บทที่ 5

ฮันเตอร์สายเวทไฟแรงค์ A และลูกนอกสมรสของซามากรุ๊ป

ในนิยาย <จงหยุดยั้งวันสิ้นโลก> เขาคือตัวละครที่ขัดแย้งกับคังฮันซึ่งเป็นพระเอกมาโดยตลอด จนกระทั่งช่วงกลางเรื่องที่จู่ๆ เขาก็หายตัวไปในเกตอย่างปริศนา

แต่เรื่องน่าขันก็คือ เขากลับเป็นตัวประกอบที่ได้รับความนิยมสูงสุด

ทั้งหมดเป็นเพราะหน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติกับนิสัยร้ายกาจเต็มไปด้วยพิษสงนั่น

แม้แต่นักเขียนเองก็เคยกล่าวไว้... ว่าโดยธรรมชาติแล้ว ตัวร้ายที่มีพิษสงน่ะ ย่อมโดดเด่นกว่าเป็นธรรมดา

ฉันเองก็เคยชอบซามายองอยู่ไม่น้อย

ถึงจะเป็นคนเลว แต่ถ้าคนแบบนั้นมาอยู่ข้างเรา มันก็รู้สึกอุ่นใจดีไม่ใช่หรือไง

ฉันเคยหวังอยู่ช่วงหนึ่ง ว่าอยากให้ซามายองเลิกเป็นปฏิปักษ์กับคังฮันแล้วหันมาร่วมทีมกัน

แต่ก็นั่นแหละ ความคิดนั้นมันมีขึ้นตอนที่เขายังเป็นแค่ตัวละครในหนังสือ สำหรับฉันในตอนนี้ เขาเป็นได้แค่ตัวปัญหาน่ารำคาญเท่านั้นแหละ

“หมอนี่ก็ต้องจัดการเหมือนกันสินะ”

อนาคตของเขาคือการปลุกพลังซ้ำขึ้นเป็นแรงค์ S แต่ก็จะเข้าสู่ด้านมืด กลายเป็นคนที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม

จากนั้นก็จะคอยตามราวี ‘กิลด์คุณธรรม’ ไล่บี้ซะจนแทบจมดิน คอยขัดขวางทุกเรื่อง

“คิดว่าฉันจะยอมปล่อยให้เป็นแบบนั้นรึไง” งานกองเป็นภูเขาเลากาเลยเนี่ย

บนโฆษณาที่ติดอยู่ข้างรถเมล์ มีข้อความโฆษณาพิมพ์ด้วยฟอนต์ขนาดเล็กกว่ารูปของซามายองเล็กน้อย

[ ตลาดก็มีระดับของมัน, 「ซามา ฮันเตอร์ มาร์เก็ต」 ]

โห ทำโฆษณาได้สมกับเป็นตัวเองเป๊ะ

โฆษณานี่ต้องเป็นไอเดียของซามายองร้อยเปอร์เซ็นต์แน่

ตอนนั้นเอง แท็กซี่ที่หยุดนิ่งมานานก็เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง

ใบหน้าของซามายองที่ฉันเหลือบมองเป็นครั้งสุดท้ายยังคงหล่อเหลาจนน่าอึดอัดใจ

“ดูราศีจับซะจริง”

เมื่อลงจากแท็กซี่แล้วแหงนมองขึ้นไป ความยิ่งใหญ่ของสมาคมผู้ปลุกพลังแห่งเกาหลีก็ใหญ่โตมโหฬารจนไม่อาจเก็บภาพทั้งหมดได้ในคราวเดียว

กลุ่มอาคารทันสมัยที่ถูกสร้างขึ้นโดยการรื้อถอนพื้นที่ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของโรงแรมระดับห้าดาวตรงข้ามศาลากลางนั้น มีเอกลักษณ์พิเศษตรงชายคาที่เหมือนกับบ้านโบราณของเกาหลี (ฮันอก)

ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องรู้ทันทีว่านี่คือสมาคมผู้ปลุกพลังแห่งเกาหลี

“แหม เรื่องปลุกใจรักชาตินี่มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ”

ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่ฉันที่คิดแบบนั้น เพราะรอบๆ ตัวมีคนที่ดูเหมือนนักท่องเที่ยวหลายคนกำลังรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปกันไม่หยุด

ภายในกลุ่มอาคารที่ทั้งใหญ่โตและสวยงามแห่งนี้ เพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเหล่าฮันเตอร์อย่างครบครัน

