในรายละเอียดบางส่วนบ้าง แต่ก็เหมือนกับปราสาทยุคกลางในโลกความจริงทุกประการ

หลินชิงได้แต่ถอนหายใจ และกล่าวชมด้วยคำพูดง่ายๆ มันสวยงามจริงๆ

ในไม่ช้าเธอก็มาถึงทางเข้าปราสาท

ห้องโถงชั้นหนึ่งนั้นมืดสลัว มีเทียนกิ่งสีขาวประดับตกแต่งห้อยอยู่บนผนัง และหน้าต่างกุหลาบทรงเพชรทั้งสี่ด้าน สะท้อนเงาที่เลือนราง

“ทำไมมืดแบบนี้เนี่ย”

เพื่อไม่ให้ศัตรูรู้ตัว หลินชิงจึงไม่ได้เปิดไฟฉาย

หลังจากที่ดวงตาของเธอปรับตัวเข้ากับความมืดได้แล้ว เธอจึงเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลาเดียวกันเพื่อประหยัดเวลา เธอจึงส่งสัญญาณให้ A013 สำรวจชั้นบน

เด็กสาว และซอมบี้จึงแยกกัน ในสถานที่อันมืดมนเช่นนี้ หลินชิงจำเป็นต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น

เธอประเมินสภาพแวดล้อมที่มืดสลัวอย่างระมัดระวัง โดยลดขอบเขตการเคลื่อนไหวของตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดเสียง

ในไม่ช้า หลินชิงก็ค้นพบประตูลับที่นำไปสู่ชั้นใต้ดิน

เธอยื่นมือออกไปดึงห่วงประตูไม้ และประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือ

หลินชิงสวมเกล็ดกิ้งก่าเปลี่ยนสีเพื่อให้แน่ใจว่าร่างของเธอซ่อนอยู่ในท่ามกลางเงามืด จากนั้นจึงเดินลงบันไดไปทีละก้าว

จนกระทั่งถึงบันไดขั้นสุดท้าย แสงจากคบเพลิงที่ผนังก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน จนทำให้หลินชิงแสบตา

เธอจึงยกมือขึ้นปิดตาแล้วค่อยๆ กวาดตามองทุกสิ่งทุกอย่างในห้องใต้ดิน

ตรงกลางห้องมีหีบสมบัติสำริดวางอยู่

ข้างๆ หีบมีสุนัขดุร้ายสีดำสามหัวที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้

ในขณะนี้ หัวทั้งสองของมันหมอบบนพื้นและนอนหลับ ในขณะที่หัวอีกข้างลืมตา และน้ำลายไหล คอยเฝ้าระวังสภาพแวดล้อมโดยรอบ

“เซอร์เบอรัส”

นึกไม่ถึงเลยว่า หีบสมบัติสำริดนี้กลับมีเซอร์เบอรัสเฝ้าอยู่

เมื่อพิจารณาจากลักษณะของสุนัขแสนดุร้ายตัวนี้แล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรับมือ

สิ่งนี้เกินความคาดหมายของหลินชิงไปเล็กน้อย

เธอสัมผัสปืนพก และดาบเหล็กเล่มงามที่เหน็บข้างเอว พลังสังหารของอาวุธทั้งสองนี้มีจำกัด และเธอไม่แน่ใจว่าจะสังหารมันได้ด้วยการโจมตีเดียวหรือเปล่า

“เพื่อประหยัดเวลา คงจะต้องใช้เลื่อยยนต์”

สำหรับโลกตุ๊กตา เธอไม่รู้ว่าความรุนแรงของอาวุธนั้นลดทอนลงหรือเปล่า ดังนั้น ก่อนที่จะต้องพบเจอศัตรูที่น่าเกรงขามกว่านี้ ได้ทดสอบดูก่อนก็ถือว่าดีเหมือนกัน