บทที่ 19 ความคิดวางแผนเรื่องเหมืองแร่ เด็ดดอมหลี่หง

อันซินไม่ได้เปิดหน้าจอราคาของ LME Copper โดยตรง แต่เขาเลื่อนเมาส์ไปเปิดหน้าจอราคาของสัญญาซื้อขายทองแดงล่วงหน้าเซี่ยงไฮ้ก่อน เมื่อหน้าจอเปลี่ยนไป ราคาปิดตลาดช่วงบ่ายของสัญญาซื้อขายทองแดงล่วงหน้าเซี่ยงไฮ้ก็ปรากฏขึ้น
31,500 หยวน!
แนวโน้มของกราฟแท่งเทียนถือว่าธรรมดา ผลกระทบจากข่าวสารในอุตสาหกรรมทองแดงช่วยหนุนให้ราคาปรับตัวขึ้นไปถึงระดับ 32,000 หยวนเท่านั้น หลังจากนั้นก็หยุดนิ่งและเริ่มเคลื่อนไหวในแนวราบ ดูเหมือนว่าหากต้องการจะทะลุแนวต้านนี้ไปได้ คงต้องรอดูผลการต่อสู้ในตลาดโลก
หลังจากสังเกตการณ์แนวโน้มของสัญญาซื้อขายทองแดงล่วงหน้าเซี่ยงไฮ้สักพัก อันซินก็เปิดเบราว์เซอร์แล้วเข้าไปยังหน้าเว็บราคาของ LME Copper โดยตรง เมื่อหน้าจอเปลี่ยนไป เขาก็เห็นราคาปัจจุบันของ LME Copper ที่เปิดทำการมาได้กว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
5,310 ดอลลาร์สหรัฐ!
เมื่อแปลงเป็นเงินหยวนก็คือ 42,480 หยวน!
ต้องรู้ว่าราคาเปิดตลาดของ LME Copper อยู่ที่ 4,003 ดอลลาร์สหรัฐ เพียงแค่ชั่วโมงกว่าๆ ราคาก็พุ่งทะยานขึ้นมาถึง 1,307 ดอลลาร์สหรัฐ โดยอาศัยผลกระทบจากข่าวสาร!
ดูจากสถานการณ์นี้แล้ว ในช่วงปี 2006 อิทธิพลของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเหมืองแร่ช่างน่าเกรงขามจริงๆ
น่าเสียดายที่อิทธิพลแบบนี้จะคงอยู่ได้ไม่นาน!
เพียงแค่ปีเศษๆ ในปี 2008 วิกฤตซับไพรม์ก็ปะทุขึ้น บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเหมืองแร่เหล่านี้ก็ไม่สามารถรอดพ้นไปได้ ทุกรายต่างได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง
เพื่อที่จะเอาตัวรอดจากวิกฤตซับไพรม์ หรือแม้กระทั่งใช้โอกาสนี้ในการควบรวมกิจการของคู่แข่ง
บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเหมืองแร่เหล่านี้จึงเริ่มหาทางรอดด้วยวิธีต่างๆ นานา
บางบริษัทก็ยอมสละอำนาจควบคุมของตระกูลที่สืบทอดกันมานับร้อยปี โดยเลือกที่จะรับเงินทุนจากวอลล์สตรีทหรือกองทุนของรัฐ ซึ่งเป็นการเปิดประตูรับหมาป่าเข้าบ้าน และเข้าสู่ช่วงของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในอย่างเป็นทางการ
บางบริษัทก็เริ่มขายเหมืองแร่ที่สำคัญของตัวเองในราคาถูกเพื่อแลกกับเงินสด หวังว่าจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตไปได้แล้วค่อยกลับมาผงาดอีกครั้ง
แต่น่าเสียดายที่ในช่วงสิบปีหลังจากวิกฤตซับไพรม์ปะทุขึ้น บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเหมืองแร่ที่เคยโด่งดังในตอนนั้น ส่วนใหญ่ก็ถูกกลุ่มทุนจากวอลล์สตรีทหรือกองทุนของรัฐเข้าครอบงำได้สำเร็จ
มีเพียงหนึ่งหรือสองบริษัทเท่านั้นที่ไม่ถูกครอบงำ แต่ก็ตกไปอยู่ในกลุ่มบริษัทระดับรอง ไม่สามารถกลับมายิ่งใหญ่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป
ในยุคนั้น อุตสาหกรรมเหมืองแร่ก็ได้ประกาศถึงการมาถึงของยุคที่กลุ่มทุนเป็นผู้ควบคุมอำนาจในการกำหนดราคาสินแร่