ตั้งแต่ศูนย์ฝึก, สถาบันวิจัยระบบนิเวศของเกต, ศูนย์สนับสนุนผู้ปลุกพลังที่คอยช่วยเหลือให้ฮันเตอร์สามารถบุกดันเจี้ยนได้อย่างราบรื่น และสุดท้ายคือศูนย์ลงทะเบียนผู้ปลุกพลังที่ฉันมีธุระในวันนี้

“อีกไม่นานแค่เปลี่ยนตัวนายกสมาคมเฮงซวยนั่นออกไปได้ก็คงจะสมบูรณ์แบบแล้วล่ะนะ” ฉันยืนชื่นชมอาคารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าให้ช่วยอะไรดีคะ”

พนักงานต้อนรับทักทายฉันด้วยรอยยิ้มกว้างจนดูผิดธรรมชาติ

“ฉันมาหาศูนย์ลงทะเบียนผู้ปลุกพลังค่ะ”

“อ๋อ”

...อ๋อ?

ปฏิกิริยาของเธอดูแปลกไปนิดหน่อย ก่อนที่พนักงานต้อนรับจะยื่นแผนที่แผ่นหนึ่งให้ฉันด้วยใบหน้าที่ดูเป็นมิตรน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

แล้วชี้ไปยังอาคารเล็กๆ ที่อยู่มุมสุดของแผนที่จนแทบมองไม่เห็น พลางเอ่ยขึ้น

“ไปทางนี้เลยค่ะ”

มันเล็กซะจนฉันต้องหรี่ตามองแผนที่ในมือ

“อาคารข้างๆ ตึกนู้น ชั้นใต้ดิน 4 ค่ะ”

“ชั้นใต้ดิน... 4”

เออ ก็จริง ตึกใหญ่ขนาดนี้ พื้นที่กว้างขนาดนี้ มันก็ต้องมีชั้นใต้ดินอยู่แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น นี่มันก็เกินไปหน่อย

“อ๋อ ค่ะ ขอบคุณที่เหนื่อยนะคะ”

ฉันรับแผนที่แล้วเดินย้อนกลับออกมาทางเดิมเป็นระยะทางไกลพอสมควร

แล้วก็เดินต่อไปอีก

หน้าต่างเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ การตกแต่งภายในที่เคยหรูหราอลังการก็เริ่มดูเหมือนทำแบบขอไปทีอย่างน่าประหลาด

จนกระทั่งมาถึงอาคารที่อยู่มุมสุดของพื้นที่สมาคม คราวนี้บันไดเลื่อนที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเล็กน้อยก็ออกมาต้อนรับฉัน

ลงไป... และลงไปอีก

เมื่อมาถึงชั้นใต้ดิน 4 ตามที่พนักงานบอก

“โห ไอ้พวกสมาคมใจดำเอ๊ย”

ใต้แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ดูด้อยค่าจนเทียบไม่ได้กับแสงธรรมชาติที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานยักษ์ที่เห็นเมื่อครู่นี้ คือห้องพักรอที่อัดแน่นไปด้วยเหล่าผู้ที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นฮันเตอร์ราวกับตลาดค้าส่งก็ไม่ปาน

จากประชากรทั้งหมด มีเพียง 0.01% เท่านั้นที่จะถูกเลือกระบบเลือก

และต่อให้ฝ่าฟันความน่าจะเป็นนั้นจนปลุกพลังได้สำเร็จ โอกาสที่จะได้รับระดับตั้งแต่แรงค์ C ขึ้นไป ซึ่งเป็นระดับที่จะถูกเรียกว่า ‘ฮันเตอร์’ ได้นั้น ก็มีไม่ถึง 10%

แม้จะเป็นความน่าจะเป็นที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ความคิดที่ว่า ‘ขอแค่ได้ปลุกพลังก็พอ’ ก็ฝังรากลึกอยู่ในหัวของผู้คนมานานแล้ว

ทั้งความเสี่ยงที่จะต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่พลังของมนุษย์, ปืน หรือแม้แต่ระเบิดก็ไม่อาจต่อกรได้โดยตรง และความเสี่ยงที่จะเกิดอาการคลุ้มคลั่ง

แต่ถึงจะต้องแบกรับความเสี่ยงทั้งหมดนั้น อาชีพฮันเตอร์ก็ยังคงเป็นอาชีพในฝันที่ทุกคนปรารถนา

พูดง่ายๆ ก็คือ คนกว่าร้อยชีวิตที่อัดแน่นกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ล้วนเป็นผู้ที่อยากจะเป็นฮันเตอร์ทั้งสิ้น

และที่น่าสิ้นหวังยิ่งกว่านั้นคือ คนที่มาที่นี่เพราะมีสัญญาณของการปลุกพลังเหมือนกับฉันน่าจะมีเพียงหยิบมือเดียว

คนส่วนใหญ่คือเหล่าผู้มีความหวังอันริบหรี่ ที่มาสแกนพลังครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยใจที่คาดหวังว่า ‘บางทีวันนี้น่าจะปลุกพลังแล้วก็ได้’ ราวกับกำลังขูดลอตเตอรี่

“แล้วฉันต้องไปทางไหนเนี่ย”

คนเยอะมากซะจนมองโครงสร้างของศูนย์ในทีเดียวได้ยาก

บริเวณกำแพงที่อยู่ห่างจากเก้าอี้พักรอของธนาคารที่ตั้งเรียงรายอยู่ออกไปเล็กน้อย

ฉันเห็นกลุ่มคนที่ดูแตกต่างจากเหล่าผู้มีความหวังที่ดูกระสับกระส่ายและเต็มไปด้วยความตึงเครียดลิบลับ พวกเขาสวมชุดสูทเนี้ยบกริบหรือชุดยูนิฟอร์มที่ปักชื่อกิลด์ตัวใหญ่ นั่งมองโทรศัพท์มือถือด้วยใบหน้าเฉยเมย

คงจะเป็นเฮดฮันเตอร์ของแต่ละกิลด์สินะ

พวกเขามานั่งรอเผื่อว่าจะมีผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ระดับดีๆ โผล่มาแบบฟลุกๆ ซึ่งมีความเป็นไปได้ต่ำมาก จะได้รีบทาบทามเข้ากิลด์ทันที

“โอ๊ย อยู่ซะลึกขนาดนั้นจะไปเห็นได้ยังไง” ฉันมุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่เพิ่งหาเจอ

“สวัสดีค่ะ มาขอตรวจวัดพลังปลุก...”

“กรอกใบสมัครนี่แล้วไปรอตรงนู้นค่ะ”

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ พนักงานที่เคาน์เตอร์ซึ่งดูไร้ซึ่งความกระตือรือร้นโดยสิ้นเชิงก็ยื่นคลิปบอร์ดให้ฉันอย่างรวดเร็ว

“ค่าตรวจ 50,000 วอนนะคะ ถึงผลจะออกมาว่าไม่ได้ปลุกพลังก็ไม่มีการคืนเงินค่ะ”

คงจะเหนื่อยหน่ายกับเรื่องนี้มากพอสมควร ฉันฟังน้ำเสียงราบเรียบราวกับตู้ขายน้ำอัตโนมัติของเธอพลางกรอกใบสมัคร

แล้วยื่นกลับไปพร้อมกับถาม

“ต้องรอนานแค่ไหนเหรอคะ”

“เห็นคนข้างหลังนั่นไหมคะ”

พนักงานชี้ไปทางห้องพักรอด้วยปลายปากกา

“รอให้หมดนั่นก่อนแล้วค่อยถึงตาคุณค่ะ”

พูดง่ายๆ ก็คือไม่มีกำหนดเวลารอที่แน่นอน

ฉันรู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ เลยเตรียมของมาด้วย

ฉันหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

“ฉันมีใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าตรวจพบคลื่นพลังปลุกมาด้วยค่ะ”

“ใบรับรองแพทย์เหรอคะ”

พนักงานหยุดมือจากงานที่ทำอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉันเป็นครั้งแรก

“ค่ะ ถ้ามีใบนี้จะได้สิทธิ์ก่อนใช่ไหมคะ”

“ค่ะ ก็... ใช่ค่ะ”

พนักงานพยักหน้ารับด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตาอ่านใบรับรองแพทย์อย่างละเอียดแล้วกระแอมหนึ่งที

“ตอนนี้เครื่องสแกนพลังปลุกกำลังอยู่ในช่วงตรวจสอบค่ะ เสร็จเมื่อไหร่จะรีบเรียกชื่อทันที รบกวนรออยู่แถวนี้นะคะ”

เป็นไปตามคาด

โชคดีจริงๆ ที่ขอใบรับรองแพทย์ติดมือมาตอนออกจากโรงพยาบาล

ไม่อย่างนั้นฉันเองก็คงต้องไปนั่งเบียดเสียดอยู่ในนั้นแล้วรอยาวไปทั้งวัน

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของเหล่าเฮดฮันเตอร์ที่จับจ้องมาที่แผ่นหลัง เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างจากบทสนทนาของฉันกับพนักงาน

จะมองก็มองไป

ฉันพยักหน้าให้พนักงานแล้วเริ่มเดินสำรวจภายในห้องพักรอ

“ตึกหลักนี่หรูหราอลังการซะขนาดนั้น”

ฉันนึกถึงประตูทางเข้าที่ดูเหมือนประตูตรวจตั๋วรถไฟใต้ดินซึ่งอยู่ด้านหลังพนักงานต้อนรับที่ยื่นแผนที่ให้ฉันเมื่อครู่นี้

ถ้ามีบัตรลงทะเบียนผู้ปลุกพลัง ก็จะสามารถใช้สิ่งอำนวยความสะดวกสารพัดที่อยู่ด้านหลังนั้นได้

แต่ถ้าไม่มี ก็หมดสิทธิ์

ฉันเดินชมภายในห้องพักรออย่างช้าๆ ด้วยอารมณ์เหมือนมาเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยว แต่แล้วกรอบรูปขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังก็ดึงดูดสายตาของฉัน

มันคือแผนผังลำดับเหตุการณ์ที่มักจะเห็นได้ตามหน่วยงานราชการทั่วไป

ทว่าเนื้อหาในนั้นกลับไม่อาจมองข้ามไปได้

「 ประวัติศาสตร์ดันเจี้ยนเบรก 」

ดันเจี้ยนเบรก คือภัยพิบัติประเภทหนึ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อไม่สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนที่อยู่อีกฟากของเกตได้ทันเวลา หรือไม่สามารถควบคุมจำนวนมอนสเตอร์ในนั้นได้อย่างเหมาะสม

พูดง่ายๆ ก็คือมอนสเตอร์ในเกตจะทะลักออกมาข้างนอกนั่นเอง

ซึ่งแน่นอนว่าจะทำให้เกิดผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บในหมู่พลเรือนที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้เป็นจำนวนมาก และพื้นที่โดยรอบก็จะพังพินาศ กลายเป็นโศกนาฏกรรมอันน่าสยดสยอง

“เฮ้อ รูปแบบนี้ก็เอามาติดตัวใหญ่ๆ แบบไม่เซ็นเซอร์เลยนะ” ในรูปถ่ายนั้น ปรากฏภาพศพที่นอนเกลื่อนกลาด, ควันไฟที่ลอยคละคลุ้ง และซากอาคารที่พังทลายอย่างชัดเจน

ดันเจี้ยนเบรกคือสิ่งที่ผู้คนในโลกนี้หวาดกลัวที่สุด เพราะเมื่อมันเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง ความเสียหายที่ตามมานั้นใหญ่หลวงมหาศาลจนเรียกได้ว่าเป็นหายนะ

แผนผังลำดับเหตุการณ์อธิบายโศกนาฏกรรมทั้งห้าครั้งที่เคยเกิดขึ้นตามลำดับ

สายตาของฉันจับจ้องไปยังดันเจี้ยนเบรกครั้งที่ 5 ซึ่งเป็นครั้งล่าสุด

「 ดันเจี้ยนเบรกครั้งที่ 5 เกิดขึ้นจากการบุกโจมตีที่บุ่มบ่ามของกิลด์คุณธรรมและหัวหน้ากิลด์รุ่นที่ 2 † ฮันเตอร์คังยองวอน บริเวณสถานีชอนโฮ เขตคังดง 」

เหตุการณ์นี้คือสาเหตุที่ทำให้คังฮันและกิลด์คุณธรรมต้องตกต่ำถึงขีดสุดอย่างในปัจจุบัน

ในครั้งนั้น ทีมจู่โจมชั้นยอดของกิลด์คุณธรรมเสียชีวิตทั้งหมดโดยไม่มีใครรอดกลับมาแม้แต่คนเดียว

ซึ่งในจำนวนนั้นก็รวมถึงแม่ของคังฮัน ฮันเตอร์แรงค์ S คังยองวอน ที่เป็นหัวหน้ากิลด์ในขณะนั้นด้วย

ด้วยเหตุนี้ กิลด์คุณธรรมจึงต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดันเจี้ยนเบรก และต้องจ่ายค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนมหาศาล

หนี้สินที่คังฮันกำลังชดใช้อยู่ในตอนนี้ก็เกิดจากเหตุการณ์นั้นเช่นกัน

“เฮ้อ... อึดอัด อึดอัดเป็นบ้า เหมือนกินของแห้งๆ แล้วติดคอไม่มีผิด”

