ชีวิต
ตอนที่ 80 ชีวิต
“เหลียวฮั่น นายเดาว่ากลุ่มไหนจะทำภารกิจสำเร็จ”
เหลียวฮั่นส่ายหัว “ไม่รู้สิ”
จงฉือเป่าฟองหมากฝรั่งยิ้มเย็น “แล้วเดาว่า ที่นี่มีร่างแม่ปรสิตจริงมั้ย”
เหลียวฮั่นเกาหัว “ทำไมนายถามแบบนั้นล่ะ”
จงฉือเหลือบตามองพวกที่กำลังเถียงกัน ก่อนหัวเราะหยัน “โง่สิ้นดี ถ้ามีร่างแม่ปรสิตอยู่จริง เสียงโวยวายขนาดนี้คงถูกมันลากออกมาแล้ว จะเหลือให้ยืนด่ากันอยู่อีกเหรอ”
เขาพูดต่อ “อย่าลืมว่าตึกหอพักสองฝั่งเชื่อมถึงกัน ที่นั่นก็มีชั้นหนึ่งเหมือนกัน”
เหลียวฮั่นพยักหน้า “งั้นนายก็อยากจะบอกว่าร่างแม่ปรสิตอยู่อาคารฝั่งนั้นเหรอ”
คราวนี้จงฉือก็พยักหน้า “รอดูอีกไม่เกินสิบนาที ถ้าไม่โผล่มา แปลว่ามาผิดทาง ต้องย้ายที่กันทันที”
เหลียวฮั่นนึกขึ้นได้ “แต่ในอาคารหลังนั้นก็มีผู้เล่นกลุ่มอื่นอยู่ ถ้าพวกเขาไปถึงก่อนล่ะ”
จงฉือหัวเราะเบา “ผู้หญิงสองคนนั้นกับชายประหลาดที่ไม่พูดอะไรสักคำน่ะเหรอ แค่พวกเขาสามคนกำจัดบอสไม่ได้หรอก”
เหลียวฮั่นเพียงพยักหน้าเบาๆ
ตอนนั้นเอง กลุ่มหวังเกอกับกลุ่มหลันถิงก็ยุติความขัดแย้งชั่วคราว
เพราะมีคนเสนอให้ร่วมมือกันสำรวจชั้นหนึ่ง หากพบร่างแม่ปรสิตแล้วกำจัดได้ ค่อยแบ่งรางวัลกัน
จำนวนรวมกันเกือบเก้าคน
พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็กวาดล้างทั่วชั้นหนึ่งจนเกลี้ยง
ผลที่ได้คือ เสียคนไปอีกหลายคนเพราะฝูงปรสิตที่ยิ่งดุร้ายกว่าเดิม แต่กลับเจอเพียงกล่องไม้สองกล่อง
นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
“แปลกจริงๆ นี่มันก็ชั้นหนึ่ง ทำไมบอสถึงไม่อยู่ หรือมันมีขาหนีไปเองแล้ว”
หวังเกอสูบบุหรี่ด้วยความหงุดหงิด เห็นลูกน้องนั่งยองอยู่ใกล้ๆ ก็เตะด่าใส่ทันที “ไอ้ขี้เกียจ ไปหาให้ทั่ว!”
ลูกน้องตอบเสียงอ่อย “พี่หวัง เราหามาแล้วทุกซอกทุกมุมแล้วจริงๆ แต่ไม่มีเลย”
“ใช่แล้ว พี่หวัง คุณไม่เห็นหรือ ตั้งแต่เมื่อคืนที่เราเผารัง พวกมันก็ไล่ล่าเราไม่หยุดจนเสียคนไปเรื่อยๆ นี่แหละยิ่งแย่กว่าเดิม เราอาจจะตายกันหมดก่อนจะหาตัวบอสเจอด้วยซ้ำ”
สมาชิกกลุ่มหลันถิงก็พูดขึ้น “พี่หลัน เราเคยข้ามสะพานลอยไปอีกอาคารหนึ่งใช่มั้ย ตรงนั้นเป็นหอหญิง ที่นั่นก็มีชั้นหนึ่งเหมือนกัน บางทีร่างแม่ปรสิตที่เป็นบอสอาจอยู่ฝั่งโน้น”
“เป็นไปได้!”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน อีกอย่าง เมื่อกี้มีสองคนน่าสงสัยแอบตามหลังเรามา ตอนนี้ก็หายไปแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะล่วงหน้าไปก่อนแล้ว”
“เธอว่าความจริงของชีวิตคืออะไร”
‘ครูเย่’ ยกถ้วยชาขึ้นอย่างสง่างาม มองไปยังเงาเลือนรางในสายหมอก “อ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อ แข็งแกร่งจึงอยู่รอด การคัดเลือกโดยธรรมชาติ”
“บางสิ่งมีชีวิตเกิดมาก็อยู่บนยอดห่วงโซ่อาหาร ได้ใช้ทรัพยากรทั้งหมดตามใจต้องการ ส่วนบางสิ่งก็เกิดมาเพื่อเป็นอาหารเท่านั้น มีเพียงสิทธิ์ที่จะถูกกิน”
หลินชิงมองคนตรงหน้าที่ดูเหมือนกำลังเพ้อเจ้อ บอกว่าจะคุยเล่น แต่กลับเริ่มด้วยหัวข้อหนักอึ้งอย่าง ‘ชีวิต’
ดูท่า ‘คุยเล่น’ คงไม่ใช่เรื่องเล่นจริงๆ
ออกจะคล้ายกับ A013 อยู่บ้าง หากมันคืนสติได้ อาจคุยกันถูกคอกับครูเย่ก็ได้
หลินชิงพยักหน้าอย่างขอไปที แต่สายตาก็สอดส่องหาจุดอ่อนของอีกฝ่าย
ถ้ากล้ามายืนตรงหน้ากันแบบนี้ คงไม่กลัวการโจมตีประชิดแน่
แต่เธอก็ยังคันมือ อยากจะลองอยู่ดี
“ก็ฟังดูเข้าท่าอยู่”
ครูเย่ไม่ใส่ใจท่าทีที่เธอทำเหมือนไม่จริงจัง กลับยิ้มกว้างขึ้น “ดูเหมือนเธอสนใจเรื่องนี้ไม่น้อย ครูดีใจมาก”
แล้วก็พูดชักจูงต่อ “เผ่าพันธุ์แห่งชีวิตย่อมวิวัฒนาการให้มีผู้แข็งแกร่ง และผู้แข็งแกร่งก็จะกวาดล้างทุกสิ่ง ถ้าเธอเห็นด้วย ทำไมไม่เข้าร่วมกับเรา บางทีอาจได้วิวัฒนาการที่ดีกว่า”
ฟังแล้วเหมือนคำล้างสมอง หลินชิงทำตาใสซื่อ “ครูคะ กำลังพูดอะไรอยู่กันแน่ เราไม่ได้คุยเรื่องชีวิตกันอยู่เหรอ”
ครูเย่ยังคงยิ้มอ่อนโยน “เธอฉลาด คงเข้าใจในสิ่งที่ครูอยากจะสื่อ”
เท่านี้ไพ่ในมือก็เปิดออกหมดแล้ว หลินชิงที่อยากฟังอีกฝ่ายพล่ามต่อก็หมดความอดทน
นี่คือ บอสที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมชัดๆ
เธอโบกมือปฏิเสธ “ไม่ดีกว่า ชีวิตหนูตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องไปวิวัฒนาการอะไรอีก”
“อ้อ อย่างนั้นหรือ”
ครูเย่เป่าชาในถ้วยเบาๆ เลิกคิ้วขึ้น “แสดงว่าครูยังให้ข้อเสนอไม่ดีพอสินะ ถึงยังทำให้เธอใจอ่อนไม่ได้”
“ถ้าครูบอกว่าแค่เธอตอบตกลง หีบสมบัติสำริด หีบสมบัติหินดำ หีบสมบัติทองแดงรวมถึงหีบไม้ทั้งหมดในหอพักนี้จะเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวล่ะ การอัปเกรดห้องผู้เล่นต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล ถ้าเข้าร่วมกับพวกเรา เมื่อหีบสมบัติรีเฟรช ก็จะมีทรัพยากรหลั่งไหลมาไม่หยุด”
สิ่งล่อใจเหล่านี้ก็ทำเอาหลินชิงใจสั่นอยู่บ้าง
แต่เงื่อนไขคือ การเข้าร่วมกับสิ่งที่เรียกว่า ‘เผ่าพันธุ์แห่งชีวิต’ … แค่นึกก็รู้แล้วว่าหมายถึงอะไร
มีชีวิตอยู่แต่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป แบบนั้นไม่เอาดีกว่า
เหมือนนักเรียนชั้นห้าที่ถูกสิง เขาเห็นตัวเองเป็นคน ทั้งที่จริงแล้วกลายเป็นปรสิตไปแล้ว จิตสำนึกบิดเบี้ยวไปหมด
หลินชิงทำทีเหมือนลังเล “แล้วถ้าล้มเหลวล่ะคะ หนูเห็นผู้ที่กลายเป็นปรสิตหลายคนแล้ว ร่างกายไม่เหมือนมนุษย์เลย แบบนั้นหนูรับไม่ได้หรอก”
ครูเย่เหมือนจะเห็นโอกาส รีบโน้มน้าวต่อ
“ก็เพราะพวกนั้นอ่อนแอ ขี้ขลาด จึงสูญเสียสติไปง่าย แต่เธอต่างออกไป ศักยภาพเธอสูงมาก”
“ถ้าเธอยอมรับ ครูจะเลือกตัวที่แข็งแกร่งที่สุดจากลูกๆ ที่เลี้ยงไว้ มาเข้าร่วมกับเธอ ผ่านการคัดเลือกหลายครั้งจนเหลือแต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด”
หลินชิงมองตาเขม็ง “แล้วนักเรียนหญิงชั้นห้าล่ะ”
