บทที่ 8 ผลลัพธ์อันน่าตะลึง!
"รวม!"
เหยียเซิ่งยื่นมือออกไปเรียกวัตถุ อุปกรณ์มากมายในรัศมีร้อยลี้พุ่งเข้ามาหาเขาราวกับสายฝน
อุปกรณ์เหล่านี้ล้วนมีตราประทับของเหยียเซิ่ง จึงสามารถเรียกกลับมาได้
ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยอุปกรณ์นับไม่ถ้วนที่ลอยมา หนาแน่นจนแทบปกคลุมทั้งผืนฟ้า
ภาพนี้!
ทำให้เหล่านักบำเพ็ญเพียรแกร่งกล้าที่อยู่ใกล้เคียงต่างตาแดงด้วยความโลภ!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นลูกแสงสีทองเข้มสิบกว่าดวงในท่ามกลางอุปกรณ์มากมายเหล่านั้น ยิ่งทำให้หายใจถี่รัว
พวกเขาต่างรีบพุ่งมายังทิศทางนี้เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ณ หมู่บ้านหลุมศพแห้ง
เหยียเซิ่งเปิดแหวนมิติ เหมือนกระเป๋าใบใหญ่รองรับอุปกรณ์มากมายที่พุ่งเข้ามา
หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ
เมื่ออุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายตกลงในแหวนมิติ เหยียเซิ่งก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก้มลงมองแหวนมิติที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ มุมปากปรากฏรอยยิ้มอันหาได้ยาก
อุปกรณ์มากมายเช่นนี้ นับเป็นทรัพย์สมบัติมหาศาลอย่างแท้จริง
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอุปกรณ์ระดับสูงแทรกอยู่ด้วย รวมถึงอุปกรณ์ระดับทองมืด
"ไป!"
เหยียเซิ่งกวาดตามอง พบว่ามีนักบำเพ็ญเพียรแกร่งกล้าหลายคนกำลังจะมาถึง เขารู้ว่าหากไม่รีบจากไปตอนนี้ก็อาจจะไปไม่ได้แล้ว และจะตกอยู่ในความยุ่งยากไม่รู้จบ!
ฉึบ!
เหยียเซิ่งไม่ลังเลอีกต่อไป กระโดดทะยานขึ้น ร่างกายหายวับไปในหมอกผีอันไกลโพ้นในชั่วพริบตา
...
หลังจากเหยียเซิ่งจากไปไม่นาน
ก็มีหลายร่างพุ่งมาถึง แต่ละคนแผ่พลังอันแข็งแกร่ง หลายคนเป็นผู้แกร่งกล้าระดับ 2 ทรานส์ฟอร์มอาจารย์ผี
เมื่อมาถึง พวกเขาจ้องมองหมู่บ้านหลุมศพแห้งด้วยสายตาเยียบเย็น
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้าน พวกเขาต่างตบอกชกหัวด้วยความผิดหวัง รู้ว่ามาช้าไปก้าวหนึ่ง
ฉับ!
ในบรรดานั้น มีสองร่างลงสู่พื้น
จงซานพาลู่หมิงมาจากป่าภูเขาสีดำ
เขาเป็นผู้แกร่งกล้าระดับ 2 ทรานส์ฟอร์มอาจารย์ผี การเดินทางจึงรวดเร็วมาก
แม้จะใช้มือข้างเดียวหิ้วลู่หมิง ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อความเร็วของเขาแต่อย่างใด
จงซานมองไปยังทิศทางที่เหยียเซิ่งจากไป แต่ไม่ได้ไล่ตามไป
"ท่านผู้อาวุโส ไม่ตามไปหรือขอรับ?"
ลู่หมิงถามอย่างสงสัย
จงซานส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึม "ไม่รู้ว่าผู้นั้นมีฝีมือลึกล้ำเพียงใด หากตามไปอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่อาจเกิดปัญหาได้"
"ก็จริงนะ!"
ลู่หมิงพยักหน้า ผู้แข็งแกร่งลึกลับผู้นั้นมีพลังเหนือธรรมดา จึงไม่ควรไปหาเรื่องเขาโดยง่าย
อย่างไรก็ตาม ในดวงตาของลู่หมิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
วันนี้ได้พบเจอเหตุการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ เมื่อกลับไปก็จะมีเรื่องคุยโว้โอ้อวดอีกแล้ว
"เหยียเซิ่งได้ยินเรื่องประหลาดเช่นนี้จะต้องตะลึงแน่ๆ!"
ลู่หมิงหัวเราะคิกคัก พี่ชายของเขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่รู้ประสาอะไรเลย หากเล่าให้เขาฟัง คงจะทำให้เขาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
สองร้อยลี้ออกไป ในหุบเขาที่มีไฟผีลุกไหม้
เหล่ายมวัวนอนเกลื่อนกลาด
ยมวัวนี้มีร่างกายเป็นมนุษย์แต่หัวเป็นวัว มีเขาวัวคู่หนึ่งบนศีรษะ สูงถึง 3 เมตร แต่ละตนล้วนแข็งแรงราวกับภูเขาลูกเล็ก
แต่ละตนเป็นผีระดับ 1 ทรานส์ฟอร์ม 90 มีพลังแข็งแกร่งยิ่ง นักบำเพ็ญเพียรทั่วไปไม่กล้าไปหาเรื่อง
รวมกับจำนวนที่มากมาย
พวกมันครอบครองหุบเขายมวัว เป็นเขตต้องห้ามในแดนลึกรกร้าง
แม้แต่กลุ่มฉางหมิงซึ่งเป็นกลุ่มระดับยอด เมื่อพบเขตต้องห้ามอย่างหุบเขายมวัวก็ต้องเลี่ยงออกไปไกล ไม่กล้าไปหาเรื่อง
ฉึบ!
ในเวลานี้ มีร่างหนึ่งแล่นมา แผ่พลังอันแข็งแกร่ง ไม่หวั่นเกรงสิ่งใดตลอดทาง ไม่สนใจยมวัวฝูงใหญ่ในหุบเขายมวัว
มู่!
เมื่อร่างนี้ปรากฏ ก็ทำให้ยมวัวทั้งฝูงตื่นตระหนก ส่งเสียงร้องดังสะท้านฟ้า
พวกมันลุกขึ้นยืน ด้วยความสูง 3 เมตรกว่า ดูราวกับภูเขาน้อย สร้างความกดดันอย่างมหาศาล
ตูม!
ร่างนั้นพุ่งเข้ามา สวมชุดกีฬา มียมวัวแข็งแรงหลายตัวพยายามจะขวางทาง
แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ
ยมวัวเหล่านั้นยังไม่ทันเข้าใกล้ร่างนั้น ก็ถูกฝ่ามือทรงพลังซัดจนร่างแตกกระจายจากระยะไกล
หากมีคนนอกอยู่ที่นี่ จะต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง!
นี่คือผีระดับ 1 ทรานส์ฟอร์ม 90 อันทรงพลัง แต่กลับไม่อาจต้านทานแม้แต่หนึ่งยกของคนสวมชุดกีฬาผู้นี้!
นี่แสดงให้เห็นว่าพลังของคนในชุดกีฬา เหนือกว่ายมวัวระดับ 1 ทรานส์ฟอร์ม 90 มากมายนัก
อยู่คนละระดับโดยสิ้นเชิง!
ไม่กี่นาทีต่อมา
ร่างนั้นบุกทะลวงหุบเขายมวัว ทิ้งซากศพนับไม่ถ้วนไว้เบื้องหลัง
"สะใจ!"
หลังจากฆ่าทะลวงหุบเขายมวัว เหยียเซิ่งก็หัวเราะอย่างสะใจ รู้สึกสะใจอย่างสุดซึ้ง
ตอนนี้ระดับของเขาสูงถึง 1 ทรานส์ฟอร์ม 100 ระดับ!
ถึงขั้นสมบูรณ์แบบของ 1 ทรานส์ฟอร์ม!
แม้ไม่ใช้ทักษะใดๆ พลังร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งมาก รับมือกับยมวัวระดับ 1 ทรานส์ฟอร์ม 90 ได้อย่างง่ายดาย
ด้วยพลังอันแข็งแกร่งก็สามารถสั่นให้พวกมันตายได้
ฉึบ!
ครู่ต่อมา
ในป่าเขาแห่งหนึ่ง เหยียเซิ่งหยุดฝีเท้า หากิ่งไม้ใหญ่นั่งขัดสมาธิ ตั้งใจจะตรวจสอบสิ่งของที่ได้มาจากหมู่บ้านหลุมศพแห้ง
ไม่มีผู้คนรอบข้าง เหยียเซิ่งจึงเปิดแหวนมิติ
เมื่อเห็นอุปกรณ์ในแหวนมิติที่กองสูงราวกับภูเขาเล็กๆ เขาทั้งดีใจและปวดหัว
ดีใจเพราะมีอุปกรณ์มากมายเช่นนี้เป็นทรัพย์สมบัติมหาศาล
ปวดหัวเพราะมีอุปกรณ์มากมายขนาดนี้ เขาจะตรวจสอบอย่างไรดี
"ค่อยๆ ทำกันไป!"
