บทที่ 34 การค้ำประกันภายในสำหรับเงินกู้ต่างประเทศ

“กริ๊ง กริ๊ง”
ปี 2006 วันที่ 1 กรกฎาคม วันสถาปนาพรรคฯ เวลา 8:30 น. นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือดังขึ้นตรงเวลา
อันซินถูกปลุกให้ตื่น เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ปิดนาฬิกาปลุก ลุกจากเตียง บิดขี้เกียจ แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ
8:45 น. อันซินขับรถ S350 ออกจากชุมชน
ไม่นานก็มาถึงร้านอาหารเช้าสไตล์กวางตุ้งที่เปิดมานานกว่า 20 ปี หาที่จอดรถได้ก็จอดรถเรียบร้อย
อันซินลงจากรถ ก้าวเข้าไปในร้านและเริ่มสั่งอาหารเช้า
ก๋วยเตี๋ยวหลอดกวางตุ้ง บ๊ะจ่างไส้หมู ซี่โครงหมูทอดกระเทียม และชาร้อนเก๊กฮวยอีกหนึ่งกา
เฮ้อ สมบูรณ์แบบจริงๆ ชีวิตแบบนี้ เอาตำแหน่งเซียนมาแลกก็ไม่ยอม
หลังจากเพลิดเพลินกับอาหารเช้าในร้าน อันซินก็เดินออกจากร้านอาหารเช้าสไตล์กวางตุ้งด้วยความสบายใจ กลับขึ้นรถ S350 สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังธนาคาร ICBC สาขาเมืองเซินเจิ้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อันซินจอดรถหน้าธนาคาร ICBC สาขาเมืองเซินเจิ้น แล้วลงจากรถเดินเข้าไปทันที
เขาดึงพนักงานคนหนึ่งในสาขามาสอบถามตำแหน่งที่ตั้งของห้อง VIP แล้วก็เดินตรงไปยังห้องบริการ VIP
“สวัสดีค่ะ ที่นี่คือห้องบริการ VIP ของธนาคาร ICBC สาขาเมืองเซินเจิ้น มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
“นี่บัตรของผม ช่วยเช็คยอดเงินให้หน่อย แล้วช่วยนัดผู้จัดการสาขาของพวกคุณให้ผมที ผมมีเรื่องต้องคุยด้วย”
อันซินได้ยินคำทักทายก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาดึงกระเป๋าสตางค์ออกมาทันที หยิบบัตร ICBC ที่ลงท้ายด้วย 8888 ยื่นให้แล้วพูดอย่างเด็ดขาด
กัวหรง ซึ่งทำงานในห้องบริการ VIP ของสาขามาแล้ว 5 ปี เมื่อได้ยินคำตอบของอันซิน ก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมามากนัก
เธอลุกขึ้นยืนทันที ยื่นมือทั้งสองข้างรับบัตร ICBC ไปด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดกับอันซินว่า “กรุณารอสักครู่นะคะ” จากนั้นก็นั่งลงและเริ่มตรวจสอบข้อมูลบนคอมพิวเตอร์
283,434,888!!!
กัวหรงจ้องมองยอดคงเหลือที่แสดงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่หลายครั้ง หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็น 283 ล้าน เธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที แล้วพูดกับอันซินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “สวัสดีค่ะคุณอันซิน ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนธนาคาร ICBC ของเรามาโดยตลอดนะคะ รบกวนคุณเข้าไปพักผ่อนในห้องรับรองด้านในสักครู่นะคะ ดิฉันจะไปตามผู้จัดการสาขามาให้ค่ะ”
พูดจบ เธอก็เดินออกจากเคาน์เตอร์บริการ ตรงมาหาอันซิน และเชิญเขาเข้าไปในห้องรับรองของห้องบริการ VIP อย่างสุภาพและมีมารยาท
“สวัสดีครับคุณอันซิน ผมชื่ออี้ลี่ เป็นผู้จัดการธนาคาร ICBC สาขาเมืองเซินเจิ้น ต้องขอโทษที่ทำให้คุณรอนานนะครับ”
ขณะที่อันซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องรับรองและกำลังดื่มน้ำแร่อยู่นั้น ชายวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปีคนหนึ่งก็ผลักประตูห้องรับรองเข้ามา เมื่อเห็นเป้าหมายแล้ว เขาก็เดินเข้ามาทักทายอันซินด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและกระตือรือร้น
อันซินลุกขึ้นจับมือกับผู้จัดการอี้ลี่คนนี้ แล้วตอบกลับอย่างสุภาพว่า “ผู้จัดการอี้เกรงใจเกินไปแล้วครับ ที่ผมมาวันนี้ ก็มีเรื่องบางอย่างอยากจะรบกวนให้ผู้จัดการอี้ลี่ช่วยจัดการให้หน่อย”
“นั่งก่อนครับ นั่งก่อน ค่อยๆ คุยกัน” อี้ลี่เชิญอันซินนั่งลง แล้วถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า “ไม่ทราบว่าคุณอันซินมาหาผม มีเรื่องอะไรโดยเฉพาะหรือเปล่าครับ วางใจได้เลย ตราบใดที่ผมจัดการได้ ผมจะช่วยคุณอันซินจัดการให้แน่นอน”
ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์!
