การเผชิญหน้ากับหมีสีน้ำตาลโดยบังเอิญ

ซูหลินอยู่ร่วมกับฝูงหมาป่ามาได้สองเดือนแล้ว เขาเริ่มเข้าใจโครงสร้างและลำดับอำนาจของฝูงอย่างคร่าว ๆ

หมาป่าพ่อซึ่งเป็นจ่าฝูง มีอำนาจสูงสุด คำสั่งของมันไม่มีใครกล้าขัดขืน หากซูหลินอยากท้าทาย เขาจะต้องเอาชนะพ่อหมาป่าให้ได้เท่านั้น

ด้วยพลังที่มีในตอนนี้ ซูหลินมีโอกาสไม่น้อยที่จะชนะ แต่เขาไม่คิดทำเช่นนั้น เพราะตำแหน่งจ่าฝูงนั้นไม่ใช่แค่ต้องมีกำลังอย่างเดียว แต่ยังต้องมีศักดิ์ศรีในการควบคุมทั้งฝูงด้วย

หากวันหนึ่งพ่อหมาป่าพ่ายแพ้ต่อเขา มันอาจเสียความน่าเกรงขามจนไม่อาจควบคุมหมาป่าตัวอื่น ๆ ได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น ฝูงหมาป่าปัจจุบัน นอกจากพ่อหมาป่า แม่หมาป่า และแม่ของลูกพี่ลูกน้องแล้ว ที่เหลือล้วนเพิ่งเข้าร่วมไม่นาน ความรู้สึกผูกพันกับฝูงยังไม่มั่นคง

ดังนั้น ซูหลินจึงคิดไว้ว่า ตอนบ่ายเมื่อพ่อหมาป่าหลับ เขาจะออกไปข้างนอกลำพัง

ซูหลินทิ้งตัวลงบนโขดหิน หลับตาพักสายตา ข้างกายมีเสี่ยวฮุย ที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องตัวติด ล้มตัวลงนอนตามอย่างเงียบเชียบ

ส่วนน้องสาวหมาป่าที่เคยชอบนอนข้างซูหลิน ก็กลับไปซุกอยู่ในอ้อมกอดแม่หมาป่าแทน ดูสบายใจกว่ามาก

เวลาไหลผ่านไปจนถึงบ่าย ตอนนี้พ่อหมาป่ากับหมาป่าตัวอื่น ๆ เริ่มนอนพักเพื่อเก็บแรงกันแล้ว

เห็นดังนั้นซูหลินจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินออกจากถ้ำ

ทุกวันนี้ เขาเริ่มปรับตัวกับทุ่งน้ำแข็งขาวโพลนของทวีปอาร์กติกได้แล้ว

ซูหลินตั้งใจจะออกล่าเพียงลำพัง แต่เมื่อหันกลับไป เขาก็เห็นเสี่ยวฮุยตามออกมาด้วย

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พลังของเสี่ยวฮุยก็ดีขึ้นไม่น้อย ใกล้จะถึงระดับ 3 แล้ว ซูหลินจึงไม่ห้าม ปล่อยให้มันตามมาด้วย

“อู้ว”

เสียงหอนต่ำดังขึ้น จากนั้นหมาป่าสองตัวก็ออกล่าไปด้วยกัน

วันนี้อากาศขมุกขมัว มองได้ไม่ไกลนัก นี่เองคือเหตุผลที่พ่อหมาป่าล้มเลิกการออกล่าในวันนี้

แต่ซูหลินไม่คิดจะถอย เขายังขาดอีกเพียง 5 แต้มวิวัฒนาการเท่านั้น ก็จะได้เลื่อนระดับแล้ว แรงกระตุ้นนี้ทำให้เขาตั้งหน้าตั้งตาค้นหาเหยื่อ

ไม่นาน ทั้งสองก็พบโพรงกระต่ายอาร์กติกกลุ่มหนึ่งที่กำลังหากินอยู่กระต่ายอาร์กติกพวกนี้อาศัยกินมอส รากไม้ และพืชเป็นหลัก

ด้วยความเร็วปัจจุบัน ซูหลินจะล่ามันก็ได้ไม่ยาก แต่เขาไม่ได้ขยับ เพราะแต้มวิวัฒนาการที่ได้จากมันน้อยเกินไป จะเสียแรงเปล่า หากไม่หิวโหยจริง ๆ เขาไม่อยากเสียเวลา

ส่วนเสี่ยวฮุยกลับส่งเสียงหอนเบา ๆ ขออนุญาตล่า ดังนั้นซูหลินจึงเห่าตอบรับเล็กน้อยเพื่ออนุญาต

เจ้าหมาป่าน้อยดีใจสุดขีด รีบพุ่งใส่กระต่ายพวกนั้นอย่างไม่คิดชีวิต แต่ด้วยความไม่มีใครสอนทักษะล่า มันจึงทำได้เพียงโจมตีมั่วๆไปตีตรง ๆ

กระต่ายอาร์กติกขึ้นชื่อเรื่องความไวและการฟังที่ดี มันรู้ตัวตั้งแต่เสี่ยวฮุยยังไม่ทันถึงตัว รีบแตกฝูงหนีไปคนละทิศทาง ทำเอาเสี่ยวฮุยถึงกับพุ่งวืด

“โฮ่ว!”

เสี่ยวฮุยร้องออกมาด้วยความขัดใจ

ซูหลินเพียงส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้ามา

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือหมาป่าของเขาตบหัวเสี่ยวฮุยเบา ๆ จนศีรษะมันส่ายไปมา

นี่คือการลงโทษเมื่อการล่าล้มเหลว

จากนั้น ซูหลินจึงสอนมัน เขาสอนวิธีหมอบคลานเงียบ ๆ และการซ่อนตัวในพุ่มไม้

เสี่ยวฮุยตั้งใจเรียนสุด ๆ มันลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝึกตามที่เขาสอนอย่างตั้งใจ ส่วนซูหลินเองก็สอนมันไปพลางล่าไปพลาง

แต่ไม่ว่าจะตามหาไปไกลไปเพียงใด เขาก็ยังไม่เจอเหยื่อที่คุ้มค่าสักที

กระทั่ง...

ทันใดนั้นสัญชาตญาณนักล่าของซูหลินก็ทำงาน ทำให้ขนทั้งตัวของเขาชี้ตั้งทันที!

ฟึ่บ!

ซูหลินใช้กรงเล็บกดเสี่ยวฮุยให้นิ่งในพุ่มไม้ ส่วนตัวเขาก็ซ่อนพรางตัวตามไปด้วย

ดวงตาสีฟ้าอ่อนจับจ้องไปข้างหน้า

ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างใหญ่สูงกว่า 2 เมตรของหมีสีน้ำตาล(กริซลี) ก็ก้าวออกมาจากพงไม้

มันคล้ายกำลังหาอาหาร ก้มหน้าขุดพุ่มไม้ กินผลเบอร์รี่และยอดอ่อนอย่างไม่รีบร้อน

หมีสีน้ำตาลจัดเป็นสัตว์ที่กินอาหารไม่เลือก มันกินได้ทั้งรากไม้ ผลไม้ หญ้า ธัญพืช แมลง ปลา เนื้อสัตว์ รวมถึงซากศพ

และแน่นอน หมาป่าก็อยู่ในเมนูของมันเช่นกัน

ซูหลินจ้องมองไปที่เจ้าหมีตัวโตแล้วแผงข้อมูล ก็ปรากฏขึ้นว่า

【เผ่าพันธุ์】: หมีสีน้ำตาล (เพศผู้)

【ระดับ】: 11

【พลังชีวิต】: 1859

【ความอดทน】: 125

【พลังการโจมตี】: 113

【พลังป้องกัน】: 119

【ความเร็ว】: 43

คุณสมบัตินี้ช่างน่าสะพรึงกลัว!

ซูหลินมั่นใจว่าเขาวิ่งหนีได้แน่ แต่เสี่ยวฮุยคงไม่มีทางรอดแน่

ถึงหมีจะตัวใหญ่และเคลื่อนไหวช้า แต่มันก็ไล่จับลูกหมาป่าอายุไม่ถึงครึ่งปีได้ไม่ยาก

ดังนั้นเขาจึงกดมันไว้แน่น ห้ามไม่ให้มันขยับแม้แต่น้อย หากถูกเจอตอนนี้ ต่อให้เขาอยากช่วย ก็คงทำอะไรไม่ได้

โชคดีทีเจ้าหมีสีน้ำตาลไม่สังเกตเห็นพวกเขาเลย เพราะมันมัวแต่กินผลไม้กับใบอ่อน

ไม่นานพอกินเสร็จ มันก็เดินจากไปอย่างเชื่องช้า

พอมันออกไปไกลพอสมควรแล้ว ซูหลินจึงค่อยปล่อยเสี่ยวฮุยเป็นอิสระ เจ้าหมาน้อยทำตัวว่านอนสอนง่าย ไม่ร้องแม้แต่นิด

เมื่อถูกปล่อยก็ยังเลียอุ้งเท้าซูหลินด้วยความซาบซึ้ง

เพี๊ยะ!

ซูหลินฟาดหัวมันอีกครั้ง เขาไม่ชอบการเลียแสดงความรักแบบนี้เลย

อย่างไรก็ตาม การเผชิญหน้าหมีสีน้ำตาลครั้งนี้ ยิ่งทำให้ความคิดอยากวิวัฒนาการของเขาแรงกล้ายิ่งขึ้น

สักวันหนึ่ง เขาจะต้องกลายเป็นนักล่าที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปอาร์กติกไม่ว่าจะเป็นหมีสีน้ำตาล หรือหมีขั้วโลก ก็จะต้องถูกเขาล่าเป็นเหยื่อ!

“อู้ว!”

เสียงหอนต่ำดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นซูหลินก็พาเสี่ยวฮุยออกหาเหยื่อต่อ

แม้พื้นดินขาวโพลนแห่งนี้จะขาดแคลนอาหาร แต่หากตั้งใจหาดี ๆ ย่อมมีสิ่งน่าสนใจให้ค้นพบ

ระหว่างทาง พวกเขาก็พบเข้ากับฝูงกวางมูสตัวใหญ่ โดยเฉพาะเพศผู้สองตัวที่เขาเห็น พวกมันเขายาวคมกริบ พลังสูงกว่ากวางมูสเพศเมียที่เขาเคยกินไปก่อนหน้านี้ถึงสองระดับ ดังนั้นซูหลินจึงเลือกเพียงแค่มอง แล้วปล่อยผ่านไป

ไม่เพียงเท่านี้ เขายังเจอสุนัขจิ้งจอกอาร์กติกหลายตัว แต่พวกมันมีความระวังตัวสูงมาก จนไม่มีช่องให้โจมตี

ความพยายามก็ไม่เคยทรยศผู้ใด

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดซูหลินกับเสี่ยวฮุยก็เจอวัวมัสค์เพศเมียตัวหนึ่งที่พลัดหลงจากฝูง

มันยังไม่โตเต็มวัย ลำตัวยาวเพียงเมตรครึ่ง มีขนสีน้ำตาลยาวปกคลุมทั้งร่าง เขายาวโค้งออกสองข้าง ตาสีม่วงอมฟ้าสวยงาม

เพียงแค่มอง แผงข้อมูลของมันก็ปรากฏขึ้น

【เผ่าพันธุ์】: วัวมัสค์ (เพศเมีย)

【ระดับ】: 6

【พลังชีวิต】: 1058

【ความอดทน】: 78

【พลังการโจมตี】: 53

【พลังป้องกัน】: 51

【ความเร็ว】: 39

“ระดับ 6...”

ซูหลินเพ่งมอง ดวงตาส่องประกายคมกริบ ริมฝีปากเขาเผยเขี้ยวแหลมลมหายใจหนัก ๆ ดังขึ้น

“เสี่ยงดูสักครั้ง!”

เขาพึมพำในใจ แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมของนักล่าที่แท้จริง...

---------------