เหยียเซิ่งไม่มีทางเลือก จำต้องตรวจสอบทีละชิ้น อย่างละเอียด
หลังผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม
เหยียเซิ่งจึงเสร็จสิ้นงานมหาศาลนี้
ผลลัพธ์สุดท้ายคือ...
อุปกรณ์ระดับทองแดง 1,129 ชิ้น!
อุปกรณ์ระดับเงิน 488 ชิ้น
อุปกรณ์ระดับทอง 108 ชิ้น
ส่วนอุปกรณ์ระดับทองมืดมีเพียง 12 ชิ้น แต่การได้อุปกรณ์ระดับสูงถึง 12 ชิ้นก็นับว่าน่าตะลึงแล้ว
หลังจากตรวจนับผลลัพธ์ครั้งนี้ เหยียเซิ่งก็อดสูดลมหายใจลึกไม่ได้
อัตราการดรอปอุปกรณ์จริงๆ แล้วไม่สูง!
แม้แต่จะบอกว่าต่ำมากก็ได้!
นักบำเพ็ญเพียรบางคนต้องสู้เอาชีวิตเป็นเดิมพันนับสิบวันถึงจะได้อุปกรณ์ชิ้นเดียว
ต้องผ่านอันตรายมากมาย
โดยเฉพาะอุปกรณ์ระดับสูง ยิ่งเป็นของล้ำค่า!
ด้วยเหตุนี้ นักบำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่มีชุดอุปกรณ์ระดับทองแดงครบก็นับว่าดีแล้ว
อุปกรณ์ระดับเงินก็ยังหายาก
ส่วนอุปกรณ์ระดับทอง!
เป็นของที่มีเงินก็ซื้อไม่ได้!
ทุกครั้งที่อุปกรณ์ระดับทองปรากฏในตลาด จะเกิดการแย่งชิงอย่างบ้าคลั่ง!
เรียกได้ว่ามือไวได้ มือช้าหมดสิทธิ์!
ผู้ที่มีชุดอุปกรณ์ระดับทองครบชุดล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง!
จากจุดนี้ก็เห็นได้ว่า กลุ่มฉางหมิงมีพลังแข็งแกร่งจริงๆ
แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ไฮไลท์!
เหยียเซิ่งมองไปที่อุปกรณ์ระดับทองมืด 12 ชิ้น สูดลมหายใจลึก กล่าวว่า:
"อุปกรณ์ระดับทองมืด 12 ชิ้นนี้ต่างหากที่เป็นสมบัติล้ำค่า!"
อุปกรณ์ระดับทองมืดแต่ละชิ้นมีมูลค่าหลายล้าน!
เป็นของที่สามารถนำไปประมูลได้!
ครั้งนี้เขาได้มาถึง 12 ชิ้น จำนวนที่น่าตะลึง
เหยียเซิ่งไม่คิดมาก พิจารณาอุปกรณ์ระดับทองมืด 12 ชิ้นอย่างละเอียด
วับ!
เหยียเซิ่งนำอุปกรณ์ระดับทองมืดทั้ง 12 ชิ้นออกมา
ในทันใดนั้น ลูกแสงกลมสิบสองดวงก็ลอยอยู่ตรงหน้าเหยียเซิ่ง
ลูกแสงกลมสิบสองดวงมีทั้งสีหยก สีดำ สีม่วง... และอื่นๆ
เป็นสีที่แผ่ออกมาจากตัวอุปกรณ์ระดับทองมืดทั้ง 12 ชิ้น
ในความมืดของป่าดำ ลูกแสงทั้งสิบสองส่องออร่านุ่มนวล
เหยียเซิ่งกวาดตามอง ในลูกแสงทั้งสิบสองมีอุปกรณ์หนึ่งชิ้น
มีทั้งเกราะอก มงกุฎ สนับแขน... และอื่นๆ
เหยียเซิ่งพิจารณาทีละชิ้น
ครู่ต่อมา ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม
"โชคดีจริงๆ!"
"คิดไม่ถึงว่าจะสามารถรวบรวมเซ็ตอุปกรณ์ครบชุดจากอุปกรณ์ระดับทองมืด 12 ชิ้นนี้!"
สายตาของเหยียเซิ่งเต็มไปด้วยความยินดี
(จบบท)