ฆาตกรต่อเนื่อง

ตอนที่ 127 ฆาตกรต่อเนื่อง

หลังโพสต์นั้นก็เงียบหาย ไม่มีการตอบกลับอีกเลย

หลินชิงมองจอนิ่ง ไม่รู้ว่าหน่วยความมั่นคงพิเศษจะสังเกตเห็นโพสต์แบบนี้บ้างหรือเปล่า

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ เธอเดาไม่ผิด

บางคนที่ ‘หายไป’ ถูกเกมดึงเข้าไปโดยไม่มีใครรู้ และบางคนที่ ‘กลับมา’ พร้อมอาวุธหรือของเหนือธรรมชาติ ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมหัวหน้าเจียงถึงอยากรวบรวมผู้เล่นไว้ในกำกับของหน่วยพิเศษ

เพราะในมุมของรัฐ ผู้เล่นคือ ภัยคุกคามที่มีชีวิต

บางคนอาจยังคงเป็นคนเดิมหลังกลับมา

แต่ครั้งหน้า... ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะยังเหมือนเดิมหรือไม่ และที่สำคัญ ไม่ใช่ทุกกรณีที่รัฐบาลล่วงรู้จำนวนผู้เล่นจริงทั้งหมด

หลายคนที่อาศัยอยู่คนเดียว หรือหายไปโดยไม่มีใครสังเกต คงไม่ถูกบันทึกไว้ในระบบเลยด้วยซ้ำ

หลินชิงนึกถึงเหตุฆาตกรรมที่เธอเจอระหว่างทางกลับบ้าน ถ้าคนร้ายนั่นคือ ‘ผู้เล่น’ จริง ๆ ล่ะ

จะมีหลักฐานให้จับได้หรือไม่

ข่าวกลับเงียบผิดปกติ ชัดเจนว่าถูกกดกระแสลงไปแล้ว

เธอขมวดคิ้ว สีหน้าหนักแน่นขึ้น

ตอนนี้ยังไม่อาจรู้แน่ว่าเป็นการฆ่าด้วยอารมณ์ หรือเจตนา แต่ถ้าคนร้ายคือ ‘ผู้เล่นที่ลงมือสังหารแบบไม่เลือกหน้า’ นั่นจะเป็นหายนะของสังคมแน่นอน

อีกด้านหนึ่ง ชานเมืองเจียงหนิง

ภายในอาคารทรงสี่เหลี่ยมธรรมดาแห่งหนึ่ง กำลังมีการประชุมลับของหน่วยความมั่นคงพิเศษ

ชายชราผมขาวที่นั่งหัวโต๊ะกวาดตามองผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงทรงอำนาจ “คดีฆ่าตัดหัวเมื่อวาน... พวกคุณยังไม่มีเบาะแสอะไรเลยเหรอ”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งลุกขึ้นตอบ “ผู้อำนวยการหลิวครับ เราคาดว่าผู้ก่อเหตุเป็นผู้เล่นที่เพิ่งกลับมาจากเกม การลงมือระมัดระวังมาก ไม่มีหลักฐานหรือร่องรอยใดๆ ทิ้งไว้เลย”

ผู้เข้าร่วมประชุมในห้องนั้นมีหัวหน้าทีมจากแต่ละเขตของเมืองอยู่ครบ รวมถึง ‘หัวหน้าเจียง’ ด้วย

“ถ้าเป็นฝีมือของผู้เล่นจริง คนๆ นี้ต้องมีประสบการณ์ฆ่ามาแล้วแน่ๆ” หลิวเฉิงกล่าวช้า ๆ “และไม่จำเป็นต้องอยู่ในพื้นที่เดิม เขาอาจย้ายไปยังเมืองอื่นได้ทุกเมื่อ ทุกเขตต้องเพิ่มการเฝ้าระวังโดยทันที”

หญิงสาวในชุดสูทสีไวน์แดงนั่งฝั่งตรงข้ามพยักหน้ารับ “ตอนนี้ทีมของเรากำลังเฝ้าพื้นที่โดยรอบ คาดว่าคนร้ายจะต้องลงมืออีกแน่ เรามีเจ้าหน้าที่ที่เป็นผู้เล่นเหมือนกัน ถ้าเขาขยับเมื่อไร... เราจะเจอเขาแน่นอนค่ะ”

เธอชื่อ ‘เฉินถง’ หัวหน้าหน่วยประจำเขตตะวันตกของเมือง

แต่ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศทั้งห้องก็หนักอึ้งขึ้นทันตา

เพราะทุกคนรู้ดี ถ้ามีใครต้องตายอีกหนึ่งคน นั่นหมายถึง ‘มาตรการป้องกัน’ ของพวกเขา… ล้มเหลวโดยสมบูรณ์

และ ‘ผู้เล่นฆาตกร’ ที่เพิ่งปรากฏตัวในโลกจริง อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่คดีเดียวอีกต่อไป.

ในตอนนั้น จู่ๆ เครื่องสื่อสารของหัวหน้าทีมคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“หัวหน้า ผมเจอศพนักเรียนสองคนถูกฆ่าระหว่างทางกลับบ้าน ลักษณะการตายเหมือนคดีฆ่าตัดหัวเมื่อไม่นานมานี้ทั้งหมด วิธีลงมือชัดเจนว่าเป็นฝีมือของผู้เล่นที่ฆ่าพ่อครัวคนนั้นครับ”

“แต่ครั้งนี้ ปีศาจไร้หัวที่ถูกกลืนกลายหลังจากนั้น แข็งแกร่งกว่าตัวพ่อครัวเยอะมาก มันถึงขั้นทำร้ายคนเดินถนนที่ผ่านไปมาด้วย เราได้รับแจ้งแล้วรีบไปถึงทันที โชคดีที่คุมสถานการณ์ไว้ได้ในวงจำกัด”

“เพียงแต่กระสุนเริ่มใช้ไม่ได้ผลเท่าเดิม เราต้องเปลี่ยนเป็นอาวุธที่แรงขึ้น ถึงจัดการพวกมันได้ ตอนนี้กำลังจัดการงานเก็บกวาดอยู่ แต่มีพลเมืองบางคนที่ถ่ายคลิปไว้แล้วอัปขึ้นเน็ต ต้องให้ฝ่ายไอทีช่วยจัดการด้วยครับ”

หลังจากรายงานจบ หัวหน้าทีมห้าคนในห้องประชุมสีหน้าก็เคร่งเครียดทันที

หัวหน้าทีมที่รับรายงานตอบกลับเสียงหนักแน่นว่า “ดี รีบตรวจสอบให้แน่ชัดว่ามีร่องรอยของผู้เล่นคนนั้นหลงเหลือมั้ย สืบต่อให้ถึงที่สุด”

เรื่องราวเริ่มจะเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ

พวกปีศาจที่เคยจัดการได้ด้วยกระสุน ตอนนี้กลับเริ่มวิวัฒนาการแล้ว

หลิวเฉิงขมวดคิ้วแน่น เคาะโต๊ะเบาๆ ด้วยข้อนิ้ว เขาชัดเจนว่ารู้สึกกังวลลึกๆ กับเรื่องนี้

ผู้เล่นที่เสียสติไม่ใช่ไม่เคยมี แต่เกิดขึ้นในเมืองเจียงหนิงนี่ถือเป็นครั้งแรก

เขารู้ดีว่าตอนนี้จะหวังพึ่งกำลังธรรมดา คงไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้ในครั้งเดียวอีกแล้ว

หลิวเฉิงนิ่งเงียบ คิดครู่หนึ่งก่อนพูดช้าๆ ว่า “ติดต่อคนที่เชี่ยวชาญมาวิเคราะห์แรงจูงใจในการลงมือของฆาตกร ดูสิว่าเราจะล่อเขาให้ออกมาได้มั้ย หลังจากเขาเปลี่ยนคนเป็นปีศาจ สิ่งแรกที่ทำคือหนี แปลว่ายังมีสติอยู่”

“จัดคนของหน่วยพิเศษที่มีความสามารถไปจัดการโดยเร็ว ไม่งั้นเมืองเจียงหนิงจะเดือดแน่”

“รับทราบครับ” หัวหน้าทีมทุกคนตอบพร้อมกัน

หลังจากประชุมจบ เวลาก็ล่วงจนเกือบรุ่งสาง

และเนื่องจากคดีแรกเกิดในเขตของหัวหน้าเจียง เขาจึงต้องรับภาระหนักต่อไป ใช้ข้อมูลจากสองคดีเทียบกันเพื่อหาสาเหตุเบื้องหลัง

ขณะนั้น เฉินถงเดินเร็วตามมาจากด้านหลัง ตบไหล่เขาแรงๆ “เฮ้ เจียง นายมีคนพอมั้ย ให้ฉันจะส่งผู้เล่นเก่งๆ มาช่วยอีกสักสองสามคนดีมั้ย”

หัวหน้าเจียงทำหน้าหมั่นไส้ “เฮอะ เธอก็แค่โชคดีกว่าฉันหน่อย มีผู้เล่นอันดับดีอยู่หลายคน แต่ฟังไว้เลยนะ ครั้งนี้ฉันมีของดีอยู่ในมือ ถ้าผู้เล่นอันดับหนึ่งของภูมิภาคยอมช่วย คดีนี้คงปิดได้แน่”

“หา นายพูดจริงเหรอ” คราวนี้ถึงตาเฉินถงตกใจ “นายแน่ใจนะ”

ผู้เล่นอันดับหนึ่งของแต่ละภูมิภาคมีไม่มาก แต่ก็ไม่ถึงกับน้อย

ถึงแม้จะมีการเฝ้าระวังเข้มงวด แต่ก็ไม่สามารถตามหาผู้หายตัวทั้งหมดได้

บางคนยังคงระวังตัว โดยเฉพาะผู้เล่นระดับสูง พวกเขาไม่อยากเปิดเผยตัวตนหรืออันดับ ดังนั้นโดยเฉลี่ยแล้วหัวหน้าทีมแต่ละคนมีผู้เล่นระดับนี้ในมือแค่ไม่กี่ราย

หัวหน้าเจียงหัวเราะ “แน่นอน ฉันเพิ่งได้รับข่าวจากผู้เล่นที่ยินดีร่วมมือ เธอบอกเองว่ามีอันดับสูงในภูมิภาค และตรงกับคนที่ฉันดูแลอยู่เป๊ะ”

“แถมเธอยังมาลงทะเบียนกับเราเอง ถือว่ามีแววจะดึงมาร่วมทีมได้มากเลยล่ะ”

เฉินถงยักไหล่ พูดกลั้วหัวเราะ “งั้นนายโชคดีจริงๆ เมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่ให้ยืมคนแล้ว”

“อย่าเพิ่งสิ คนเยอะย่อมดีกว่า!” หัวหน้าเจียงมองเพื่อนแล้วยิ้ม “ของฉันยังอยู่ขั้นตอนติดต่อ ยังไม่ได้ตกลงอะไรเลย ตอนนี้คดีร้อนแรงขนาดนี้ ฉันก็หวังพึ่งลูกน้องเธออยู่นะ”

ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันขณะเดินออกจากตึก

พวกเขาทำงานทั้งคืน พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น

แต่วันใหม่ก็มาถึงแล้ว และยังมีอีกมากมายที่รอให้พวกเขาจัดการ สถานการณ์จะคลี่คลายลงมั้ยนะ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินชิงเข้านอนดึก แต่กลับตื่นเช้าอย่างประหลาด

ในเกมเอาชีวิตรอด เธอชินกับการนอนหลับระยะสั้นอยู่แล้ว

ไหนๆ ก็ลืมตาแล้ว เธอจึงตั้งใจลุกไปทำการออกกำลังกายประจำวัน เพิ่มค่าสถานะให้กับตัวเอง

หลังแปรงฟันล้างหน้า หลินชิงทำวิดพื้นสิบ นาที แล้วต่อด้วยยืดกล้ามเนื้ออีกสิบ นาที เหงื่อชุ่มตัวไปหมด

