นอน

เรนอดไม่ได้ที่จะถาม

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ามีแฟนมาแล้วกี่คน”

เดธหัวเราะดังลั่น

“ข้ามีข้อมูลทั้งหมดของวิญญาณทุกดวงที่ข้าต้องการรวบรวม ข้ารู้เกี่ยวกับตัวเจ้ามากกว่าพ่อแม่ของเจ้าอีก”

เดธยังคงพูดต่อไป

“เรนฟาราน ชีวิตที่น่าเบื่ออย่างยิ่ง ไม่เคยปฏิเสธอะไรเลย ไม่เคยปรารถนาสิ่งใด เป็นตุ๊กตาที่มีชีวิตผ่านๆ ไปวันๆ มีการงานธรรมดา ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจ น่าเบื่อจริงๆ...”

ตอนนั้นเองที่เดธสังเกตเห็นปัญหา

“เดี๋ยวนะ ทำไมจู่ๆ คนอย่างเจ้าถึงรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ล่ะ? แม้ว่าเจ้าจะสามารถคิดและพูดได้อย่างน่าอัศจรรย์ในรูปแบบวิญญาณของเจ้า เจ้าควรจะปล่อยให้ข้าเตะเจ้าเข้าไปในประตูแห่งการเริ่มต้นใหม่โดยไม่บ่นนี่นา”

เรน ต้องการเอาชนะผู้ชายคนนี้จริงๆ

“ผู้ชายที่เกาะขาข้าพูดทั้งๆ ที่เขาขอให้ฉันปล่อยเขาไป”

เดธไม่ได้สนใจการกระทำของเขาเลย ต้องขอบคุณที่เขาไม่สูญเสียความทรงจำของเขาไป

“ฮึ่ม!”

อย่างไรก็ตามเรนตอบคำถามของเขา

“บอกตามตรง ฉันไม่รู้ คุณคิดถูกในจุดนั้น ฉันไม่เคยปรารถนาสิ่งใด และไม่เคยปฏิเสธอะไรเลย ฉันไม่เคยสนใจอะไรเลย ไม่ต้องสงสัยเลย ตุ๊กตามีชีวิตเป็นวิธีที่สมบูรณ์แบบจริงๆ บรรยายถึงตัวฉันในวัยชรา แต่ก่อนจะสิ้นใจเพียงครู่เดียว ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณของฉันตื่นขึ้น ไม่มีที่ไหนเลย ฉันเพียงแค่ไม่อยากตายอีกต่อไป ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าจนถึงจุดนั้น ฉันไม่เคยมีชีวิตอยู่มาก่อนเลย”

“ฉันจะพูดได้อย่างไร มันดูแปลก ๆ แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นเพราะฉันกำลังจะตาย มันเหมือนกับว่าฉันแตกออกจากเปลือกที่ล็อคฉันมาทั้งชีวิต อุบัติเหตุเป็นเพียงผู้ทำร้าย ที่ทำให้ฉันเป็นอิสระจากสิ่งนั้น น่าเสียดายที่ฉันยังคงตาย ส่วนเรื่องราวที่เหลือ คุณรู้อยู่แล้ว”

เดธครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“บางที เจ้าไม่ควรจะเป็นอย่างนั้น แต่สิ่งที่อยู่ในจิตวิญญาณของเจ้าได้ขัดขวางไม่ให้เจ้าทำเช่นนั้น”

เรนเห็นด้วยกับเดธ

“ตั้งแต่คุณสังเกตเห็นสิ่งนี้ในจิตวิญญาณของฉัน ฉันคิดว่ามันมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับมันจริงๆ”

อย่าว่าแต่เรนแม้แต่เดธก็ยังไม่รู้ว่าแสงสีขาวและความมืดมันคืออะไร

แต่แล้วเดธก็จำสิ่งหนึ่งได้

“ไม่เป็นไร สนุกกับชีวิตใหม่ของคุณ ฉันจะลาแล้ว”

เรนรู้สึกประหลาดใจ ทั้งคู่อยู่ในครรภ์ ทารกสามารถออกแรงเช่นนั้นได้หรือไม่? ก่อนอื่นควรออกไปตอนนี้เลยดีไหม?

แน่นอนว่าเดธเข้าใจสิ่งที่เรนกำลังคิด แต่นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ตราบใดที่เขาใช้การเชื่อมต่อของเขากับยมโลก จะสามารถดึงวิญญาณของเขาเข้าไปได้ทันที สำหรับร่างกายของทารก? มันจะกลายเป็นเชลล์ที่ว่างเปล่า

เดธตั้งสมาธิและพยายามสัมผัสโลกรอบตัวเขา แต่ในตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป

“นี่มันพลังอะไรวะเนี่ย?”

เรนไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร

เดธได้โยนความคิดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร ข้าจะเช็คให้ทีหลัง”

เขาตั้งสมาธิอีกครั้งจนในที่สุดเขาก็สามารถติดต่อกับยมโลกไม่ได้...! เดธเริ่มรู้สึกหนาวที่หลังของเขา

"มัน...ไม่มีอยู่!!!"

“อะไรนะ คุณเห็นอะไรไหม”

พวกมันอยู่ในครรภ์ แล้วจะมีแสงสว่างได้อย่างไร?

แม้ว่าเดธจะเพิกเฉยต่อเรนโดยสิ้นเชิง

เขายังคงมองหาความเชื่อมโยงระหว่างโลกที่มีชีวิตและยมโลก แต่มันไม่สำคัญหรอกว่าเขามองหาสิ่งนั้นแค่ไหน เขาไม่รู้สึกอะไรเลย!

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีสถานที่ใดในจักรวาลทั้งหมดที่ไม่เกี่ยวข้องกับ ยมโลก ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงการเชื่อมโยง? เป็นเพราะฉันกลับชาติมาเกิดหรือไม่ ไม่! ตราบใดที่ฉันมีความทรงจำแม้ว่าฉันจะ กลับชาติมาเกิดเป็นยุง ฉันน่าจะยังสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เห็นได้ชัดว่าเดธตกใจมากในขณะนั้น ท้ายที่สุดเรนได้ยินความคิดทั้งหมดของเขาแม้ว่า เดธจะไม่พยายามพูดกับเขาก็ตาม

'ดูเหมือนว่าถ้าฉันไม่สนใจฉันก็จะปล่อยความคิดของฉันให้เขาเช่นกัน ฉันควรระวังให้ดีกว่านี้'

ถึงกระนั้น เขาก็ตัดสินใจถาม

“อย่างน้อยคุณช่วยบอกฉันได้ไหมว่าการเชื่อมต่อที่คุณกำลังพูดถึงนี้คืออะไร”

“อะไรก็ตาม ทั้งจักรวาลควรจะเชื่อมต่อกับยมโลก ที่นั่นเป็นสถานที่ที่คุณสามารถหาเส้นทางแห่งการกลับชาติมาเกิด ตราบใดที่เราอยู่ในจักรวาล การเชื่อมต่อนี้จะต้องอยู่ที่นั่น แต่ฉันทำไม่ได้ รู้สึกอะไรก็ได้ และนั่นเป็นส่วนที่แปลก”

เรนถามต่อ

"หมายความว่าเราไม่ได้อยู่ในจักรวาล"

ความตายปฏิเสธความคิดนั้นทันที

"ถ้าเราไม่ได้อยู่ในจักรวาล ก็คงไม่มีโลกใต้พิภพเริ่มต้นด้วย เนื่องจากเรากลับชาติมาเกิด เห็นได้ชัดว่าเราอยู่ภายในหนึ่งเดียว"