พอนึกถึงคังฮันที่ต้องยอมแลกศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจกับเงินเพื่อความอยู่รอด ก็รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

“เพราะรู้เรื่องทั้งหมด มันถึงได้ยิ่งอึดอัด”

ดันเจี้ยนที่ชอนโฮดงซึ่งกิลด์คุณธรรมล้มเหลวในการบุกโจมตีนั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกตกลายพันธุ์ระดับที่ไม่อาจประเมินได้ ซึ่งจะเกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต

และแล้วฉันก็มองไปยังผนังที่ยังคงว่างเปล่า

มันคือที่ที่จะใช้ติดรูปของดันเจี้ยนเบรกครั้งที่ 6

“โอ๊ะ สตรีมเริ่มแล้ว”

“เบื่ออยู่พอดีเลย ดีเหมือนกัน”

บทสนทนาของชายสองคนที่นั่งรออยู่ใกล้ๆ ดังขึ้น

“เชี่ย กิลด์แม็กมาฟอร์มดีว่ะ”

“กูบอกแล้วว่าพวกนี้ต้องดัง”

ชายสองคนที่ดูเหมือนจะสนิทกันขยับเข้ามานั่งชิดกันแล้วจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์

“เร่งเสียงหน่อยดิ”

แม้จะไม่ได้ใส่หูฟัง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นปัญหาอะไร

เพราะผู้ที่อยากจะเป็นฮันเตอร์ส่วนใหญ่ในห้องพักรอก็ดูวิดีโอเดียวกันอยู่

ห้องพักรอที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมและไร้เรี่ยวแรง พลันเปลี่ยนเป็นความคึกคักในทันที

“อ่า ใช่แล้ว มีสตรีมการบุกดันเจี้ยนด้วยนี่นา” ฉันลืมไปสนิทเลย เพราะในนิยาย <จงหยุดยั้งวันสิ้นโลก> ไม่ได้ให้ความสำคัญกับส่วนนี้เท่าไหร่

‘เรื่องนี้เดี๋ยวเอาไปใช้ประโยชน์ทีหลังได้แฮะ’

ฉันค่อยๆ ขยับไปพิงกำแพงตรงมุมห้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

การหาช่องสตรีมมิงไม่ใช่เรื่องยาก

ทันทีที่เข้า ‘เนเวอร์ทูป’ ช่องถ่ายทอดสดที่มีคนดูอยู่แล้วหลายหมื่นคนก็ปรากฏขึ้นมาเป็นอันดับแรก แค่กดเข้าไปก็พอ

「 “เอาล่ะครับ เกตนี้ถึงจะเป็นแรงค์ E แต่ก็ใหญ่เอาเรื่องเลยนะครับ คุณฮันเตอร์อีจินซิกมองว่ายังไงครับ” “ครับ คุณมองได้ถูกต้องแล้วครับ การที่เกตมาเปิดในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นอย่างชินลิมดง ทำให้ประชาชนกังวลกันไม่น้อยเลยทีเดียวครับ...” 」

มีทั้งผู้บรรยายและผู้วิเคราะห์

การถ่ายทอดสดการบุกดันเจี้ยนที่ดูราวกับเป็นการถ่ายทอดสดการแข่งขันกีฬา คือคอนเทนต์ที่ได้รับความนิยมสูงสุด และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เหล่าฮันเตอร์มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมหาศาล

เหล่าผู้ถูกเลือกส่วนน้อยที่มีพลังเหนือมนุษย์ ยอมเสี่ยงชีวิตต่อสู้กับมอนสเตอร์เพื่อความปลอดภัยของผู้คน

และยังมีทีมงานถ่ายทำที่เข้าไปในเกตพร้อมกัน รวมถึงผู้ปลุกพลังสายสร้างสรรค์ที่สร้างกล้องพิเศษซึ่งสามารถถ่ายทอดสดจากในดันเจี้ยนได้

‘จะไม่ให้ดังได้ยังไงล่ะ’

「 “อ๊ะ! ในที่สุดกิลด์แม็กมาก็ปรากฏตัวแล้วครับ!” “และคนที่นำหน้ามาก็คือหัวหน้ากิลด์ยังฮวายอน นักเวทสายไฟแรงค์ A นั่นเองครับ!” 」 ทันใดนั้น เสียงของผู้บรรยายที่กำลังตื่นเต้นก็ดังขึ้น

เสียงประกาศจากลำโพงที่ติดอยู่ทั่วห้องพักรอดังขึ้น

“คุณนายอจู คุณนายอจู เชิญที่ห้องตรวจด้วยค่ะ”