บทที่ 45 กำไร 200 ล้านดอลลาร์ ตกใจจนขนลุก!

208,600,001 ดอลลาร์!
นี่คือผลกำไรจากการปิดสถานะขายชอร์ต 7,000 ล็อตนั้น!
เมื่อมองดูตัวเลขกำไรตรงหน้า สภาพที่ตึงเครียดมาตลอดนับตั้งแต่เกิดใหม่ของอันซินก็ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างสดใส
“คุณมันบ้าจริงๆ!”
ลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกนยืนอยู่ข้างหลังอันซิน มองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบๆ แล้วก็พูดขึ้นมาทันที
อันซินหันไปมองลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกนด้วยรอยยิ้ม ดวงตาที่ลึกล้ำเป็นประกาย ตอบอย่างหนักแน่นว่า “ฉันอาจจะบ้า แต่ฉันจะประสบความสำเร็จเสมอ!”
ลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกนใช้ดวงตาสีฟ้าอมน้ำตาลคู่สวยของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอันซิน แล้วก็ถูกความเชื่อมั่นที่แน่วแน่ซึ่งแสดงออกมาจากแววตาของอันซินทำให้ตกตะลึง!
เธอรีบหลบสายตาไปอย่างร้อนรน ไม่กล้าสบตากับอันซินอีกต่อไป หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ถามขึ้นว่า “แล้วต่อไปล่ะ? คุณจะเทรดต่อไหม?”
อันซินส่ายหน้าไม่ได้พูดอะไร หันไปจดจ่อกับคอมพิวเตอร์สำหรับเทรด ใช้เมาส์ปิดหน้าต่างตลาดทั้งหมด แล้วออกจากบัญชีเทรดโดยตรง
หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ อันซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือและแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานขึ้นมา ลุกออกจากเก้าอี้
เขาหันไปยืนตรงหน้าลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกน แล้วยิ้มหล่อๆ ให้เธอ ก่อนจะพูดช้าๆ ว่า “ภาวะทรงตัวไม่คุ้มค่าที่จะเทรด!
ฉันต้องไปแล้ว เตรียมไปเพลิดเพลินกับช่วงเวลาดีๆ ของตัวเองแล้ว!
รบกวนคุณช่วยแจ้งคุณคาร์ล สเบิร์กให้หน่อยว่าพรุ่งนี้ฉันจะมาหาเขาเพื่อยกเลิกสัญญาความร่วมมือทางธุรกิจระยะสั้นทั้งหมด”
ลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกนพยักหน้าเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์แบล็คเบอร์รี่ของตัวเองขึ้นมาชูให้อันซินดู แล้วยิ้มอย่างยั่วยวน “กรุณาให้ข้อมูลติดต่อของหุ้นส่วนคุณด้วยค่ะ”
อันซินได้ยินก็ตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ยื่นมือไปรับโทรศัพท์แบล็คเบอร์รี่ของเธอมา ป้อนเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไป แล้วก็กดโทรออก
“ฉันไม่อยาก ฉันไม่อยาก ไม่อยากโตขึ้นมา…”
หยิบโทรศัพท์ Nokia N72 ที่กำลังดังขึ้นมาตัดสาย แล้วก็ยื่นโทรศัพท์แบล็คเบอร์รี่คืนให้ลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกน พลางเงยหน้ามองเธอแล้วพูดว่า “ขอโทษ เกือบลืมให้ข้อมูลติดต่อไปเลย
โอเค ฉันต้องไปแล้ว หวังว่าเราจะได้ติดต่อกันในอนาคตนะ”
พูดจบ เขาก็ยิ้มแล้วกางแขนออก กอดลูซี่ อลิซาเบธ มอร์แกนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจตรงหน้า แล้วก็เดินออกจากห้องค้า VIP หมายเลข 1 ไป
เวลา 19:36 น. ตอนเย็น!
อันซินนั่งผ่อนคลายอยู่ที่ริมหน้าต่างของภัตตาคารอิตาเลียนวิสต้าในย่านเซ็นทรัล เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็จะเห็นทิวทัศน์อันงดงามของอ่าววิคตอเรียยามค่ำคืนได้อย่างเต็มตา
หลังจากชื่นชมความงามของอ่าววิคตอเรียอยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็ค่อยๆ ละสายตากลับมา หยิบมีดกับส้อมขึ้นมา แล้วเริ่มตั้งใจเพลิดเพลินกับอาหารอิตาเลียนบนโต๊ะ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อันซินที่อิ่มอร่อยกับอาหารอิตาเลียนแล้วก็ถือแฟ้มเอกสารเดินออกจากภัตตาคารวิสต้า เดินตรงไปยังโรงแรมหรูห้าดาวที่อยู่ใกล้ๆ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล ฮ่องกง
ทันทีที่อันซินถือแฟ้มเอกสารมาถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล พนักงานต้อนรับชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาก็เดินเข้ามาหาเขา ยิ้มอย่างสุภาพแล้วทักทายเป็นภาษากวางตุ้ง “สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”
อันซินยิ้มตอบอย่างสุภาพ แล้วตอบเป็นภาษาจีนกลาง “สวัสดีครับ ช่วยเปิดห้องเอ็กเซ็กคูทีฟสวีทวิวทะเลให้ห้องหนึ่งครับ!”