เมื่อฟังคำตอบที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของอี้ลี่ อันซินก็รู้สึกขำอยู่ในใจ อะไรคือ ‘ตราบใดที่จัดการได้’ แล้วที่จัดการไม่ได้ล่ะ ลื่นไหลเป็นปลาไหลจริงๆ
อันซินส่ายหัว ไม่คิดจะพูดอ้อมค้อมกับเขาอีกต่อไป จึงเปิดประเด็นทันที “ผู้จัดการอี้ครับ ที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อทำเรื่อง ‘การค้ำประกันภายในสำหรับเงินกู้ต่างประเทศ’ ครับ ต้องการให้ทางธนาคาร ICBC ช่วยจัดการเรื่องเอกสารที่เกี่ยวข้องให้หน่อย”
เมื่อได้ยินความต้องการของอันซิน อี้ลี่ขมวดคิ้วในตอนแรก แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มแย้มและกล่าวว่า “การค้ำประกันภายในสำหรับเงินกู้ต่างประเทศเหรอครับ ไม่มีปัญหาครับ แล้วไม่ทราบว่าคุณอันซินต้องการจะทำวงเงินเท่าไหร่ครับ”
“20 ล้านครับ”
อี้ลี่ได้ยินดังนั้นก็นึกว่าเป็นเงินหยวน จึงถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วอันซินก็เสริมต่ออย่างรวดเร็วว่า “ดอลลาร์สหรัฐครับ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เท่ากับ 160 ล้านหยวน ระยะเวลา 2 ปี อัตราดอกเบี้ยรวม 9% กฎเกณฑ์ผมเข้าใจดี”
อัตราแลกเปลี่ยนในปี 2006 อยู่ที่ประมาณ 1:8 อัตราดอกเบี้ย 9% สำหรับสองปีคิดเป็น 1.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งไม่ใช่น้อยๆ เลย
แต่เรื่องการค้ำประกันภายในสำหรับเงินกู้ต่างประเทศก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่ได้จำนวนเท่านี้ ธนาคารก็ไม่อยากจะดำเนินการให้
“เป็นไปไม่ได้! คุณอันซินครับ ผมไม่มีอำนาจที่จะอนุมัติการค้ำประกันภายในสำหรับเงินกู้ต่างประเทศวงเงิน 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้คุณได้ ขอลดลงมาหน่อยนะครับ ลดลงมาหน่อย 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐเป็นยังไงครับ ผมจะกัดฟันอนุมัติให้คุณอันซินเลย!”
เมื่อได้ยินจำนวนเงินที่แน่ชัดที่อันซินพูดออกมา อี้ลี่ก็เหมือนกับคนที่ตกใจสุดขีด เขาลุกขึ้นยืนและส่ายหน้าใส่อันซินอย่างแรง แล้วพูดอย่างร้อนรน
อันซินไม่ยอมอ่อนข้อให้เขา เขาลุกขึ้นยืนทันที จ้องมองอี้ลี่ด้วยสายตาที่เฉียบคม แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ผู้จัดการอี้ ผมต้องการ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อย่าเอา 5 ล้านมาหลอกผมเลย คุณบอกมาคำเดียวเลยว่าทำได้หรือไม่ได้ ถ้าทำได้ เราก็มาเป็นเพื่อนกัน ถ้าทำไม่ได้ ผมก็จะหันไปทำกับธนาคาร CCB ที่อยู่ข้างๆ ทันที”
พูดเล่นหรือไง ในชาติก่อนอันซินก็เคยคลุกคลีอยู่ในแวดวงการเงินของจีนมาเป็นสิบปีหลังเรียนจบ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าผู้จัดการสาขาในตอนนั้นมีอำนาจมากแค่ไหน
20 ล้านดอลลาร์สหรัฐเหรอ หลอกเด็กหรือไง นี่คือสาขาเมืองเซินเจิ้นที่ขึ้นตรงต่อสำนักงานใหญ่ของธนาคาร ICBC นะ
อย่าว่าแต่ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐเลย ต่อให้เป็น 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อี้ลี่ที่ดูเหมือนจะร้อนรนอยู่ตรงหน้าคนนี้ แค่กัดฟันหน่อยก็ทำได้!