หลังจากทบทวนประวัติศาสตร์การพัฒนาในอนาคตของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเหมืองแร่เหล่านี้อย่างละเอียด อันซินก็รู้สึกทอดถอนใจ แต่แล้วเขาก็นึกถึงโอกาสหนึ่งขึ้นมา
วอลล์สตรีทสามารถเข้าครอบงำบริษัทเหมืองแร่เหล่านี้ได้ ฉันก็สามารถทำได้เช่นกัน
ในอีกยี่สิบปีข้างหน้า นอกจากช่วงสองปีที่ยากลำบากของวิกฤตซับไพรม์แล้ว อุตสาหกรรมเหมืองแร่ก็สามารถเกาะกระแสการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศต่างๆ ทั่วโลก ทำกำไรได้อย่างมหาศาล
นอกจากการทำเงินได้มหาศาลแล้ว การเป็นเจ้าของกลุ่มบริษัทเหมืองแร่ขนาดใหญ่ยังมีข้อดีอีกมากมาย
ที่โดดเด่นที่สุดคืออำนาจและอิทธิพลที่ตามมา
มันยากที่จะบอกได้ว่าผู้ควบคุมที่แท้จริงอาศัยกลุ่มบริษัทเหมืองแร่เพื่อให้ได้มาซึ่งสถานะพิเศษ หรือกลุ่มบริษัทเหมืองแร่เป็นผู้มอบสถานะพิเศษให้กับผู้ควบคุม
แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ตราบใดที่คุณสามารถควบคุมกลุ่มบริษัทเหมืองแร่ขนาดใหญ่ได้อย่างมั่นคง คุณก็จะได้รับสถานะพิเศษนั้น
หลังจากคิดไตร่ตรองข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างละเอียด อันซินก็พบว่าโอกาสประสบความสำเร็จนั้นมีสูงมาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือเงินยังไม่พอ!
หากเป็นช่วงเวลาปกติ การเข้าซื้อกิจการบริษัทเหมืองแร่ขนาดใหญ่นั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่ยังต้องมีเส้นสายและอิทธิพลที่มากพอที่จะจัดการกับทุกขั้นตอนได้
แต่ในวิกฤตการณ์ทางการเงินปี 2008 ตราบใดที่คุณมีเงินสดมากพอ บริษัทเหมืองแร่ทั่วโลกก็พร้อมที่จะเข้าคิวรอให้คุณมาซื้อกิจการ และรัฐบาลของประเทศต่างๆ ก็อนุมัติข้อตกลงที่เกี่ยวข้องอย่างรวดเร็ว
ข้อเรียกร้องเดียวของพวกเขาคือการรับประกันว่าจะไม่มีการปลดพนักงานภายในสามปี และหลังจากสามปีหากมีการปลดพนักงานจะต้องจ่ายเงินชดเชยจำนวนหนึ่ง ซึ่งเมื่อเทียบกับช่วงเวลาปกติแล้ว ข้อเรียกร้องนี้ถือว่าเล็กน้อยมาก
หลังจากไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสียอย่างรอบคอบแล้ว อันซินก็ตัดสินใจว่าจะต้องคว้าโอกาสที่หาได้ยากนี้จากวิกฤตการณ์ทางการเงินให้ได้!
จะต้องเข้าซื้อกิจการบริษัทเหมืองแร่ให้ได้ในปี 2008 แล้วค่อยๆ ขยายกิจการด้วยการควบรวมบริษัทอื่น เพื่อสร้างกลุ่มบริษัทเหมืองแร่ขนาดใหญ่ของตัวเองขึ้นมา!
เงิน!
ยังไงก็ต้องพยายามหาเงินให้ได้!
เมื่ออันซินตัดสินใจได้แล้ว พอเขามองไปที่หน้าจอราคาของ LME Copper อีกครั้ง เขาก็รู้สึกแตกต่างไปจากเดิม
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่านลง แล้วจึงเปิดกราฟแท่งเทียนและข้อมูลเปรียบเทียบสถานะซื้อ-ขายของ LME Copper ขึ้นมาวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ฉันไม่อยาก ฉันไม่อยาก ไม่อยากโตขึ้นเลย…”
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันบนโต๊ะทำงาน ขัดจังหวะการวิเคราะห์อย่างตั้งใจของอันซิน
เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นสายจากหลี่หงก็ยิ้มออกมาแล้วกดรับสาย “ฮัลโหล หลี่หง คิดถึงฉันเหรอ?”