พนักงานต้อนรับได้ยินก็พยักหน้า เปลี่ยนมาพูดภาษาจีนกลางแล้วยิ้มต้อนรับอันซิน “ได้ครับคุณผู้ชาย เชิญตามผมไปที่เคาน์เตอร์เพื่อทำเรื่องเข้าพักได้เลยครับ”
อันซินจึงเดินตามพนักงานต้อนรับไปยังเคาน์เตอร์บริการของโรงแรม เริ่มทำเรื่องเข้าพัก
หลังจากหยิบบัตรธนาคารเจพีมอร์แกนออกมารูดไป 5,600 ดอลลาร์สหรัฐ อันซินก็ได้คีย์การ์ดห้องเอ็กเซ็กคูทีฟสวีทวิวทะเลหมายเลข 1802 ที่จองไว้ 7 วัน
จากนั้นพนักงานต้อนรับก็นำทางมายังหน้าห้องเอ็กเซ็กคูทีฟสวีทวิวทะเลหมายเลข 1801 ที่ชั้น 18
หลังจากหยิบธนบัตร 100 ดอลลาร์ฮ่องกงออกจากกระเป๋ายื่นให้พนักงานต้อนรับที่อยู่ข้างๆ แล้ว อันซินก็ใช้คีย์การ์ดเปิดประตู เสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดระบบไฟฟ้าของห้องสวีท ปิดประตู แล้วก็เดินเข้าไปในห้องสวีท
ห้องเอ็กเซ็กคูทีฟสวีททั้งห้องยังคงเป็นแบบดั้งเดิมเหมือนในความทรงจำ ไม่ได้แตกต่างจากในอีก 15 ปีข้างหน้าเลย
อันซินเดินตรงไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องโถง ยื่นมือไปเปิดม่าน ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามของอ่าววิคตอเรียที่อยู่ไกลออกไปก็ปรากฏแก่สายตาทันที
หลังจากชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของอ่าววิคตอเรียอยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็หันหลังเดินออกจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มุ่งหน้าไปยังห้องนอนใหญ่ในห้องสวีท
หลังจากเปิดไฟแล้ว อันซินก็ถือแฟ้มเอกสารเดินตรงไปยังตู้เซฟในห้องนอนใหญ่ ยื่นมือไปเปิดตู้เซฟ ตั้งรหัสผ่านใหม่ แล้วก็เอาแฟ้มเอกสารในมือใส่เข้าไป ปิดตู้เซฟ
หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ อันซินก็ถอดเสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่ออกอย่างรวดเร็ว ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้าไปในห้องน้ำ
อันซินนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำจากุซซี่อย่างสบายอารมณ์ พลางเพลิดเพลินกับกระแสน้ำเล็กๆ ที่พ่นออกมาไม่หยุดในอ่าง พลางหันไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของอ่าววิคตอเรียที่อยู่นอกหน้าต่างด้วยท่าทีที่เพลิดเพลินอย่างยิ่ง
หลังจากนอนแช่อย่างสบายอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ Nokia N72 ที่วางอยู่บนตู้เล็กข้างๆ เปิดสมุดโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหา พอเห็นเบอร์ของ หวังหมิง ก็กดโทรออกทันที
“ฮัลโหล อันซิน มีธุระอะไรกับฉันเหรอ?”
“คุณลุงหวังครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับลุงหน่อยครับ”
“ว่ามาสิ ฉันฟังอยู่”
อันซินไม่ได้พูดทันที แต่กลับคิดอย่างรวดเร็วอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเข้าประเด็น “คุณลุงหวังครับ ผมอยากจะเชิญลุงมาช่วยบริหารบริษัทการเงินให้ผมหน่อยครับ”
ใช่แล้ว อันซินอยากจะดึงตัวหวังหมิง ผู้คร่ำหวอดในตลาดการเงินมา 21 ปีคนนี้ มาช่วยเขาบริหารหยวนฟางไฟแนนเชียลกรุ๊ปที่ฮ่องกง เพื่อดำเนินแผนการต่อไปของเขา

“ฮ่าๆ ฉันก็เดาอยู่แล้วว่านายต้องพูดเรื่องนี้”
อันซินประหลาดใจเล็กน้อย “คุณลุงหวังครับ ท่านเดาได้อย่างไรครับ?”
“นายคิดว่าการถอนเงิน 200 กว่าล้านจากตลาดซื้อขายล่วงหน้าเซี่ยงไฮ้เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมากเหรอ?”
!!!
