บทที่ 17 ย้ายบ้าน

บทที่ 17 ย้ายบ้าน

“ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ!”

ลูซี่โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง พร้อมกับมองส่งแขกผู้มีเกียรติทั้งสามคนที่กำลังเดินจากไป
เธอหันหลังกลับเข้าร้านด้วยท่าทีเหมือนนกน้อยที่กำลังเริงร่า
ภายในห้องพักพนักงาน
เพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนมองลูซี่ด้วยความอิจฉา
“ว้าว~”
“เมื่อกี้ตอนคิดเงินฉันเพิ่งเห็นว่า หนุ่มหล่อคนนั้นดูเรียบง่ายจริงๆ เสื้อผ้าทั้งตัวเป็นของเซนญ่าหมดเลย ไม่แปลกใจเลยที่จะใจป้ำขนาดนี้”
“เธอนี่ก็แปลกนะ ปกติไม่ค่อยปิดยอด แต่พอปิดทีก็ได้ออเดอร์ใหญ่ขนาดนี้... อิจฉาจริงๆ นะ!”

เมื่อได้ฟังคำพูดของเพื่อนร่วมงาน
รอยยิ้มบนใบหน้าของลูซี่ก็แทบจะเก็บไว้ไม่อยู่
“ฉันก็แค่โชคดีน่ะ!”
“คิกคิกคิก~”

หลังจากคุยกันได้ไม่กี่ประโยค
หัวข้อสนทนาก็วนกลับมาที่เรื่องของจ้าวซิวคนนั้น
เรื่องราวประเภทที่คิดจะโชว์เท่แต่กลับหน้าแหกแบบนี้
ที่ร้าน หลุยส์ วิตตอง ก็พอจะเจอได้บ้างเป็นครั้งคราว แต่ที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้ ปีนี้ถือเป็นครั้งแรกเลย
มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเล่าอย่างออกรสออกชาติ “เสียดายจริงๆ! พวกเธอไม่เห็นสีหน้าของผู้ชายคนนั้นตอนเดินออกไป มันสุดยอดมากจริงๆ!”

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องพักก็เปิดออกอีกครั้ง
เอมี่เดินเข้ามา
พนักงานขายรุ่นพี่หลายคนรู้ดีว่าเอมี่ตาไม่ถึงเอง
ทุกคนจึงหัวเราะคิกคักแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
แต่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ไม่ค่อยลงรอยกับเธอ กลับจงใจพูดขึ้นว่า “เอมี่ คืนนี้ลูซี่บอกว่าจะเลี้ยงข้าว โดยให้เธอเป็นคนเลือกร้านนะ”

ในใจของเอมี่ยังคงเจ็บปวดราวกับเลือดไหลไม่หยุด ที่ปล่อยให้ลูกค้ารายใหญ่หลุดมือไป แต่เพื่อรักษาความสัมพันธ์ฉันเพื่อนร่วมงานเอาไว้ เธอจึงทำได้เพียงฝืนยิ้ม
“ฉันได้หมดเลย? แล้วทุกคนอยากกินอะไรกันล่ะ?”

สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะไปกินหม้อไฟกัน
บรรยากาศจะได้ร้อนแรงสดใส
ในขณะนั้น
ผู้จัดการร้านก็เรียกลูซี่ให้ไปพบ
สำหรับผลงานของเธอในวันนี้ ผู้จัดการร้านกล่าวชมเชยก่อนเป็นอันดับแรก บอกให้เธอพยายามต่อไป และสุดท้ายก็ได้เซ็นสัญญาบรรจุเป็นพนักงานประจำ
ลูซี่จึงเอ่ยชวนผู้จัดการร้านไปทานมื้อค่ำด้วยกันอย่างกระตือรือร้น
ผู้จัดการร้านตอบตกลง พร้อมกับให้คำแนะนำเล็กน้อย
“ลูซี่ ลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ต้องรักษาไว้ให้ดีๆ ต้องกุมไว้ในมือ ห้ามละเลยหรือปล่อยปละละเลยเด็ดขาด”

ลูซี่พยักหน้ารับอย่างจริงจัง
“ผู้จัดการคะ หนูแอดวีแชทคุณซูไว้แล้ว หลังจากนี้จะดูแลอย่างดีเลยค่ะ”

***

ส่วนลูกค้าที่ลูซี่กำลังเป็นห่วง
ในขณะนี้กำลังนั่งอยู่บนรถยนต์ส่วนตัวสุดหรูกลับบ้าน
หลังจากที่ทั้งสามคนออกมาจากร้าน ก็หมดอารมณ์ที่จะเดินเที่ยวต่อ
เดิมทีซูอวิ๋นโจวคิดว่าจะชวนทานข้าวด้วยกัน แต่เมื่อพิจารณาว่ายังไม่ถึงเวลาอันควร ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน
ในความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ การรักษาระยะห่างเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง
แม้ว่าจะมีอดีตสามีมาช่วยเป็นพ่อสื่อให้คะแนนความรู้สึกดีของหญิงสาวทั้งสองพุ่งสูงขึ้นมาก แต่สภาพของหลิวอี้อี้ในตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก
มากเกินไปก็ไม่ดี
บางเรื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป
อีกอย่าง
ตอนนี้เขารวย
และมีเวลาเหลือเฟือ
[ค่าความรู้สึกดีของหลิวอี้อี้ 66]
[ค่าความรู้สึกดีของหลี่เหยียน 59]

บวกกับ
เนคไทราคา 1,900 หยวน ได้แคชแบ็ก 112,100 หยวน
เข็มขัดราคา 5,800 หยวน ได้แคชแบ็ก 382,800 หยวน
ยอดเงินในบัญชีใกล้จะทะลุ 3 ล้านหยวนแล้ว
เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนแทบไม่กล้าคิด แต่พอมีระบบแล้ว อนาคตช่างไร้ขีดจำกัดจริงๆ!

ซูอวิ๋นโจวหอบหิ้วถุงใหญ่ถุงน้อยกลับมาถึงห้องเช่าที่ชุมชนว่านเหอ
พักผ่อนสักครู่
ก็เริ่มลงมือจัดเก็บของใช้ส่วนตัว
ตอนที่อยู่บนรถ เขาได้นัดกับเจ้าของห้องไว้แล้วว่าจะขอคืนห้องในวันนี้
“ฮู่ว~”

ซูอวิ๋นโจวถอนหายใจยาว เขาอยู่ที่นี่มาสามปี เรื่องราวต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตเป็นเหมือนฝันตื่นหนึ่ง ตอนนี้เมื่อต้องจากไป ในใจกลับรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
เขาทิ้งของส่วนใหญ่ไป เหลือไว้เพียงของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้น ซึ่งบรรจุได้เต็มกล่องใบเล็กๆ เพียงใบเดียว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
คุณป้าเจ้าของห้องร่างทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสดัดผมลอนใหญ่สีแดงก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆ
“เสี่ยวซู! ห้องก็เช่าอยู่ดีๆ ทำไมถึงจะย้ายออกล่ะ?”
“วันนี้เธอมาบอกฉันกะทันหัน บ่ายนี้ฉันเลยไม่ได้เล่นไพ่นกกระจอกเลย...”

ซูอวิ๋นโจวขัดจังหวะการพูดไม่หยุดของคุณป้าเจ้าของห้องร่างทรงสี่เหลี่ยม
“พี่จูครับ พอดีผมมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน เลยอยากจะขอคืนห้องครับ”

พี่จูเห็นว่ารั้งไว้ไม่ได้ จึงหยิบสัญญาเช่าออกมาจากกระเป๋าใบเล็กข้างห่วงยางตรงหน้าท้องของเธอ
“เสี่ยวซู เธอแจ้งย้ายออกกะทันหัน ตามสัญญาแล้ว เงินมัดจำฉันไม่คืนนะ ส่วนค่าเช่าที่เหลือ เดี๋ยวฉันขอตรวจห้องแล้วหักค่าน้ำค่าไฟก่อน แล้วจะโอนส่วนที่เหลือให้!”

ซูอวิ๋นโจวพยักหน้า
เจ้าของห้องร่างทรงสี่เหลี่ยมเริ่มเคลื่อนไหวไปทั่วห้องด้วยความคล่องแคล่วว่องไวซึ่งไม่สมกับรูปร่างของเธอ
เดี๋ยวก็ดูโป๊ะไฟ
เดี๋ยวก็มองรอยแยกบนกำแพง
เดี๋ยวก็...
ท่าทางแบบนี้ถ้าถือตะเกียงอีกสักดวง
คงจะใช่เลย
โชคดีที่ผลสุดท้าย
ซูอวิ๋นโจวไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายอะไรเพิ่มเติม
แม้ว่าเธอจะคิดค่าจิปาถะยุบยิบ แต่สุดท้ายก็ยังคืนเงินมาให้ 886 หยวน
ตัวเลขนี้ทำให้ซูอวิ๋นโจวอมยิ้มที่มุมปาก
เขาหัวเราะพร้อมกับเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงิน
จากนั้นก็ลากกระเป๋าเดินทางจากไป
ในขณะนั้นเอง
คุณป้าเจ้าของห้องร่างทรงสี่เหลี่ยมก็พูดขึ้นมาทันที
“เสี่ยวซู! พี่เดาว่าเธอต้องเจอเรื่องลำบากอะไรมาแน่ๆ”
“ไม่มีอุปสรรคไหนในโลกที่ผ่านไปไม่ได้หรอกนะ”

ซูอวิ๋นโจวหันกลับมามองพี่จูผมลอนแดงด้วยความรู้สึกขอบคุณบนใบหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูด เธอก็ยื่นริมฝีปากแดงก่ำของเธอออกมาแล้วพูดต่อ
“พี่แต่งงานเร็ว หย่าก็เร็ว ตอนนี้ลูกก็เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว”
พูดจบ
เธอก็ยักคิ้วที่เหมือนหนอนอ้วนสองตัวขึ้น “ที่บ้านก็มีห้องว่างอยู่ ถ้าเธอ...”

ซูอวิ๋นโจวเหงื่อตกเต็มหน้าผาก มีหรือจะฟังคำใบ้นี้ไม่ออก เขาจึงส่ายหัวเป็นพัลวันราวกับกลองของเล่นแล้วรีบหันหลังเดินจากไป
เมื่อมองแผ่นหลังที่ดูหนุ่มแน่น หล่อเหลา และแข็งแรงนั้น
พี่จูก็เบะปากอย่างเสียดายเล็กน้อย
“เฮอะ!”
“ไอ้หนุ่ม ให้เดินทางลัดก็ไม่เอา สักวันแกจะรู้เอง”
“ตอนหนุ่มไม่รู้ซึ้งถึงรสชาติป้า มัวแต่คว้าเด็กสาวมาเป็นสมบัติ”

***

ซูอวิ๋นโจววิ่งหนีลงมาถึงชั้นล่าง เขามองสถานที่ที่เคยอาศัยอยู่เป็นครั้งสุดท้าย
“ลาก่อน!”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา
รถยนต์สุดหรูพาซูอวิ๋นโจวมาถึงโรงแรมเทียนฝู่ ฮอลิเดย์
นี่คือโรงแรมห้าดาวเก่าแก่ของเมืองหรงเฉิง ตั้งอยู่ในย่านที่เจริญรุ่งเรืองและมีชื่อเสียงด้านการบริการที่เป็นเลิศ
เขาลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปอย่างสง่าผ่าเผย
พนักงานเปิดประตูกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม สอบถามว่าต้องการให้ช่วยถือกระเป๋าหรือไม่ เมื่อได้รับคำปฏิเสธ เขาก็กลับไปประจำตำแหน่งของตนเอง
พนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “สวัสดีค่ะ!”

ซูอวิ๋นโจวได้ตรวจสอบประเภทห้องพักระหว่างทางมาแล้ว จึงพูดตรงๆ ว่า “ผมขอจองห้องพักแบบอพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนระดับสูงหนึ่งห้องครับ”
“ได้ค่ะ! ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าได้จองผ่านทางออนไลน์ไว้หรือเปล่าคะ?”
“ไม่ได้จองครับ!”
“คุณผู้ชายคะ ราคาห้องพักของเราทั้งทางออนไลน์และหน้าเคาน์เตอร์เป็นราคาเดียวกันค่ะ ห้องพักที่คุณลูกค้าเลือกราคาคืนละ 2,388 หยวนค่ะ”
“โอเค! งั้นจองครึ่งเดือนไปเลย!”

สิ้นเสียงนั้น
พนักงานต้อนรับก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “คุณผู้ชายต้องการเข้าพักครึ่งเดือนเหรอคะ?”
ซูอวิ๋นโจวพยักหน้า “มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”

พนักงานต้อนรับส่ายหน้าอย่างนอบน้อมและอธิบายว่า “คุณผู้ชายคะ หากคุณลูกค้าต้องการเข้าพักระยะยาว ดิฉันขอแนะนำให้สมัครสมาชิกกับทางเรา จะได้รับส่วนลดค่าห้องพัก 8.8 เท่า และยังมีบริการผู้จัดการส่วนตัวด้วยค่ะ”
“โอ้~”
ซูอวิ๋นโจวพูดขึ้นลอยๆ “แล้วจะสมัครสมาชิกต้องทำยังไงบ้าง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น
พนักงานต้อนรับหญิงก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที หากคุณผู้ชายท่านนี้สมัครสมาชิก ยอด KPI ของเธอในเดือนนี้ก็จะครบถ้วนสมบูรณ์
ท่าทีของเธอยิ่งดูนอบน้อมมากขึ้น
“คุณผู้ชายคะ สมาชิกของเรามีสองประเภทค่ะ”
“สมาชิกทั่วไปต้องเติมเงินครั้งเดียว 88,000 หยวน จะได้รับส่วนลด 8.8 เท่าสำหรับห้องพักทุกประเภท”
“สมาชิกไดมอนด์ต้องเติมเงินครั้งเดียว 188,000 หยวน นอกจากส่วนลดค่าห้องพักแล้ว ยังจะได้รับบริการผู้จัดการส่วนตัวด้วยค่ะ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้
พนักงานต้อนรับหญิงก็เหลือบมองสีหน้าของลูกค้าอย่างระมัดระวัง
ซูอวิ๋นโจวไม่ทำให้เธอผิดหวังและถามต่อ
“ผู้จัดการส่วนตัวทำอะไรได้บ้าง?”
“ผู้จัดการเปรียบเสมือนเลขาส่วนตัวของคุณลูกค้าค่ะ หากมีปัญหาหรือต้องการให้ดำเนินการเรื่องใดๆ ภายในโรงแรม เธอจะรับผิดชอบให้คุณลูกค้าทั้งหมดค่ะ”

เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนี้
ซูอวิ๋นโจวพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็เกิดความคิดที่กล้าบ้าบิ่นขึ้นมา อดใจไม่ไหวที่จะลองดู
“งั้นก็สมัครสมาชิกไดมอนด์เลยแล้วกัน!”