“อื้อ อันซิน ฉันคิดถึงนาย นายทำอะไรอยู่เหรอ?”
เมื่อได้ยินเสียงความคิดถึงจากปลายสาย อันซินก็ตอบกลับอย่างมีความสุขว่า “กำลังดูตลาดอยู่เลย พอดีว่าจะชวนเธอออกมาหาอะไรกินตอนดึกๆ ไม่คิดว่าเธอจะโทรมาหาก่อน”
“ของว่างรอบดึกเหรอ? ได้สิ นายอยากกินอะไร? ฉันจะซื้อไปให้ที่หอ”
อันซินได้ยินก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับโทรศัพท์ว่า “หลี่หง พรุ่งนี้ฉันต้องกลับเซินเจิ้นแล้ว งั้นเดี๋ยวฉันเอากระเป๋าไปหาโรงแรมแถวสนามบินผู่ตงพักก่อนดีไหม แล้วเธอค่อยมาหาฉัน เราจะได้ไปหาอะไรกินด้วยกัน”
หลี่หงฟังข้อเสนอของอันซินแล้วก็ไม่ได้ตอบกลับในทันที เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกว่าคืนนี้กำลังจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น
อันซินก็ไม่ได้เร่งรัด เขารอการตัดสินใจของเธออย่างเงียบๆ
ครู่ต่อมา เสียงตอบกลับอย่างเขินอายก็ดังมาจากปลายสาย “ได้สิ งั้นนายไปหาโรงแรมก่อนนะ ฉันรอข่าวจากนาย”
“ได้เลย งั้นฉันวางสายก่อนนะ จองโรงแรมได้แล้วจะโทรไปหา”
อันซินวางสายทันที รีบเก็บแล็ปท็อปบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนกลับไปที่เตียงเพื่อจัดกระเป๋า
สิบนาทีต่อมา อันซินที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็สะพายเป้หนึ่งใบ มือซ้ายถือกระเป๋าแล็ปท็อป มือขวาถือกระเป๋าเดินทาง ยืนอยู่หน้าประตูหอพัก
เขายืนมองอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงวางกระเป๋าเดินทางลง หยิบปากกากับกระดาษออกมาจากกระเป๋าแล็ปท็อป เขียนข้อความสั้นๆ แล้วพับไว้ จากนั้นก็ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจจักรยานออกมา แล้วเดินกลับเข้าไปในหอพัก วางกระดาษกับกุญแจไว้บนโต๊ะทำงาน
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อันซินก็ยืนจ้องมองป้ายหมายเลข 404 หน้าประตูห้องอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงแรมออลซีซั่นส์ใกล้สนามบินผู่ตง ซึ่งเขาได้โทรไปจองห้องไว้แล้ว
ระหว่างทาง เขาโทรหาหลี่หงเพื่อบอกหมายเลขห้องพักที่จองไว้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อันซินนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องพักของโรงแรม ดวงตาคู่สวยของเขากำลังจ้องมองเพดานสีขาวอย่างเหม่อลอย ความคิดล่องลอยไปไกล
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิดที่ฟุ้งซ่านของอันซิน เขาขยี้ตาแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู
เมื่อเปิดประตู สิ่งแรกที่เห็นคือหลี่หงที่ดูสวยจนน่าทึ่ง
ใบหน้าของเธอลงแป้งบางๆ ทำให้ผิวที่เนียนละเอียดอยู่แล้วยิ่งดูเปล่งปลั่งขึ้นไปอีก
ริมฝีปากที่เซ็กซี่ของเธอทาลิปสติกสีแดงอ่อนๆ ให้สีสันที่นุ่มนวล
ดวงตาที่สดใสของเธอทอประกายความคาดหวังและความเขินอาย
เธอสวมชุดเดรสสีแดง ซึ่งขับเน้นสัดส่วนที่งดงามที่สุดของเธอออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ส่วนบนที่ตั้งตรง เอวที่เพรียวบาง และส่วนล่างที่ผู้หญิงนับไม่ถ้วนต่างอิจฉา
ในตอนนี้ เธอดูเหมือนดอกกุหลาบที่กำลังจะเบ่งบาน สง่างาม สวยงาม และน่าหลงใหล
หลังจากชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็กางแขนออกแล้วเดินเข้าไปสวมกอดคนรักที่แสนงดงามตรงหน้า
ในคืนนั้น อันซินก็ได้เด็ดดอมหลี่หง ดอกกุหลาบที่งดงามและเปี่ยมเสน่ห์ดอกนี้