ไข่หนอนหน้าคน

ตอนที่ 141 ไข่หนอนหน้าคน

ตอนนั้นหลินชิงเคยจะให้ไอเทมช่วยเหลือ แต่หลินหนิงก็ปฏิเสธ แถมยังบอกว่าตัวเธอเองก็มีของจะให้เหมือนกัน แปลว่าของในมือเธอคงเพียงพอต่อการเอาตัวรอดแล้ว

เรื่องเสบียง หลินชิงก็ถามไปด้วย แต่หลินหนิงยืนยันว่ามีมากพอ ไม่ขาดแคลน

ได้ยินแบบนั้น หลินชิงถึงค่อยวางใจ

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เธอก็ปิดหน้าต่างแชท แล้วเดินออกจากห้องไปยังห้องนั่งเล่น

พอเปิดประตูเข้าไป กลับพบว่าบรรยากาศภายในเงียบผิดปกติ

แม้แต่เสียง ‘กุกกุก’ ของแม่ไก่ก็ไม่มี

เธอขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เกิดอะไรขึ้น หรือระหว่างที่เธอไม่อยู่ มีเหตุบางอย่างเกิดในห้องพักนี้

ถึงตามทฤษฎีแล้ว ‘ห้องพัก’ ควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยแน่นอน แต่ในเกมเอาชีวิตรอดนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

หลินชิงหรี่ตา มือข้างหนึ่งดึง ‘ปืนแช่แข็ง’ ออกจากไอเทมบ็อกซ์ ก้าวเท้าอย่างระวังตรงไปยังกล่องอุ่นที่เจ้าแม่ไก่ชอบนอนอยู่

เมื่อมองเข้าไป เธอถึงกับรู้สึกขนลุกวาบ

เธอยกปืนขึ้นโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วแตะอยู่บนไกปืนพร้อมยิง

ภายในกล่องมีนกอินทรีหัวขาวตัวเล็กกำลังหลับอยู่… แต่ข้างๆ มันกลับมีสิ่งที่หลินชิงคุ้นตาอย่างยิ่ง ไข่หนอนหน้าคน!

มันมีขนาดเท่าหัวแม่มือ แบนเล็กน้อย เปลือกหนาแน่นสีเขียวเข้มเหมือนไข่ของแมลงบางชนิด และที่น่าขนลุกกว่าคือ เปลือกมันกำลัง ‘กระเพื่อม’ ช้า ๆ ราวกับสิ่งมีชีวิตข้างในกำลังหายใจอยู่

ภาพของบอสหนอนหน้าคนในดันเจี้ยนเขาวงกตยังติดตาไม่หาย ยิ่งนึกถึงว่ามันคือบอสระดับนั้น หลินชิงยิ่งไม่กล้าคิดต่อ ถ้ามันฟักออกมาได้จริงๆ คงกลายเป็นหายนะ

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากชั้นบน

หลินชิงรีบยกปืนตั้งท่า ระวังทั้งสองทาง จ้องไปทางบันไดพร้อมเฝ้าระวังกล่องอุ่นในเวลาเดียวกัน

กระทั่งเงาร่างเล็กๆ ปรากฏบนขั้นสุดท้ายของบันได บอมแบร์!

มันถือกระจาดผักสดในมือหนึ่ง อีกมือประคองแม่ไก่ที่ยืนอยู่บนหัว กำลังค่อยๆ เดินลงมา

“เจ้านาย! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ!” มันร้องด้วยความดีใจ

หลินชิงตอบเรียบ ๆ “เพิ่งกลับมา”

บอมแบร์มองอาวุธในมือเธอด้วยความสงสัย ก่อนถาม “เจ้านาย...ทำไมคุณถือปืนไว้ล่ะ”

“เตรียมตัวไว้ก่อนน่ะ”

มันเกาศีรษะอย่างไม่เข้าใจ “แต่นี่มันพื้นที่ปลอดภัยไม่ใช่เหรอ”

แม่ไก่เดินลงมาอย่างสบายใจ แผ่ปีกขยับตัวไปมา เหมือนทุกอย่างปกติดี

หลินชิงจึงชี้ปลายปืนไปที่กล่องอุ่น น้ำเสียงเริ่มขุ่น “งั้นบอกฉันหน่อยสิว่านี่มันมาจากไหน”

“ฉันจำได้ว่าฉันเก็บมันไว้ในไอเทมบ็อกซ์นี่นา”

หลินชิงยังจำคำอธิบายของระบบเกี่ยวกับ ‘ไข่หนอนหน้าคน’ ได้เป็นอย่างดี มันสามารถฟักได้ แต่เธอไม่เคยหาวิธีสำเร็จ แถมหลังผ่านดันเจี้ยนเขาวงกตมา เธอก็ฝังใจเกินกว่าจะลองอีก จึงเก็บไว้เฉยๆ

ทว่าตอนนี้... แม่ไก่กลับ ‘เริ่มกระบวนการฟัก’ แทนเธอซะอย่างนั้น

“คือว่า...อืม...”

หลินชิงนั่งลงบนโซฟา ขณะที่บอมแบร์ก็ก้มหน้าด้วยสีหน้าสำนึกผิด เหมือนเด็กทำผิดไม่กล้ามองตา

“ฉันแค่จัดของในชั้นใต้ดิน แล้วแม่ไก่ดันตามลงไป ไม่รู้มันไปเจอของชิ้นนี้มาจากไหน คงคิดว่าเป็นของเล่นเลยคาบกลับไปไว้ในรังค่ะ...”

“พอฉันเห็นก็พยายามจะเอาไปเก็บคืน แต่พอรุ่งขึ้น มันกลับโผล่มาอยู่ใต้ตัวมันอีกครั้ง...”

ได้ยินดังนั้น หลินชิงถึงกับทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้องไห้

ตอนนั้นเธอเก็บไว้แบบไม่ได้แยกหมวดหมู่จริงๆ ไม่คิดว่าบอมแบร์จะพยายามช่วยจัดระเบียบ แล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่แทน

บอมแบร์รีบอธิบายต่อ “หลังจากมันปรากฏขึ้น ห้องก็แค่เย็นลงนิดหน่อย นอกนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย”

หลินชิงแทบจะปวดหัวตาย “เย็นลงนิดหน่อยเหรอ นี่มันคือการเริ่มกระบวนการฟักไข่แล้วนะ จะหยุดได้ยังไงกัน!”

เธอยกมือกดขมับ ถอนหายใจหนัก ก่อนคิดจะลองเอามันใส่เข้าใน “พื้นที่ผนึก” ดูว่าจะได้ผลมั้ย

ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่าควรเปิดหน้าข้อมูลส่วนตัว

เมื่อเปิดดู ก็เห็นว่ามีสัตว์เลี้ยงเพิ่มขึ้นหนึ่งตัวจริงๆ

[ สัตว์เลี้ยงที่ 4 ]

[ ชื่อ : ไข่หนอนหน้าคน ]

[ สายพันธุ์ : สิ่งมีชีวิตผิดรูป ( ต่างดาว ) ]

[ อายุ : ระยะฟักตัว ( กำลังฟักอยู่ ) ]

[ สถานะ : ปกติ ]

[ เกรด : S ]

[ ค่าความสนิท : 100 ]

ด้านล่างมีคำอธิบายแนบมา

[ หมายเหตุ 1 : สิ่งมีชีวิตผิดรูปที่กำลังอยู่ในช่วงฟักไข่ ต้องดูแลอย่างระมัดระวัง เมื่อกระบวนการฟักเริ่มแล้วจะไม่สามารถยุติได้ ]

[ หมายเหตุ 2 : หลังกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ มันจะรัก เคารพ และปกป้องคุณโดยไม่มีเงื่อนไข และจะไม่มีวันทำร้ายคุณ ]

[ หมายเหตุ 3 : สัตว์เลี้ยงชนิดนี้สามารถมีอิทธิพลต่อ NPC ในโลกดันเจี้ยน สร้างสาวกผู้ภักดี และเผยแพร่ ‘คำสอน’ ของคุณได้! มีผลอย่างมากในโลกลี้ลับ ]

หลังจากเห็นคำอธิบายในหน้ารายละเอียด หลินชิงก็โล่งอกออกมาทันทีที่รู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นจะไม่เป็นอันตรายกับเธอ อย่างน้อยก็ไม่ต้องปวดหัวเพิ่มอีกเรื่อง

ถึงอย่างนั้น ความอันตรายของพวกมอนสเตอร์ก็ยังน่าหวั่นเกรงอยู่ดี ถ้ามันไม่อยู่ในสถานะ ‘ปลอดภัย’ คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่

แต่พอคิดอีกที การมีสิ่งมีชีวิตประหลาดเป็นสัตว์เลี้ยง...มันก็ดูเท่ดีเหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ไข่หนอนหน้าคนในตอนนี้ยังเล็กจิ๋วเท่าหัวแม่มือ ดูไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่ หลินชิงก็เลยรู้สึกว่าพอจะรับได้

“แบบนี้ถือว่ามันทำถูกโดยบังเอิญสินะ”

เธอบ่นพึมพำ พลางหันมามองแม่ไก่อย่างจับผิด พยายามมองหาความผิดปกติบนร่างของมัน

แต่ไก่ตัวนี้ก็ยังคงเหมือนไก่บ้านทั่วไป ขนสีน้ำตาลอ่อน ตัวอวบ ๆ ปากแหลมคมดูพร้อมจะจิกคนได้ทุกเมื่อ ถ้าเอาไปวางในตลาดสดก็คงแยกไม่ออกเลยว่าเป็น ‘ไก่พิเศษ’

เหมือนกันเป๊ะทุกอย่าง...

หรือว่ามันแค่คิดจะกินไข่นั่นเฉย ๆ

แต่ไก่ธรรมดาจะกล้ากินไข่ของสิ่งมีชีวิตต่างดาวได้เหรอ

ตามความรู้ที่หลินชิงไปอ่านเสริมมา สิ่งมีชีวิตพวกนี้มักจะมีพลังปนเปื้อนอยู่ในตัว แค่เข้าใกล้ก็อาจโดนกลืนกินแล้วกลายพันธุ์แล้ว สิ่งมีชีวิตทั่วไปไม่มีทางต้านทานได้แน่

หลินชิงยังไม่วางใจ จึงเปิดหน้า ‘สัตว์เลี้ยง’ ในระบบขึ้นมาดู และก็เจออะไรบางอย่างที่ไม่คาดคิดจริงๆ

[ สัตว์เลี้ยงที่ 1 ]

[ ชื่อ : แม่ไก่ ]

[ สายพันธุ์ : สัตว์ปีก ]

[ อายุ : วัยหนุ่มสาว ]

[ เกรด : A ]

[ ค่าความสนิท : 66 ]

[ คำอธิบาย : ไก่บ้านธรรมดา แต่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ ]

[ ประวัติ 1 : ฟักไข่นกอินทรีหัวขาวสำเร็จ ได้รับรางวัล ‘กลายพันธุ์พิเศษ’ หนึ่งครั้ง ]

[ ประวัติ 2 : กลายพันธุ์สำเร็จ ปลุกสายเลือดแห่งการฟักไข่ ‘นักฟักไข่สารพัดนึก’ สามารถฟักสิ่งมีชีวิตได้หนึ่งชนิด ]

[ ประวัติ 3 : กำลังฟักไข่หนอนหน้าคนอยู่ ]

ในมุมที่ไม่มีใครสนใจ แม่ไก่ได้พัฒนา ‘เส้นทางของตัวเอง’ ไปไกลแล้วจริง ๆ

มันมี “ระบบจำลองชีวิต” ของตัวมันเองด้วยซ้ำ...

หลินชิงอุ้มแม่ไก่ขึ้นมามองหน้าสบตากับดวงตากลมๆ ของมัน และรู้สึกเหมือนเห็นประกายปัญญาแวววับอยู่ในนั้น

“ไม่เสียแรงที่มีสายเลือดไดโนเสาร์จริงๆ แฮะ ฉลาดใช้ได้เลยนี่นา” เธอพึมพำ

แม้จะอดขำไม่ได้ แต่การฝึกวินัยก็ต้องมี

“ถึงครั้งนี้จะฟลุก แต่ถ้ามันเป็นบอสอันตรายล่ะก็...เราคงได้ตายยกบ้านแน่”

หลินชิงหันไปพูดเสียงเข้มกับบอมแบร์ “ต่อไปห้ามแตะของในไอเทมบ็อกซ์เด็ดขาด ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน”

“แล้วเจ้านี่ ขังไว้หนึ่งวัน ห้ามให้อาหาร”

“รับทราบค่ะเจ้านาย”

หลินชิงวางแม่ไก่ลงทันที ตัวมันเองก็เหมือนจะรู้ชะตากรรม รีบกระพือปีกแล้ววิ่งหายไปอย่างไว

บอมแบร์เห็นเจ้านายดูผ่อนคลายลง ก็โล่งอก “แล้วไข่นั่นล่ะคะ”

“ให้มันฟักต่อไปนั่นแหละ” หลินชิงคิดนิดหนึ่งก่อนสั่ง “เอากล่องอุ่นกับไข่ไปไว้ในห้องเก็บของ แล้วขังแม่ไก่ไว้ด้วย จะได้ไม่ลืมภารกิจฟักไข่ของมัน”

“ได้เลยค่ะ”

บอมแบร์อุ้มกล่องอุ่นไปตามคำสั่ง

พอคิดถึงอีกเรื่อง หลินชิงก็ถามขึ้น “ว่าแต่ ไม่เห็น A013 เลย ไปไหนแล้ว”

บอมแบร์รีบตอบ “ระบบไฟทั้งบ้านต้องใช้พลังงานครับ A013 อยู่ในห้องเก็บของ คอยผลิตไฟฟ้าอยู่!”

“อ้อ...เกือบลืมไปเลย” หลินชิงเกาหัวตัวเองเบาๆ แล้วเดินหนีไปอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าระบบจะเปิดดันเจี้ยนอีกเมื่อไร หลินชิงเลยใช้เวลาที่เหลือจัดการงานค้าง เธอเช็กผลผลิตจากการหลอมแร่ที่เหลือไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน

แร่เหล็ก 36 ก้อน แร่ทองแดง 22 ก้อน และแร่หินดำ 9 ก้อน รวมแล้วหลอมออกมาเป็นหิน 200 ก้อน แท่งเหล็ก 80 แท่งทองแดง 49 และผลึกหินดำ 20 ก้อน

ผลลัพธ์ถือว่าเกินคาด

เธอยังสงสัยอยู่ว่าทำไมจากแร่ดิบถึงได้หินเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

หลังจากนั้นเธอก็นำเหล็กไปวางให้แขนกลช่วยผลิต ‘ตะปู’ ไว้สำรองใช้

ระหว่างรอโต๊ะคราฟทำงาน หลินชิงก็นึกถึงทีวีที่เคยเปิดดูตอนก่อนหน้านี้ เธอหยิบรีโมตขึ้นมากดเปิด

หน้าจอสีดำขึ้นลายหิมะ ก่อนจะค่อยๆ กลายเป็นภาพพร่ามัวเหมือนมีหมอกบางๆ คลุมไว้

ทันใดนั้น สายรัดข้อมือของเธอก็ดัง ‘ติ๊ง’

[ เวลาของบัตรรับชมรายการทีวีหมดแล้ว หากต้องการดูต่อ กรุณาปลดล็อกสิทธิ์ใช้งาน ]

[ ต้องการใช้เหรียญทอง 10 เหรียญเพื่อปลดล็อกหรือไม่ ]

ครั้งนี้ หลินชิงไม่ลังเล กด ‘ตกลง’ ทันที แม้จะรู้สึกเจ็บใจนิด ๆ กับค่าใช้จ่ายที่แสนแพง

หลังจากเหรียญทองถูกหัก หน้าจอก็กลับมาชัดเจนขึ้น

ภาพที่ปรากฏคือสารคดีเกี่ยวกับ ‘สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า’