นรกบนดิน

ตอนที่ 78 นรกบนดิน

หวังเกอนั่งอยู่บนเตียง สูบบุหรี่พ่นควันขาวออกมา ฟังแล้วก็ฟาดฝ่ามือสองทีไปที่หัวของลูกน้อง

“คนตายไปแล้วพูดถึงไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกแกยังมีฉันอยู่ไม่ต้องกลัวไปหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะแกพูดเรื่องเจอหีบสมบัติหินดำ คะยั้นคะยอให้พวกเราไปชิง ตอนนี้คนที่ตายยับอาจไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นกลุ่มเจ้าคนที่ชื่อหลันถิงนั่นแทนแล้ว”

“เวรเอ๊ย ช่างซวยจริงๆ มีลูกน้องอย่างพวกแก หาของมาไม่ได้ แล้วยังทำให้ฉันเสียพวกพ้องไปอีกตั้งหลายคน”

ได้ยินดังนั้น ลูกน้องคนนั้นถึงกับร้องไห้โฮ “พี่หวัง ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมแค่อยากให้ห้องของพวกเราอัปเกรดเร็วๆ ตั้งใจจะช่วยกันยกระดับขึ้นมา”

“จะคิดอะไรมาก รีบไปเฝ้าประตูให้ฉันเลย ถ้าผู้ดูแลหอพักบุกเข้ามา แกจะเป็นคนแรกที่ฉันโยนออกไป”

หวังเกอถูกคำพูดนั้นทำให้โมโหแทบขาดใจ อยากจะลงมือฆ่าไปให้จบๆ

แต่สุดท้ายการเอาชีวิตรอดก็ไม่ง่ายนัก มีคนเพิ่มได้ก็ยังดีกว่าขาดหายไป

เขาจึงเพียงแค่ด่าออกมา ไม่ได้ทำอะไรเกินกว่านั้น

แท้จริงแล้วหวังเกอไปพึ่งพาแบล็กแมมบา

ตามที่แบล็กแมมบาพูด ถ้าสามารถรวบรวมผู้เล่นส่วนใหญ่ได้ ก็จะเลื่อนระดับได้เร็ว ถึงตอนนั้นก็มีโอกาสเอาชีวิตรอดมากขึ้น

แต่ใครจะคิดว่าคนในห้องยิ่งเยอะ ปัญหาก็ยิ่งมาก

ต่อให้หวังเกอกดไว้ได้ แต่ลูกน้องก็ไร้ฝีมือ

ทำเอาเขาเสียคนไปไม่น้อย

เดิมทีเขายังตั้งความหวังกับโลกนี้อยู่ เพราะแบล็กแมมบามอบหมายภารกิจ บอกว่าในโลกนี้มีโอกาสสูงที่จะรวยข้ามคืนจะอยู่ ให้เขาคอยจับตาดูเอาไว้

แต่พอมีชีวิตเป็นเดิมพัน ใครจะไปสนว่าภารกิจจะสำเร็จหรือไม่

ในตอนนั้นเอง สร้อยข้อมือของหวังเกอก็เด้งข้อความขึ้นมา

เป็นจดหมายจากแบล็กแมมบา

เดิมทีหวังเกอดูอิดโรย แต่พอเห็นข้อความ ดวงตาก็สว่างวาบ

เนื้อความเขียนว่า “ภารกิจเป็นอย่างไรบ้าง เจอคนแล้วหรือยัง”

หวังเกอรีบโอดครวญตอบกลับไป “บอส คุณก็รู้ว่าโลกที่พวกเราอยู่มันลำบากขนาดไหน แถมยังมีพวกปรสิตอีก ทำให้ฉันเสียพี่น้องไปตั้งหลายคน ภารกิจจะให้ดำเนินไปได้ยังไงกันล่ะ”

เมื่อส่งข้อความไปอีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง หวังเกอกลัวว่าจะถูกด่า จึงรีบเสริม “คุณก็รู้ดีว่าอุปกรณ์เราก็มีน้อย กำลังรบก็ไม่สูง ทุกอย่างต้องพึ่งพาทรัพยากร และข่าวที่คุณให้ จะไม่ลองเผยอะไรมาให้พวกเราก่อนเหรอ”

อีกไม่นาน แบล็กแมมบาก็ตอบกลับมา “อุปกรณ์เดี๋ยวฉันจะให้ แต่พวกแกเจอรวยข้ามคืนแล้วแท้ ยังมองไม่เห็น ช่างโง่เขลาสิ้นดี!”

หวังเกอเห็นคำพูดเริ่มอ่อนลง ก็ยิ้มออกมา “บอสคุณนี่ใจดีจริงๆ ผมจะทำงานอย่างหนักอย่างแน่นอน แต่วันนี้ฉันได้เจอรวยข้ามคืนจริงๆ เหรอ ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย”

“จริงสิ ผมนึกออกแล้ว วันนี้เจอคนตั้งหลายกลุ่ม มีกลุ่มหนึ่งยังแย่งหีบสมบัติหินดำของเรา เกือบได้สู้กัน ผู้นำของพวกเขาน่าสงสัยมาก นอกจากนี้ยังมีกลุ่มสองคนกับกลุ่มสามคน ที่ทำให้ผมจำได้คือคู่ผู้เล่นที่ใส่หมวกกันน็อกกับหน้ากาก ดูแล้วฝีมือไม่ธรรมดา”

“บอส คุณว่าจะใช่คนพวกนั้นหรือเปล่า”

“ใช่แล้ว ก็เป็นพวกนั้น เฝ้าสังเกตให้ดี ลองสืบดูว่าใครกันแน่คือรวยข้ามคืน”

“ได้ครับ แต่ของที่ต้องใช้ คุณก็ต้องส่งมาให้ผมบ้างนะ ไม่งั้นไม่แน่ว่าเราอาจถูกกวาดล้างทั้งทีมก็ได้”

ในใจของหวังเกอคิดคำนวณอยู่ตลอด ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องหาผลประโยชน์จากแบล็กแมมบาให้ได้ก่อน

ไม่นาน แบล็กแมมบาก็ส่งข้อความกลับมา “ของที่แกต้องการ ฉันเอาไปลงในร้านค้าส่วนตัวแล้ว ซื้อเอาได้เลย”

หวังเกอดีใจจนหน้าสว่าง “ขอบคุณครับบอส ข้าจะหาข่าวมาให้คุณอย่างจริงจังแน่นอน”

เขาเปิดร้านค้าส่วนตัวของแบล็กแมมบา แล้วก็จริงอย่างที่คิด เจอไอเทมป้องกันอยู่ชิ้นหนึ่ง

ไม่นานนัก ของนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นยันต์คล้ายเครื่องประดับป้องกันภัย

คนอื่นในห้องเห็นเข้า ก็ต่างวิ่งเข้ามา “พี่หวัง พวกเรามีโอกาสรอดแล้วใช่มั้ย”

หวังเกอหัวเราะเสียงเย็น แล้วเอาของชิ้นนั้นไปแขวนไว้ที่ประตูห้อง “แน่นอน แค่ผ่านคืนแรกไปได้ สิ่งนี้เป็นของที่บอสแบล็กแมมบาให้มา ช่วยเราทำภารกิจหลักได้แน่ๆ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งของหลินชิง เดิมทีตั้งใจจะงีบหลับ แต่กลับถูกรบกวนด้วยเสียงกรีดร้องรอบด้าน

เธอรู้ตัวทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

เป็นฝูงคนธรรมดาที่ผู้ดูแลหอพักพามา พวกนั้นอาศัยช่วงชุลมุนแอบเข้าห้องต่างๆ แต่หารู้ไม่ว่า ตามท่อในหอพักเต็มไปด้วยปรสิตที่เคลื่อนไหวไปมา

เมื่อพวกปรสิตเห็นมนุษย์มีชีวิตเข้ามา ก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ รีบร้อนหาที่เกาะสิง

หลินชิงขมวดคิ้ว นี่หรือคือ ‘นักเรียนเสริม’ ที่ผู้ดูแลหอพักพูดถึง

ดูไปก็เหมือนเหยื่อที่เอามาให้ปรสิตล่าเสียมากกว่า หอพักทั้งหลังถูกทำให้เป็นสนามล่า และโรงอาหารของพวกมัน

คิดไว้แล้วว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดี

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องของหลินชิงถูกเคาะดังปังๆ พร้อมเสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือ “ฮือๆๆ มีใครอยู่ข้างในไหม ช่วยฉันด้วย!”

หลินชิงเดินไปดูที่จอควบคุม เห็นชายหนุ่มหน้าเต็มไปด้วยเลือด หลังมีเส้นสีดำของปรสิตพันอยู่ เขากำลังทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง

ข้างหลังเขาไม่ไกลยังมีอีกหลายคน หน้าซีดเผือดเหมือนจะช็อก ต่างวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในทางเดิน พยายามจะสลัดพวกปรสิตที่ไล่กวดมา

แต่พวกปรสิตพุ่งไล่ด้วยความเร็วสูง ใช้เส้นใยสีดำยึดเกาะผนัง หรือกระโจนเข้าหาใบหน้า พยายามเจาะเข้าทางจมูก และปาก

ภาพตรงหน้าสำหรับหลินชิงไม่ต่างจากขุมนรก

เธอทำสีหน้าเย็นชา นี่มันคือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ไม่ยุติธรรมต่อมนุษย์เลย

ผู้เล่นยังพอมีห้องป้องกัน และอาวุธที่สะสมมาต่อกรได้บ้าง แต่มนุษย์ธรรมดากลับเหมือนแกะที่รอถูกเชือด ไม่มีทางสู้เลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง เฉินจวิ้นส่งข้อความมาหา “หลินชิง ทางเธอเป็นยังไงบ้าง”

หลินชิงตอบกลับ “ฉันยังโอเค ผู้ดูแลหอพักพยายามพังประตู แต่ฉันต้านไว้ได้ แล้วเธอล่ะ”

เฉินจวิ้นบอกว่า “มันก็มาเหมือนกัน ฉันใช้วิธีบางอย่างกันไว้ ไม่ให้มันเข้ามาได้ ถึงบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็ไม่หนักหนา”

หลินชิงตอบ “ดีแล้ว ดูเหมือนถ้าเจอต้านแรงๆ มันจะเลือกถอย นี่ก็ถือเป็นจุดอ่อนของมัน”

“จริงด้วย ดูท่าแล้วมันไปตรวจห้องอื่นต่อแล้ว แต่ผู้ดูแลหอพักพาคนขึ้นมาตั้งเยอะ ตอนนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง”

หลินชิงถอนหายใจ “ที่นี่ก็เหมือนกัน เดิมทีตอนฟังโฮสต์ปรสิตพูด ฉันยังนึกว่าความโกลาหลในทางเดินเกิดจากปรสิตระบาด แต่ไม่คิดว่าจะมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง”

เฉินจวิ้นนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเช่นกัน

ถ้าโลกนี้คือเกม มันก็คงสมจริงเกินไปจนทำให้คนดูไม่สบายใจ

เธอเองก็เคยคิดจะช่วยพวกคนน่าสงสารเหล่านั้น แต่ปรสิตจำนวนมหาศาลออกหากินพร้อมกันตอนกลางคืน แถมหอพักก็เหมือนบ้านของพวกมัน ต่อให้เธอลงมือคนเดียวก็ไม่สำเร็จแน่

ต่อให้มีผู้เล่นคนอื่นช่วย ก็ยังเสี่ยงสูงอยู่ดี และคนอื่นอาจไม่ยอม

เฉินจวิ้นจึงต้องตัดใจจากความคิดนั้น

เพราะโลกนี้อาจถูกรีเซ็ตซ้ำได้ แม้จะช่วยครั้งแรก แต่ก็ใช่ว่าจะช่วยได้ตลอดไป

หลินชิงส่งข้อความมาอีก “ภารกิจสองของเธอคืออะไร ถ้าเหมือนกัน เราอาจร่วมมือกันได้”

เพราะระบบเตือนเธอไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งลงไปชั้นหนึ่ง นั่นหมายถึงอันตรายสูงมาก ถ้ามีคู่หูเพิ่ม ก็คงปลอดภัยขึ้น

เฉินจวิ้นตอบ “ร่างแม่ปรสิตต้นที่ชั้นหนึ่งใช่มั้ย”

หลินชิงพยักหน้า “ใช่”

เฉินจวิ้นพูดต่อ “แต่ฉันสงสัย ชั้นหนึ่งที่ว่า หมายถึงแค่หอพักนี้หรือเปล่า จงฉือกับเหลียวฮั่น พวกเขาอยู่อีกหอพักหนึ่ง อาจอยู่ที่นั่นก็ได้ ถ้าภารกิจของพวกเขาก็เป็นการกำจัดร่างแม่ปรสิตเหมือนกัน มันคงไม่ง่ายนัก”

หลินชิงเข้าใจในทันที “ไม่เป็นไร อย่างน้อยพรุ่งนี้เราแค่ต้องลงไปดู ถ้าไม่ได้ก็ค่อยไปหาอีกหอพักหนึ่ง”

เฉินจวิ้นตอบ “ตกลง”

เมื่อการสนทนาจบลง ข้างนอกเสียงกรีดร้องก็ค่อยๆ ลดลง แต่กลับมีเสียงเคี้ยวกรอบแกรบเพิ่มขึ้น ทำให้ขนลุกซู่

หลินชิงเอนตัวลงบนเตียงอีกครั้ง ครุ่นคิดเรื่องที่ผ่านมา

สัญชาตญาณบอกเธอว่า ไม่แน่ว่าข่าวที่หลุดไปไม่ใช่เพราะเฉินจวิ้น แต่เป็นเพราะแบล็กแมมบามากกว่า ถ้าเขามีของที่ใช้ตามหาคนได้ ก็คงเป็นไปได้

ในเกมเอาชีวิตรอดนี้ เธอเองก็เคยได้ไอเทมพิเศษ อย่างเช่น จมูกไฮยีนาที่ดมกลิ่นข้อมูลของผู้เล่นได้ ถ้ามีของที่หาตัวคน มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพียงแต่เธอยังไม่รู้ว่าไอเทมนั้นทำงานอย่างไร

ในโลกก่อนๆ เธอก็ระวังตัวเสมอ แม้กระทั่งในทีมโลกหมู่บ้านภูตผีกลางหุบเขาก็ยังใช้ชื่อปลอม

แม้แต่ฉีเซิงที่รอดมา ก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อมโยงเธอกับ ‘รวยข้ามคืน’ ได้

ส่วนโลกตุ๊กตา ผู้เล่นที่เข้ามาก็ไม่น้อย บางทีอาจมีใครจำรูปลักษณ์เธอได้บ้าง

สายตาของหลินชิงแข็งกร้าวขึ้น ไม่ว่าจะอย่างไร เธอไม่คิดจะหนี ถ้าจำเป็น เธอจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน!

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเธอตื่นก็แปดโมงกว่าแล้ว

เสียงระบบดังขึ้นจากสร้อยข้อมือ

[ ภารกิจดันเจี้ยน 1 : เอาชีวิตรอดตลอดคืนท่ามกลางการโจมตีของผู้ดูแลหอพักจนกว่าจะถึงรุ่งสาง ( สำเร็จ ) ]

[ รางวัลภารกิจดันเจี้ยน 1 : โอกาสอัปเกรดไอเทมระดับ B หนึ่งครั้ง ]

หลินชิงโล่งใจทันที

ภารกิจแรกเสร็จสิ้น หมายความว่าเธอรอดผ่านคืนแรกมาได้สำเร็จ

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพต่างๆ ยังชัดเจน ผู้ดูแลหอพักขู่ไว้แรงก็จริง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้มาหาเธอ

ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยอันตรายของคืนแรกก็ผ่านพ้นไปแล้ว

ส่วนโอกาสอัปเกรดไอเทมระดับ B หลินชิงกลับลังเลเล็กน้อยว่าจะใช้มันกับไอเทมชิ้นไหน