อันซินตกใจจนขนลุก ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นไปทั่วร่างกายทันที
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบของอันซิน ก็มีเสียงหยอกล้อดังมาจากปลายสายอีกครั้ง “อันซิน ความเข้าใจของนายเกี่ยวกับตลาดการเงินยังไม่ลึกซึ้งพอสินะ”
อันซินเข้าใจตลาดการเงินหรือไม่?
เข้าใจดีมาก!
ในชาติที่แล้วอย่างน้อยก็เคยคลุกคลีอยู่ในตลาดการเงินระดับโลกมาสิบกว่าปี ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบไหนบ้าง?
แต่หลังจากเกิดใหม่ อันซินกลับมีความรู้สึกหยิ่งทะนงอยู่เสมอ รู้สึกว่าตัวเองสามารถอาศัยข้อได้เปรียบจากการหยั่งรู้อนาคตและประสบการณ์การเทรดในชาติที่แล้ว เปลี่ยนตลาดการเงินให้เป็นตู้เอทีเอ็มส่วนตัวได้ตามใจชอบ
นี่เกือบจะทำให้เขาลืมแก่นแท้ของตลาดการเงินไปแล้ว!
คนและอำนาจ!
นี่ฉันเหลิงไปแล้วสินะ!
หลังจากไตร่ตรองแล้ว อันซินก็ตั้งสติ แล้วพูดกับหวังหมิงที่อยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์อย่างจริงใจ “คุณลุงหวังครับ ขอบคุณท่านมากครับ ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ผมเกือบจะเดินไปสู่หายนะแล้ว”
“ฮ่าๆ อันซิน ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก นายโชคดีต่างหากที่เลือกเปิดบัญชีกับบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นที่เซี่ยงไฮ้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ข้อมูล
ไม่งั้นนะ นายก็ลองไปคิดดูจุดจบของคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์พันธบัตรรัฐบาล 327 ดูสิ”
อันซินย่อมรู้ดีถึงจุดจบของคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์พันธบัตรรัฐบาล 327
ในตอนนี้เขาก็รู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ตัวเองเปิดบัญชีกับบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นที่เซี่ยงไฮ้
หลังจากถอนหายใจเข้าลึกๆ แล้ว เขาก็พูดช้าๆ ว่า “คุณลุงหวังครับ ต่อให้โชคดีแค่ไหน ก็ต้องมีท่านคอยปกป้องอยู่ข้างๆ ถึงจะมีประโยชน์ ไม่งั้นผมก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมนี้”
“อันซิน คนอย่างเราที่ไม่มีผู้ใหญ่ให้พึ่งพา ทำอะไรก็ต้องระมัดระวังให้มาก อย่าได้ทำผิดพลาดเด็ดขาด
เอาล่ะ ว่ามาสิว่านายจะดึงฉันไปบริหารบริษัทการเงินอะไร? 200 กว่าล้านคงจะไม่พอหรอกมั้ง ฮ่าๆ!”
อันซินได้ยินก็หัวเราะออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “คุณลุงหวังครับ 200 ล้านหยวนคงจะไม่สมศักดิ์ศรีของท่านหรอกครับ 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ท่านว่ายังไงครับ?”
ฟู่ ฟู่ ฟู่
เสียงหายใจสั้นๆ ดังมาจากปลายสายทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ หวังหมิงจึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน? เราต้องคุยกันต่อหน้า!”
อันซินหัวเราะอย่างจนใจ “คุณลุงหวังครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ฮ่องกงครับ ไม่งั้นท่านรอผมสักสองสามวันได้ไหมครับ ผมจัดการเรื่องบางอย่างเสร็จแล้วจะรีบบินไปเซี่ยงไฮ้เพื่อคุยกับท่านต่อหน้าเลย”
“พรุ่งนี้ฉันจะบินไปฮ่องกง น่าจะถึงช่วงบ่าย ถึงแล้วจะโทรหานาย คอยดูโทรศัพท์ไว้ด้วย”
อันซินได้ยินก็งงเล็กน้อย คุณลุงหวังนี่เด็ดขาดจริงๆ!
ดูเหมือนว่า 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐจะทำให้หวังหมิงตกใจไม่น้อยเลย
คิดอยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็ไม่ห้ามหวังหมิงที่จะบินตรงมาฮ่องกงพรุ่งนี้ “ได้ครับ คุณลุงหวัง ผมรอท่านอยู่ที่ฮ่องกง พรุ่งนี้เจอกันครับ”
“พรุ่งนี้เจอกัน!”
หลังจากวางสายกับหวังหมิงแล้ว อันซินก็นอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำครุ่นคิด
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฝ่ายบริการของโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ลทันที จองรถรับรองแขกโรลส์-รอยซ์คันหนึ่ง เตรียมไว้สำหรับรับหวังหมิงในวันพรุ่งนี้
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อันซินก็ลุกออกจากอ่างอาบน้ำทันที หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดร่างกายที่เปียกโชก จากนั้นก็เดินเปลือยกายกลับไปที่ห้องนอนใหญ่ ตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือก่อน แล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา