ปัญหา
ตอนที่ 99 ปัญหา
“เธอได้รับอะไรจากหลินโม่มั้ย ของบางอย่าง หรือไอเทมอะไรสักอย่างก็ได้ ถ้าโดนผู้หญิงคนนั้นหมายตาไว้ ต่อให้เมื่อไหร่ก็ตาม ขอแค่ยังอยู่ในดันเจี้ยนที่มีพวกภูตผีวิญญาณ เธอก็จะถูกตามเจอเสมอ”
หลี่ชิงกลับรู้ว่าหลินโม่เคยให้ของกับเธอ
หัวใจของหลินชิงหล่นวูบ คำพูดของเขาไม่ใช่สิ่งที่พูดลอยๆ แน่
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่เชื่อสนิทใจ
อย่างที่รู้กันดี คนแบบเขาโกหกได้ทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอด
เห็นสีหน้าหลินชิงอ่อนลงนิด หลี่ชิงยิ่งยิ้ม เขาพูดต่อว่า “ดูท่าฉันคงเดาไม่ผิด คนที่เคยผ่านดันเจี้ยนแบบนั้นมาแล้วรอดออกมาได้ ทุกคนล้วนถูกเธอหมายตาไว้หมด”
“เครื่องหมายพวกนั้นอยู่ลึกในร่างกาย หลินโม่จะไม่ปล่อยให้เราตายง่ายๆ แต่ในเวลาเดียวกัน นั่นก็คือคำสาปของผีสาวด้วย”
“เธอน่าจะได้รับของตอบแทนจากหลินโม่แล้วล่ะ แต่ของพวกนั้นก็แค่เครื่องล่อใจ เธอเพียงเห็นว่าเรายังมีประโยชน์อยู่เลยปล่อยออกมาให้ช่วยตามหาคนแทน”
“เพราะงั้น เราเป็นพวกเดียวกัน”
หลินชิงย้อนนึกคำพูดในความทรงจำ หลินโม่เคยพูดไว้จริงๆ
หลินโม่บอกว่า “ผู้ชายคนนั้น เป็นคนที่จองจำฉันไว้ ถึงแม้ฉันจะสูญเสียความทรงจำไปมาก แต่ฉันไม่มีวันลืมหน้าของเขา ฉันค่อยๆ ต่อภาพใบหน้าของเขาขึ้นมาใหม่ ก็เพื่อรอวันที่จะได้แก้แค้น”
ตอนนั้นใบหน้าหลินโม่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ในเมื่อเธอรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ก็พาเขามาให้ฉัน ฉันจะฆ่าเขาเอง ผู้ชายทรยศคนนั้นต้องตาย!”
คนที่หลินโม่ตามหาย่อมไม่ธรรมดาแน่
เพราะถ้าไม่ใช่คนสำคัญจริงๆ คงไม่ทำให้ผีสาวทรงพลังขนาดนั้นฝังใจได้ขนาดนี้
“เกมเอาชีวิตรอดนี่ มันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” หลี่ชิงถอนหายใจ “สุดท้ายมันก็มีแต่แกกับฉัน ใครรอดใครตายก็เท่านั้น”
“ตอนนี้ในภูมิภาคเรา เหลือผู้เล่นไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว พวกเขาตายไปตามดันเจี้ยนต่างๆ ผมก็แค่ช่วยเร่งให้กระบวนการนั้นเร็วขึ้นเท่านั้นเอง”
“ตั้งแต่ช่วงมือใหม่จนถึงดันเจี้ยนเขาวงกต ความเสี่ยงเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ โอกาสรอดไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ”
“คนที่รอดมาได้อย่างผม มันก็มีไม่มากนักหรอก”
คำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผล แต่หลินชิงกลับไม่อาจยอมรับได้
เธอแค่นเสียงเยาะ “ตอนนั้นตู้เผิงไม่ได้มีปัญหาอะไรกับนายเลย แถมยังค่อนข้างสนิทกันด้วย นายกลับฆ่าเขาแบบนั้น ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง”
“ร่วมมือกับคนอย่างนาย ใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ ไม่รู้เมื่อไหร่จะถูกแทงข้างหลัง หรือโดนนายหักหลังตายไปซะก่อน”
หลี่ชิงหัวเราะเย็น “คนอย่างมัน ตายอยู่ในดันเจี้ยนยังถือว่าโชคดี ผมก็แค่ช่วยให้มันจบเร็วขึ้นเท่านั้น ถึงผมไม่ทำ สุดท้ายมันก็ต้องตายในดันเจี้ยนต่อไปอยู่ดี”
“ส่วนเมิ่งซานกับเฟิงซั่ว คู่รักขี้ฝันคู่นั้นก็ดีแต่หลงตัวเอง ภายนอกดูเหมือนรักกัน แต่จริงๆ ก็ห่างเหินกันอยู่ดี ไม่ช้าก็ต้องแตกหัก ผมแค่ให้พวกเขาตายไปพร้อมกันเท่านั้นเอง”
หลินชิงหัวเราะเยาะ ไม่คิดตอบโต้
เห็นเธอไม่ลงมือ หลี่ชิงก็มั่นใจว่าเธอไม่คิดจะฆ่าเขา จึงพูดต่อว่า “ดันเจี้ยนนี้ตั้งใจสร้างมาเพื่อตัดคนออกอีกกลุ่มแน่ เธออยากร่วมมือกันมั้ย”
จู่ๆ ด้านหน้าก็เกิดเสียงดังสะเทือน เหมือนแผ่นดินไหว เสียงครืนๆ ดังมาจากส่วนลึกของทางเดิน ราวกับกำแพงด้านหนึ่งถูกฉีกออก
“เร็วเข้า! ที่นี่กำลังจะถล่มแล้ว!”
น้ำเสียงเขาเริ่มสั่น มีแววหวาดกลัวเจืออยู่
ทางด้านลู่เหยียน หลังจากแยกกับหลินชิง เขาก็ยังเดินต่อไปในทางเดินใต้ดินร้อนระอุ
ก่อนหน้านี้หลินชิงส่งข้อมูลเกี่ยวกับที่นี่มาให้ แต่เขายังไม่มีเวลาดู จึงรีบเปิดอ่านในตอนที่ปลอดภัย
ว่ากันว่าเป็นคู่มือที่บอสชิงเฟิงส่งมาให้
เขาวงกต ‘ทะเลเพลิงใต้ดิน’ แห่งนี้เต็มไปด้วยพื้นดินไหม้เกรียม และผนังหินภูเขา เหมือนอยู่ในเหมืองใต้เขา บางจุดยังมีไฟจากก๊าซธรรมชาติพุ่งขึ้นเป็นระยะ หากพลาดก็โดนเผาได้ง่ายๆ
พวกมอนสเตอร์เป็น ‘มดเพลิง’ ที่อาศัยอยู่ใต้ดิน มันมีขนาดเท่ามดทั่วไปแต่ร่างกายสีแดงสด ถ้าโดนมันต่อยเข้า คนจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่านทั้งตัว แล้วกลายเป็นอาหารของพวกมัน
“โชคดีจริงๆ ที่ฉันยังไม่เจอเจ้าพวกบ้านั่น” เขาพึมพำโล่งอก
แต่ในวินาทีถัดมา ลาวาที่พื้นก็เริ่มพุ่งขึ้นอีกครั้ง เขาจำใจต้องรีบหนีต่อ
“ที่นี่มีทางออกอยู่ตรงไหนกันแน่ เขาวงกตก่อนหน้านั้นยังมีพวกคนพื้นถิ่นอยู่ ที่นี่จะมีมั้ยนะ”
“ถ้าเจอพวกนั้นได้ก่อน แล้วได้เปิดภารกิจหลัก ก็จะไม่ต้องเดินไปมาอย่างไร้จุดหมายแบบนี้”
พูดยังไม่ทันขาดคำ พื้นใต้เท้าก็พ่นลาวาออกมาอีกระลอก ความร้อนแรงแผ่ซ่านจนเกือบย่างเขาเป็นตอตะโก
เขารีบปาดเหงื่อบนหน้า พลางแตะเส้นผมที่ไหม้ไปส่วนหนึ่ง
“บ้าชะมัด นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันไม่อยากถูกย่างเป็นถ่านนะ ตายหนาวยังดีกว่าแบบนี้อีก!”
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงตะโกน และเสียงปะทะดังลั่น
เขารีบวิ่งตามเสียงไป เห็นผู้เล่นสองคนยืนประจันหน้ากันตรงริมแม่น้ำลาวา สายตาแข็งกร้าวใส่กัน
ไม่ไกลมีหีบสมบัติทองแดงวางอยู่ ข้างๆ มีซากมอนสเตอร์มดเพลิงนอนตาย
คมขวานสองคมสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ
เสียงโลหะกระทบกันดังแหลมก้องสะท้อนทั่วโพรงไฟ
“หีบนี่ของฉัน!”
หนึ่งในนั้นพุ่งเข้าใส่ ยกมือกวาดลาวาขึ้นกลืนทั้งสนามไปในพริบตา
“ฉันเจอมันก่อน มดเพลิงนั่นก็ฉันฆ่า ทำไมต้องยกให้แกด้วย!”
อีกคนโต้กลับด้วยสีหน้าถมึงทึง เคลื่อนไหวรวดเร็วท่ามกลางก้อนหินร้อนระอุ
เงาร่างทั้งคู่สลับฟาดฟันกลางอากาศร้อนจัด เสียงปะทะโลหะดังสะท้อนไม่ขาดสาย
หลังชะงักไปชั่วอึดใจ ทั้งคู่ก็พุ่งใส่กันอีกครั้ง ลาวากระเด็นสาดกระจาย กลิ่นไหม้รุนแรงตีจมูก
ในที่สุดอาวุธของพวกเขาก็ปะทะกันตรงๆ เสียงระเบิดของแรงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว
ฝ่ายหนึ่งคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่กลับถูกอีกฝ่ายตั้งหลักใหม่แล้วสวนกลับทันควัน
อีกคนยกขาเตะใส่เอวอีกฝ่ายเต็มแรง
แรงถีบมหาศาลทำให้ชายคนนั้นเสียหลัก ร่างทั้งร่างร่วงลงไปในลาวา กรีดร้องอย่างสยดสยอง
ลู่เหยียนเหงื่อท่วมตัว มองภาพนั้นแล้วพูดไม่ออก “เวรเอ๊ย นี่มันโหดชะมัด...”
ทางด้านของหลินชิง
ไม่คาดคิดเลยว่าหลี่ชิงจะฉวยจังหวะที่รังของมดเพลิงถล่มหนีไปได้เฉยๆ
เธอทั้งขำทั้งโมโห “หมอนี่มันดวงแข็งจริงๆ!”
ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยเธอก็ได้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับหลินโม่จากปากของเขา
ถือว่าคุ้มค่าอยู่เหมือนกัน
เพราะถ้าไม่ใช่เพราะหลินโม่ไว้ชีวิตในตอนนั้น ป่านนี้เธอคงตายไปแล้วก็ได้
หลินชิงนึกทบทวนบทสนทนาระหว่างเธอกับหลี่ชิงอย่างละเอียด
“จากที่เขาพูดดูแล้ว เขาไม่ได้โกหกเพื่อหลอกฉันเลยนะ เขาเจ็บหนักขนาดนั้น ตามปกติน่าจะตายไปตั้งนานแล้ว”
ถ้าหลี่ชิงเป็นหนึ่งในผู้ติดตามของหลินโม่ แบบนั้นก็คงอธิบายได้ทุกอย่าง
แต่ถ้าอย่างนั้น แล้วตัวเธอเองล่ะ
เท่าที่เห็น ตอนนี้เธอได้รับไอเทมชื่อ ‘ด้ายแดงปมเป็ดแมนดาริน’ มาจากมือของหลินโม่ แต่ไม่แน่ใจว่ามันจะมีผลกระทบอะไรหรือเปล่า
อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เหมือนหลี่ชิงที่มีพลังเอาตัวรอดสูงขนาดนั้น
หรือบางที อย่างที่หลี่ชิงพูดไว้ เขาอาจจะขายวิญญาณของตัวเองไปแล้วก็เป็นได้
“ยังไงซะ หลี่ชิงก็เป็นคนเดียวในตอนนี้ที่ฉันรู้ว่าเคยมีปฏิสัมพันธ์กับหลินโม่ บางทีอาจจะหาทางเอาเบาะแสจากเขาได้”
“แต่เรื่องที่ต้องหาคนให้เธอ... ถ้าฉันทำภารกิจของหลินโม่ไม่สำเร็จ จะเป็นยังไงกันแน่”
หลินชิงพึมพำกับตัวเอง รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงผีสาวคนนั้น
“ดูท่าฉันคงต้องเริ่มสืบเรื่องนี้ไว้บ้าง แต่จะให้หาด้วยแค่รูปหน้าเนี่ยนะ จะไปเริ่มยังไงกัน”
เธอถอนหายใจเบาๆ “ช่างเถอะ รอดจากดันเจี้ยนนี้ไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
สายตาของหลินชิงเหลือบไปเห็นหีบสมบัติหินดำ
หลี่ชิงหนีไปก็จริง แต่เขาไม่มีเวลาหอบหีบนี้ติดไปด้วย
คนอื่นๆ ก็โดนหลี่ชิงจัดการหมดแล้ว ทว่าผู้ล่าก็มีผู้ล่าซ้อนอีกชั้น สุดท้ายกลับกลายเป็นเธอที่ได้ของไป
ครั้งนี้เธอแทบไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ
ในหีบสมบัติหินดำมีไอเทมป้องกันไฟอยู่จริงตามที่ระบบบอกไว้
เป็นเสื้อคลุมบางเฉียบสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้าแวววาวเย็นระรื่น
แค่ปลายนิ้วแตะก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ตัดขาดความร้อนอบอ้าวรอบตัวออกไปหมด
หลินชิงเปิดดูข้อมูลของไอเทมนั้น
[ ชื่อ : เสื้อคลุมกันไฟ ]
[ เกรด : B ]
[ โอกาสใช้งาน : 3 ครั้ง ]
[ ผล : เมื่อสวมใส่จะช่วยลดอุณหภูมิร่างกาย และป้องกันเปลวไฟ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับโลกที่มีอุณหภูมิสูง ]
[ หมายเหตุ : ไม่มีการจำกัดเวลาในการสวมใส่ แต่ควรระวังหากร่างกายเริ่มเกิดรอยเยือกแข็ง และอาจทำให้เกิดอาการบาดเจ็บจากความหนาวเย็น ]
ดวงตาหลินชิงสว่างขึ้น “ของดีนี่นา!”
ในสภาพอากาศร้อนระอุแบบนี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้ลดอุณหภูมิลงอีกแล้ว
เธอสวมเสื้อคลุมกันไฟทันที ความเย็นไหลซึมคลุมทั่วผิวร้อนระอุ ทำให้ความร้อนในอกค่อยๆ จางหายไป
เสื้อคลุมดูเหมือนจะกลืนหายไปกับร่างเธอ ไม่มีร่องรอยให้เห็นว่ากำลังสวมอยู่