ตรวจเช็กผลลัพธ์แล้วพบว่าได้แต้มค่าสถานะเพิ่มหนึ่งแต้ม

เธอนำแต้มนี้ใส่ให้ ‘ความคล่องตัว’ จากนั้นก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้สดชื่น

ตอนนั้นเอง เมิ่งฉิงก็ตื่นขึ้นมา กำลังเตรียมอาหารเช้า

พอเห็นหลินชิงก็พูดอย่างเอ็นดู “ทำไมไม่พักอีกหน่อยล่ะ ลูกนอนอีกหน่อยก็ได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูชินแล้ว แถมตอนนี้ก็ยังไม่ง่วง ถ้าง่วงค่อยงีบหลับอีกทีละกัน”

“แม่ค่ะ วันนี้พวกเราควรออกไปกินข้าวข้างนอกกัน ไปเที่ยวกันสักวันให้สมกับพักร้อนหน่อย”

เมิ่งฉิงหัวเราะเบาๆ “ทำไมมีแต่เรื่องยุ่งของลูกอยู่เรื่อย”

แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

หลังอาหารเช้า หลินหนิงก็ตื่นขึ้นมา

พอคุยกันเรื่องว่าจะไปไหนวันนี้ หลินหนิงกลับส่ายหน้า “แม่ พี่ วันนี้หนูมีเรื่องต้องทำ ไปก่อนเลยเถอะ เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยไปด้วย”

หลินชิงเข้าใจดีว่าการหายตัวไปของหลินหนิงสร้างปัญหาใหญ่ในโรงเรียน เธอคงต้องไปเคลียร์เรื่องเหล่านั้น

หลังจากน้องสาวออกไป หลินชิงก็พาแม่เตรียมออกจากบ้าน

แม้เมิ่งฉิงจะปากบอกว่าไม่ต้อง แต่ในใจกลับดีใจที่ลูกสาวยังอยู่ปลอดภัยหลังผ่านเกมเอาชีวิตรอด

สองแม่ลูกแทบไม่ค่อยมีเวลาได้ออกมาเดินเล่นด้วยกัน การได้ออกมาด้วยกันแบบนี้จึงมีค่ามาก

หลินชิงรู้ว่าแม่ชอบความสวยความงาม ช่วงที่เธอกับหลินหนิงหายตัวไปทำให้แม่เป็นห่วงมาก จนริ้วรอยบนหน้าก็เพิ่มขึ้น

เธอจึงพาแม่ไปที่สปาในห้างเพื่อทำทรีตเมนต์ดูแลผิว

เมิ่งฉิงเห็นราคาเป็นหลักพันก็ลังเล “ไม่ต้องก็ได้ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“แม่ค่ะ หนูกลับมาทั้งที ให้หนูเลี้ยงหน่อยเถอะนะ” หลินชิงพูดอ้อนจนแม่จำใจยอมตามไป

หลังเลือกแพ็กเกจเสร็จ ทั้งคู่ก็เริ่มทำทรีตเมนต์

สองพนักงานสาวเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นอายุใกล้เคียงเมิ่งฉิง คอยชมไม่หยุดว่ามีลูกสาวดีจริงๆ

ระหว่างพูดคุย ทั้งคู่เริ่มสนิทกันขึ้น จนหลุดพูดถึงเรื่องข่าวเมื่อคืน

“โอ้ย เมื่อคืนแถวบ้านฉันเหมือนจะมีคดีฆ่าคนตายกันด้วยนะ คนมุงดูเยอะเลย แต่พอรุ่งเช้าไม่มีใครพูดถึงอีก แปลกจริงๆ”

พอได้ยินคำว่า ‘ฆ่าคน’ หลินชิงก็สะดุ้งทันที

หวังว่าคงเป็นแค่เธอคิดมากไปเอง

เมิ่งฉิงถามขึ้นต่อทันที “ฆ่าคน เรื่องอะไรเหรอ”

หลินชิงตั้งใจฟังต่อ แต่สิ่งที่ช่างเสริมสวยพูดถัดมา กลับทำให้เธอเริ่มรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาในใจ

“โอ๊ย ฉันเล่าให้พวกเธอฟังได้ แต่ห้ามเอาไปพูดต่อเด็ดขาดนะ”