บทที่ 1: เกมเปิดฉาก

บทที่ 1: เกมเปิดฉาก

เมืองเยียน

ร้านปิ้งย่างเถียนจี้

ถังซ่งตบแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเบาๆ พ่นลมหายใจขุ่นคลั่กปนกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา

เขาเปิดก๊อกน้ำ วักเอาน้ำประปาเย็นเฉียบขึ้นมาล้างหน้า

หยิบมือถือออกมาดูเวลา

【22:02】

กิจกรรมสานสัมพันธ์ของแผนกที่ลากยาวมาทั้งวัน ในที่สุดก็ใกล้จะจบลงแล้ว

เขากลับเข้าไปในห้องส่วนตัว

แสร้งทำเป็นเนียนๆ เข้าไปผสมโรงคุยกับเพื่อนร่วมงาน

ใบหน้าของถังซ่งประดับรอยยิ้มใสซื่อ ไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร คอยเออออตามเป็นพักๆ

บรรยากาศครึกครื้นและเป็นกันเอง

ผู้อำนวยการเฉินอวิ๋นเถิงยกแก้วเหล้าขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ กล่าวคำพูดสวยหรูไม่กี่ประโยค ก่อนจะขายฝันชุดใหญ่ ปิดท้ายกิจกรรมสานสัมพันธ์ของวันนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อเดินออกจากประตูร้านปิ้งย่าง

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า เพื่อนร่วมงานต่างกล่าวคำอำลากัน

“เจอกันวันจันทร์นะ บ๊ายบาย~”

“ถึงบ้านแล้วบอกในกลุ่มด้วยนะ”

“ผอ.เฉิน เดินทางปลอดภัยนะครับ บ๊ายบาย”

“ไปด้วยกันสิถังซ่ง พวกเราทางเดียวกันพอดี!”

…

บนรถนิสสัน เทียน่า สีดำ

เพื่อนร่วมงานหญิงสองคนที่เบาะหลังกำลังคุยกันอย่างออกรส

ถังซ่งเอนหลังพิงพนักเบาะผู้โดยสารด้านหน้า หลับตาครึ่งหนึ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์

ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่บริษัทจิ่นซิ่วการค้าได้สี่เดือนกว่า พลังงานทั้งหมดของเขาก็ทุ่มเทให้กับการพัฒนาระบบ SCM (การจัดซื้อในห่วงโซ่อุปทาน) เวอร์ชันใหม่ของบริษัท

ปรับโครงสร้างระบบ พัฒนาฟังก์ชัน รวบรวมข้อมูล เชื่อมต่อกับ ERP ทำให้กระบวนการทางธุรกิจเป็นอัตโนมัติ…

หลังจากระบบเปิดใช้งาน ก็ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานได้อย่างมาก ลดต้นทุนการจัดซื้อสินค้าได้อย่างมีนัยสำคัญ และได้รับการชื่นชมอย่างสูงจากผู้บริหารระดับสูงของบริษัท

เรื่องนี้ทำให้ถังซ่งซึ่งเป็นพนักงานใหม่รู้สึกภูมิใจอย่างมาก เขาฝันหวานถึงการเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนตามที่หัวหน้าสัญญาไว้

แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่

ความสำเร็จของระบบ SCM สุดท้ายก็กลายเป็นผลงานของผู้อำนวยการเฉิน ราวกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยสักนิด

งานบำรุงรักษาระบบก็ถูกโอนไปให้ตู้เส้าข่าย เพื่อนร่วมงานที่มีเส้นสาย

ส่วนถังซ่งถูกส่งไปทำโปรเจกต์ใหม่ ทำงานงกๆ ให้บริษัทต่อไป

การปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมสารพัดอย่างทำให้เขาทรมานใจอย่างหนัก จนคิดอยากจะลาออกหนีไปให้พ้นๆ

บางทีอาจเป็นเพราะผู้อำนวยการเฉินมองความคิดของเขาออก

วันนี้ตอนกิจกรรมสานสัมพันธ์ ผอ.เฉินแอบมาบอกเขาเป็นการส่วนตัวว่า เดือนหน้าจะทำเรื่องขอขึ้นเงินเดือนให้เขา 10%

ขอให้เขาตั้งใจทำงานให้ดี ต่อไปจะไม่ทำให้เขาเสียเปรียบแน่นอน

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ถังซ่งก็ตัดสินใจอยู่ต่ออีกสักพัก

ขี่ลาตามหาม้าไปก่อน ถ้ามีข้อเสนอที่น่าสนใจค่อยลาออก

สองวันก่อนแม่เพิ่งโทรมา บอกว่าที่บ้านเกิดมีโครงการบ้านจัดสรรเปิดใหม่ ให้เขาลองหาเวลากลับไปดู

ถ้าคิดจะซื้อบ้านภายในครึ่งปีนี้ เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพก็หยุดจ่ายไม่ได้

ขณะกำลังคิดเพลินๆ จ้าวเยว่ที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ตบไหล่เขาเบาๆ “พี่ซ่ง! วันนี้ดูหมดเรี่ยวหมดแรงจัง หรือว่าอกหักมาคะเนี่ย?”