อี้ลี่เห็นอันซินที่ใบหน้าจริงจังอยู่ตรงหน้า ก็รู้ได้ทันทีว่าหลอกไม่สำเร็จ จึงรีบปั้นหน้ายิ้มออกมาแล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณอันซินครับ อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ นั่งก่อน นั่งลงคุยกันช้าๆ ให้ผมลองหาทางดูก่อนได้ไหมครับ”
ในปี 2006 ลูกค้าที่มีกระแสเงินสดกว่า 200 ล้านหยวน อี้ลี่ไม่กล้าที่จะทำให้ขุ่นเคืองจนเกินไปจนปล่อยให้ลูกค้าหนีไปได้
ถ้าหากเป็นช่วงหลังปี 2009 ที่มีการอัดฉีดเงินมหาศาลเข้าสู่ระบบ เงินสด 200 ล้านหยวนจะกล้าต่อกรกับผู้จัดการสาขาที่ขึ้นตรงต่อสำนักงานใหญ่เหรอ
ทำเหรอ ทำบ้าอะไรล่ะ!
แน่นอนว่าอันซินเข้าใจสถานการณ์นี้ดี เขาจึงฉวยโอกาสที่ไม่ค่อยจะมีนี้ไว้ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง
หลังจากนั่งลงอีกครั้ง อันซินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยกับอี้ลี่ว่า “ผู้จัดการอี้ครับ 20 ล้านสำหรับคุณแล้ว จริงๆ ก็ไม่ใช่จำนวนเงินที่มากมายอะไร”
“ยิ่งไปกว่านั้น ผมก็ไม่มีบัญชีธนาคารในต่างประเทศ ก่อนที่จะนำเงิน 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐนี้ไปใช้ มันก็ยังคงอยู่ในบัญชีธนาคารต่างประเทศของธนาคาร ICBC ไม่ใช่เหรอครับ”
“ผู้จัดการอี้ มาเป็นเพื่อนกันเถอะครับ มีเพื่อนเพิ่มขึ้นก็มีหนทางมากขึ้นนะครับ”
ก่อนที่จะนำไปใช้ แน่นอนว่ามันก็จะยังคงอยู่ในบัญชีธนาคารต่างประเทศของธนาคาร ICBC แล้วถ้าเกิดนำไปใช้แล้วล่ะ
ใครจะไปรู้ว่าคุณจะโอนเงินออกไปทันทีที่เงินเข้าบัญชีหรือเปล่า
หลังจากได้ยินคำพูดของอันซิน อี้ลี่ก็แอบบ่นอยู่ในใจ
บ่นก็ส่วนบ่น แต่อี้ลี่เองก็เข้าใจดีว่านี่คือการที่อันซินกำลังหาทางลงให้เขา ไม่ได้ทำให้เขาต้องเสียหน้าจนเกินไป
หลังจากคิดอย่างละเอียด อี้ลี่ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
เขาเงยหน้าขึ้นมา พูดกับอันซินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “ตกลงครับ งั้นผมจะกัดฟันอนุมัติให้ ถือว่าเป็นการผูกมิตรกับคุณอันซินแล้วกันนะครับ ในอนาคตถ้าคุณอันซินมีธุรกิจอะไร ก็อย่าลืมผมนะครับ”
อันซินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ ลุกขึ้นจับมือกับอี้ลี่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มกว้างว่า “อย่างนี้สิครับถึงจะถูก ผู้จัดการอี้ ธุรกิจด้านการเงินของบริษัทเราในอนาคตมีไม่น้อยเลยนะครับ รับรองว่าจะทำให้คุณต้องขอบคุณการตัดสินใจในวันนี้แน่นอน”
เรื่องนี้อันซินไม่ได้โกหกอี้ลี่ ธุรกิจด้านการเงินของบริษัทเว่ยสือไต้ในอนาคตมีมากมายจริงๆ อาจจะทำให้ตำแหน่งของอี้ลี่พุ่งขึ้นเหมือนจรวดเลยก็ได้
อี้ลี่ได้ยินคำพูดของอันซินก็ดีใจมากเช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าบริษัทของอันซินทำอะไร แต่แค่ดูจากกระแสเงินสดกว่า 200 ล้านนี้ ธุรกิจด้านการเงินในอนาคตก็ต้องไม่น้อยแน่นอน
การผูกมิตรครั้งนี้ไม่น่าจะขาดทุน!
อี้ลี่ที่คิดแล้วก็ลุกขึ้นยืน พูดกับอันซินอย่างสดใสว่า “คุณอันซินครับ ไปที่ห้องทำงานของผมกันเถอะ ผมจะให้คนช่วยจัดการเรื่องเอกสารให้”
อันซินได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินตามอี้ลี่ออกจากห้องรับรอง มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเขา