บทที่ 1 ระบบ? สาวใหญ่?

บทที่ 1 ระบบ? สาวใหญ่?
เมืองหรงเฉิง
อาคารสำนักงานเชียนต๋าพลาซ่า
ซูอวิ๋นโจวมองหน้าต่างข้อมูลของ ‘สาวใหญ่’ ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลังการเชื่อมต่อสำเร็จ เขาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดออกไป
“พี่หลิวครับ ตอนเช้าที่ผมออกจากบ้าน โทรศัพท์ดันตกแตกพอดี ตอนเที่ยงนี้รบกวนพี่ช่วยซื้อข้าวกล่องให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”
หลิวอี้อี้เป็นหญิงสาววัยกลางคนผู้มีเสน่ห์สง่างาม ใบหน้าเล็กได้รูปงดงามหมดจด ผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลัง
เธอมีเสน่ห์ความงามอันอ่อนโยนของหญิงสาวชาวใต้ แม้จะสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดา แต่กลับดูมีออร่าที่ไม่ธรรมดา อกอวบอิ่มได้รูปทรงสมบูรณ์แบบ เอวคอดกิ่ว สะโพกพีชงอนงามขับเน้นให้กางเกงขายาวสีเข้มที่สวมอยู่ดูกลมกลึงตึงแน่น
แววตาของเธอฉายแววประหลาดใจ เมื่อสังเกตเห็นความอึดอัดใจบนใบหน้าของชายหนุ่มหน้าตาหมดจด เธอก็เอ่ยเย้า “ทำไมโทรศัพท์ถึงพังได้ล่ะ? ไม่ใช่ว่าทะเลาะกับแฟนแล้วปาทิ้งหรอกนะ!”
“เลิกกันแล้วครับ!”
“อ๊ะ!”
หลิวอี้อี้เผลอยกมือขึ้นปิดริมฝีปากอวบอิ่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง
ในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล เธอก็พอจะได้ยินเรื่องของซูอวิ๋นโจวกับแฟนสาวมาบ้าง
ว่ากันว่าทั้งสองคบกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์ดีมาก ถึงขั้นกำลังจะคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว
ทำไมถึงเลิกกันกะทันหันได้ล่ะ?
แววตาของหลิวอี้อี้ฉายแววรู้สึกผิด
“ไปกันเถอะ! วันนี้พี่เลี้ยงข้าวเที่ยงนายเอง”
ทั้งสองลงลิฟต์ไปด้วยกัน
ภายในพื้นที่แคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจากตัวของหญิงสาว
ซูอวิ๋นโจวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แค่ได้กินข้าวเที่ยงมื้อนี้ เขาก็จะพิสูจน์ได้แล้วว่าระบบเศรษฐีระดับเทพในหัวของเขาเป็นของจริงหรือไม่?
ระบบปรากฏขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเลิกกับแฟน คืนนั้นเขาเมาหัวราน้ำ มองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดและบอกลาตัวตนในอดีตของตัวเอง
พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น
ในหัวของเขาก็มีระบบเศรษฐีระดับเทพเพิ่มขึ้นมา
ในฐานะคนหนุ่มที่เคยอ่านนิยายออนไลน์มาบ้าง
เขาจึงคุ้นเคยกับ ‘ระบบ’ เป็นอย่างดี
เพียงแต่ไม่คิดว่าโชคลาภมหาศาลขนาดนี้จะหล่นมาทับตัวเอง
ดูเหมือนว่าสวรรค์จะประทาน ‘ระบบ’ ให้แก่คนผู้นี้จริงๆ ต้องให้เขาล้มลุกคลุกคลานก่อน ทั้งถูกนอกใจจนต้องเลิกรา ทั้งโดนดูถูกในที่ทำงาน
อีกอย่าง เขาก็รู้สึกว่าเงื่อนไขการคืนเงินมันออกจะแปลกๆ ไปสักหน่อย
[เงื่อนไขการคืนเงิน: หลังจากเชื่อมต่อกับสาวใหญ่แล้ว โฮสต์จะได้รับรางวัลแคชแบ็กเป็นทวีคูณตามค่าความรู้สึกดี โดยคำนวณจากยอดเงินที่เป้าหมายใช้จ่ายให้โฮสต์]
สาวใหญ่
ค่าความรู้สึกดี
แคชแบ็กทวีคูณ
เมื่อนำสามคำนี้มารวมกัน ความหมายก็ชัดเจนอย่างยิ่ง
ระบบรู้ว่าเขาเจ็บปวดจากผู้หญิงอายุน้อย เลยส่งพี่สาวคนสวยมาปลอบประโลมร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำของเขา
ตอนเช้าที่เขาไปเอาเอกสารที่ห้องฝ่ายบุคคล
จู่ๆ ระบบก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา และเชื่อมต่อเข้ากับผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลหลิวอี้อี้ จึงเกิดเป็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้น
[ชื่อ: หลิวอี้อี้]
[คุณสมบัติ: 32, 163, 108, 86, 60, 90]
[ค่าความรู้สึกดี: 19]
[คำแนะนำที่เป็นมิตร: เป้าหมายที่เชื่อมต่อหย่าร้างมานานแล้ว และชอบระบายความในใจกับคนอื่นใน ‘เสี่ยวหลานซู’ ตอนกลางคืนที่เงียบสงัด]
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน
ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
หลิวอี้อี้เอ่ยถาม “เสี่ยวซู อยากกินอะไรเหรอ?”
ซูอวิ๋นโจวตอบ “พี่หลิวครับ ปกติพี่กินอะไรก็พาผมไปกินอย่างนั้นก็ได้ครับ”
“ฉันเหรอ? ปกติฉันลดน้ำหนักน่ะ ส่วนใหญ่จะกินสลัดอาหารคลีน แต่วันนี้นายอารมณ์ไม่ดี... ฉันเลี้ยงอาหารไทยนายแล้วกัน!”
“เมื่อวานเพิ่งได้ใบปลิวมา ที่เชียนต๋าพลาซ่ามีร้านเปิดใหม่ จัดโปรโมชันฉลองเปิดร้านด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้น
ซูอวิ๋นโจวก็ดีใจอย่างมาก เขานึกออกลางๆ ว่ามีร้านใหม่ร้านนี้อยู่ สองวันก่อนเพิ่งมีคนมาแจกคูปองส่วนลดตามตึกออฟฟิศต่างๆ ในละแวกนี้
แล้วยังเป็นอาหารไทยอีก
กินมื้อหนึ่งอย่างน้อยๆ ก็ต้องหลายร้อยหยวนล่ะ!
เขาทำท่าทางเกรงใจ “พี่หลิวครับ ไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนั้นก็ได้ครับ...”
หลิวอี้อี้ยิ้มแล้วพูดว่า “โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก มีส่วนลดอยู่ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอกน่า?”
“งั้น... ก็ได้ครับ”
ซูอวิ๋นโจวพยักหน้าแล้วเดินตามหลิวอี้อี้ออกไป
ท่วงท่าการเดินของเธอสง่างามแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์
“โอ๊ย~”
หลิวอี้อี้ร้องอุทานออกมา เมื่อส้นสูงของเธอเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องมันวาวที่ยังมีน้ำเปียกอยู่เล็กน้อย
ทั้งร่างของเธอเสียหลักโผไปข้างหน้า
“ระวังครับ~”
ซูอวิ๋นโจวตาไว มือไว รีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“พี่ครับ ข้อเท้าแพลงหรือเปล่า!”
เหตุการณ์ไม่คาดฝันและแผงอกที่แข็งแรง
ทำให้หลิวอี้อี้ที่เพิ่งได้สติ ใบหน้างดงามพลันแดงระเรื่อ
เธอยืนตัวตรง ลองขยับข้อเท้าเรียวของตัวเองดู
“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ!”
ซูอวิ๋นโจวรู้สึกเสียดายสัมผัสอวบอิ่มที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นข้างหูกลับทำให้เขามีความสุขอย่างยิ่ง
[ค่าความรู้สึกดี +5]
นี่กลายเป็น 24 แต้มแล้วเหรอ?
ร้านอาหารไทย
ช่วงกลางวันมีลูกค้าค่อนข้างเยอะ
ทั้งสองคนโชคดี พอดีมีโต๊ะเล็กว่าง
หลังจากหลิวอี้อี้เลือกเซตอาหารคู่ราคา 198 หยวนหลังหักส่วนลดแล้ว พนักงานก็นำทางทั้งสองคนเข้าไป
เป็นโต๊ะเล็กริมหน้าต่าง
ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน
ซูอวิ๋นโจวใช้ความใส่ใจเช็ดโต๊ะอาหารอีกครั้งอย่างละเอียด
[ค่าความรู้สึกดี +1]
ได้ผลจริงๆ ด้วย
ผู้หญิงมักจะใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้
แน่นอนว่ามันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนทำด้วย
หลักๆ แล้วก็เกี่ยวกับหน้าตานั่นแหละ
หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ
ทั้งสองก็คุยกันไปกินกันไป บรรยากาศเป็นไปอย่างสนุกสนาน แต่ค่าความรู้สึกดีกลับไม่เปลี่ยนแปลง
ในตอนนั้นเอง
หลิวอี้อี้ก็เอ่ยปากถามขึ้น “เสี่ยวซู พี่ขอถามอะไรหน่อยนะ พวกเธอคบกันดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเลิกกันล่ะ?”
มือของซูอวิ๋นโจวที่กำลังจะคีบอาหารชะงักไป ความทรงจำถูกดึงกลับมาในทันที
‘ฉันคบกับนายมาสามปี ก็ได้อยู่แค่ในห้องเช่าโทรมๆ แบบนี้!’
‘ให้นายซื้อกระเป๋าให้ใบหนึ่ง! นายกลับบอกฉันว่าต้องเก็บเงินซื้อบ้าน?’
‘สินสอดแค่แสนหกหมื่น! นายยังจะให้ฉันไปบอกแม่ว่าขอลดหน่อยได้ไหม?’
‘นายบอกมาสิว่าฉันคบกับนายไปเพื่ออะไร?’
‘ฉันนอกใจก็จริง! แต่ฉันไม่เสียใจ’
‘เลิกกันเถอะ!’
คำพูดเหล่านี้ราวกับลูกศร
ที่ทิ่มแทงเขาจนพรุนไปทั้งตัวในช่วงหลายวันแรกที่เลิกกัน
แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
เขาถอนหายใจออกมา
“มันเป็นโจทย์ตัวเลือกที่ผู้หญิงส่วนใหญ่เลือกทำกันทั้งนั้นแหละครับ”
“ผมมาจากครอบครัวธรรมดา แต่เธอไปรู้จักกับไชเอ้อร์ไต้คนหนึ่งในเมืองนี้ที่ที่ทำงาน”
“ผมก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนแอบคบกันมานานแค่ไหนแล้ว พอผมจับได้ เธอก็ขอเลิก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของซูอวิ๋นโจว ทำให้หลิวอี้อี้ซึ่งเพิ่งหย่ามาไม่นานรู้สึกเข้าอกเข้าใจอยู่บ้าง
สามีของเธอก็นอกใจเหมือนกัน แถมยังพูดอย่างสวยหรูว่าเป็นความผิดของเธอ หาว่าเธอเอาแต่ทุ่มเทให้กับงาน จนละเลยครอบครัว ละเลยความรู้สึกของเขา
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลิวอี้อี้ยอมรับไม่ได้
ทั้งสองคนไม่มีลูกด้วยกัน
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจขอหย่าทันที
เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค แต่ความขมขื่นที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น มีเพียงคนที่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกันเท่านั้นที่จะเข้าใจ
หลิวอี้อี้ยกถ้วยชาขึ้น มองดวงตาที่ดูอิดโรยคู่นั้นแล้วพูดว่า
“พี่ก็ไม่ค่อยปลอบใจคนเก่งเท่าไหร่ แต่ในเมื่อตอนนี้นายกล้าพูดมันออกมาได้ ก็แสดงว่านายทำใจได้แล้วล่ะ”
“ใช้ชาแทนเหล้าแล้วกันนะ!”
เมื่อเห็นว่าค่าความรู้สึกดีที่อาจจะเพิ่มขึ้นเพราะความเห็นใจอีก 5 แต้ม
ซูอวิ๋นโจวจึงยกแก้วขึ้นชนเบาๆ
“พี่หลิว ขอบคุณครับ พอได้พูดออกมาแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”
หลิวอี้อี้ยิ้มแล้วพูดติดตลกว่า “ถ้าใช้คำพูดของพวกวัยรุ่นอย่างนาย ตอนนี้นายก็เป็นเจ้าของป่าทั้งป่าแล้วนะ”
มื้ออาหารดำเนินไปกว่าครึ่งชั่วโมง
พนักงานเดินถือเครื่องรูดบัตรมา
ทันทีที่ชำระเงินสำเร็จ
เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหูของซูอวิ๋นโจว
[ติ๊ง!]
[สาวใหญ่ใช้จ่ายเพื่อคุณ 198 หยวน ค่าความรู้สึกดี 30 แต้ม แคชแบ็ก 5,940 หยวน]
[หมายเหตุ: เงินทุนของระบบถูกกฎหมายและตรวจสอบได้ทั้งหมด เป็นเงินที่รีดไถมาจากประเทศญี่ปุ่น]
วินาทีต่อมา
โทรศัพท์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้น
ซูอวิ๋นโจวรีบพูด
“พี่ครับ ผมไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ”
ในห้องน้ำชาย
ซูอวิ๋นโจวจ้องมองข้อความในโทรศัพท์ ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง เมฆหมอกที่ปกคลุมจิตใจก็สลายหายไปในทันที
“บัญชีธนาคารหมายเลข 9527 ของคุณ ได้รับการโอนเงินจำนวน 5,940.0 หยวน ในวันที่ 10 มิถุนายน 2025 ยอดเงินคงเหลือหลังทำรายการ 85,940.00 หยวน”
นี่ไม่ใช่ความฝัน
ระบบโอนเงินให้จริงๆ!
ในขณะเดียวกัน
ซูอวิ๋นโจวก็ตัดสินใจแน่วแน่
ว่าจะไม่ปล่อยให้โอกาสครั้งนี้หลุดลอยไปเด็ดขาด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เขาก็เดินออกไป
“พี่ครับ ขอโทษที่ให้รอนาน!”
“ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายมีประชุมวิดีโอคอลกับลูกค้า”
“ฉะนั้น... ผมรบกวนพี่ช่วยซื้อโทรศัพท์ให้ผมอีกสักเครื่องได้ไหมครับ พอผมเปิดเครื่องได้แล้วจะโอนเงินคืนให้ทันที?”
*****
ไชเอ้อร์ไต้ → ทายาทรุ่นสองที่ร่ำรวยจากการถูกเวนคืนที่ดิน