ครูเย่หัวเราะเหยียด “เด็กสาวคนนั้นเป็นเพียงของทดลองที่ล้มเหลว ครั้งนี้ ครูจะสร้างร่างผสมที่สมบูรณ์แบบได้แน่”
เป็นไปตามคาด ที่แท้นักเรียน และคนธรรมดาที่ถูกโยนเข้ามาในนี้ ก็แค่เป็นอาหารเลี้ยงปรสิตเท่านั้น
พวกมันอาศัยร่างมนุษย์ในการสืบพันธุ์ และเติบโต
หอพักแห่งนี้จึงกลายเป็นรังฟักที่เหมาะสมที่สุด
ส่วนผู้ดูแลหอพัก ก็เป็นแค่สัตว์ประหลาดในร่างคนเท่านั้น
ต่อให้เลียนแบบรูปร่างมนุษย์ได้ แต่รายละเอียดเล็กๆ ก็ยังเห็นความแตกต่างชัด
นี่แหละคือเป้าหมายของพวกมัน…
หลินชิงคิดว่าถึงเวลาแล้ว จึงลุกขึ้นขอตัว “ขอโทษนะคะครูเย่ ข้อเสนอของคุณน่าสนใจ แต่หนูต้องคิดให้ดีกว่านี้ก่อนจะตัดสินใจ”
“อีกอย่าง ชาของคุณเย็นชืดไปแล้ว ไม่มีไอร้อนเลย แบบนี้ไม่สมกับการต้อนรับหรอกค่ะ”
ครูเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง “อย่างนั้นเหรอ”
ในเสี้ยววินาทีนั้น หลินชิงดึงปืน AK ออกจากไอเทมบ็อกซ์ ยิงรัวใส่ทันที
กระสุนพรุนร่างตรงหน้า แต่ร่างนั้นกลับแตกสลายเหมือนเพียงเปลือกอากาศกลวง ร่วงลงพื้นเบาๆ เหมือนหุ่นกระดาษ
“บ้าเอ๊ย!”
แม้คาดไว้แล้ว แต่หลินชิงก็ยังตกใจ รีบหันกลับวิ่งออกจากห้อง
พื้นตรงที่เธอยืนเมื่อครู่ ถูกพ่นทับด้วยของเหลวฟองข้นคล้ายกรดกำมะถัน
ร่างเลือนรางของครูเย่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงพร่ามัวแทรกเข้ามาในโสตประสาท
“นี่เป็นความหวังดีของครู ทำไมไม่ยอมรับล่ะ”
“อยู่ที่นี่ต่อสิ อีกไม่นานผู้เล่นคนอื่นก็จะมาถึง”
“พวกเราจะไม่มีวันตาย กลายเป็นลูกๆ ของครูไม่ดีกว่าเหรอ”
“ไป!”
ทันทีที่หลินชิงเปิดประตูออก เฉินจวิ้นก็เข้าใจว่าการเจรจาล้มเหลวแล้ว
เธอไม่แปลกใจนัก รีบใช้อาวุธเข้ามาช่วย
แต่สิ่งที่เห็นคือหลินชิงกำลังขว้างส้อมและอุปกรณ์ประหลาดออกไป พวกนั้นระเบิดเสียงดังพร้อมกับของเหลวเหนียวสีเทากระเด็นเต็มพื้น
เฉินจวิ้นเพิ่งรู้ว่ามันคือระเบิดที่เธอขว้างใส่ เพื่อสกัดพวกสัตว์ประหลาด
จากท่อรอบๆ ยังมีปรสิตขนดกตกลงมาไม่หยุดหย่อน เร็วกว่าที่เจอเมื่อวานเสียอีก
โชคดีที่ทั้งสองยังมีเรี่ยวแรงเต็มที่ เฉินจวิ้นใช้ดาบฟาดฟัน หลินชิงใช้ไฟกดดัน คอยสนับสนุนกันและกันได้เป็นอย่างดี
“เธอเห็นมันแล้วใช่มั้ย นั่นคือร่างแม่ปรสิต” เฉินจวิ้นถาม
“ฉันลองแล้ว มันแค่เปลือกกลวงๆ” หลินชิงตอบสั้นๆ
“แล้วตัวจริงอยู่ที่ไหน”
กำแพงสั่นสะเทือน ผู้ดูแลหอพักก็ตื่นขึ้นมา
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับรอมานาน “ฮิฮิฮิ เด็กไม่เชื่อฟังงั้นรึ เดี๋ยวป้าจะช่วยสอนบทเรียนให้เอง!”
แม้จะมองไม่เห็น แต่จากร่องรอยที่ปรสิตที่วิ่งตามมา ร่างยักษ์เหมือนภูเขาก็โผล่มาขวางทางไว้
“แย่แล้ว!”
เฉินจวิ้นสีหน้าเคร่ง เธอกับหลินชิงอยู่ใกล้เกินไป หากใช้ระเบิดจะโดนตัวเองด้วย
ส่วนกระสุนธรรมดาก็แค่เจาะผิวของมัน ไม่อาจทำอะไรได้
ข้างหลังยังมีฝูงปรสิตที่กำลังไล่มาด้วย
ในจังหวะคับขัน หลินชิงยื่นมือออกไปทางเฉินจวิ้น “จับมือฉันไว้!”