ถังซ่งเก็บซ่อนอารมณ์ พูดติดตลก “ก่อนอื่น ผมต้องมีแฟนก่อนนะ”

จ้าวเยว่เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก “พี่ซ่ง จริงๆ แล้วพี่ก็เป็นคนเก่งนะคะ ความสามารถก็เด่น หน้าตาก็ได้อยู่ ส่วนสูงก็โอเค แค่น้ำหนักอาจจะเกินมาตรฐานไปหน่อย รีบลดน้ำหนักสร้างกล้ามเนื้อเลยค่ะ รับรองว่าสาวๆ ในบริษัทเราต้องแย่งกันจีบพี่แน่!”

ถังซ่งลูบท้องที่มีไขมันหนาเตอะ พูดอย่างจนใจ “เดี๋ยวผมจะพยายามครับ”

“สู้ๆ!” จ้าวเยว่กำหมัดทำท่าทางน่ารัก

หูหมิงลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยิบตา แหย่ว่า “เยว่เอ๋ย ถังซ่งนี่ของดีมีอนาคตขนาดนี้ เธอยังไม่รีบคว้าไว้อีกเหรอ?”

“พี่หมิงลี่ ฉันว่าพี่กำลังลองใจฉันอยู่แน่ๆ หรือว่าพี่ก็คิดอะไรกับพี่ซ่งเหมือนกัน!?”

“ฮ่าๆ หรือว่าเราจะแข่งกันแบบแฟร์ๆ ดีล่ะ?”

“งั้นฉันขอยอมแพ้ดีกว่า ก็แหม...ของพี่มันใหญ่กว่านี่คะ!”

เพื่อนร่วมงานหญิงสองคนที่เริ่มจะกรึ่มๆ ผลักกันไปมาพลางหยอกล้อ แต่ไม่มีใครคิดจริงจัง

ถังซ่งเป็นคนดีจริงๆ กระตือรือร้น จริงใจ และมีความมุ่งมั่น ความสามารถในการทำงานก็ไม่ต้องพูดถึง เขาเคยทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตขนาดใหญ่ในเมืองหลวงมาก่อน

แต่ฐานะทางบ้านของเขาค่อนข้างธรรมดา เป็นแค่หนุ่มบ้านนอกคนหนึ่ง การซื้อบ้านในเมืองเยียนยังเป็นเรื่องไกลเกินฝัน

รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่งตัวตามสบาย ทรงผมก็ยุ่งๆ แถมยังอ้วนหน่อยๆ

ถ้าคบเป็นเพื่อนร่วมงานหรือเพื่อนฝูงล่ะก็ ไม่มีปัญหาแน่นอน

แต่ถ้าจะให้พัฒนาความสัมพันธ์ลึกซึ้ง? คงต้องขอบายดีกว่า

……

หมู่บ้านชิงซินเจียหยวน

ถังซ่งโยนกระเป๋าเป้ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงทั้งตัว

ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มตีขึ้น ความเหนื่อยล้า ความผิดหวัง และความจนใจถาโถมเข้าใส่เขาทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาพลิกตัวตะแคง เปิด WeChat แล้วส่งข้อความเข้ากลุ่มแผนก: “ถึงบ้านแล้วครับ”

จากนั้นก็กดเปิด “อั่งเปาเสี่ยงโชค” ที่ผู้อำนวยการเฉินส่งมา ได้มาสามหยวนสองเหมา แล้วส่งสติกเกอร์ “ขอบคุณครับเจ้านาย” กลับไป

เขาเปิด Moments (ฟีดข่าวใน WeChat) เลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย

เขารู้สึกเหมือนเป็นคนนอก ทำได้เพียงเลื่อนดูความเคลื่อนไหวของ ‘เพื่อน’ ทั้งที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยอย่างเงียบงัน

บางคนโพสต์เรื่องชีวิตประจำวัน บางคนอวดแฟน บางคนชีวิตดี๊ดี บางคนก็กำลังมุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง

ดูเหมือนว่านอกจากเขาแล้ว ทุกคนต่างก็มีความสุขดี

โดยไม่รู้ตัว ภาพถ่ายที่คุ้นตาภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา

【เติ้งหย่าจือ: “บังเอิญไปค้นเจอรูปจบการสมัยมัธยมปลาย เพื่อนเก่าทั้งหลาย สบายดีกันไหม?”】

นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอหยุดลงโดยไม่รู้ตัว

ถังซ่งมองเห็นตัวเองในรูปนั้นได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาเหม่อลอยเล็กน้อย

ตอนนั้นเขากำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย เปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยหนุ่มสาว มองโลกในแง่ดี มีแสงจันทร์สีขาว (รักแรกที่ลืมไม่ลง) อยู่ข้างกาย รู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหวัง

แล้วตอนนี้เขาล่ะ? โสด อ้วน ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ชีวิตการทำงานก็ยุ่งเหยิงไปหมด

ดูเหมือนว่านับตั้งแต่เรื่องราวพลิกผันในครอบครัวเมื่อตอนปีสี่ ชีวิตของเขาก็หลุดออกจากเส้นทางที่วาดไว้ กลายมาเป็นแบบนี้ทีละน้อย

เขากดไลก์ให้โพสต์นั้นอย่างส่งเดช วางมือถือลง เดินไปนั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ สวมหูฟัง เตรียมจะเล่นเกมสักพักเพื่อผ่อนคลาย

ชีวิตในแต่ละช่วงวัย ก็มีสิ่งที่สามารถสัมผัสได้เฉพาะในช่วงวัยนั้นๆ

สามปีหลังเรียนจบ เขาก็ได้ตระหนักถึงความเป็นจริง และถูกชีวิตขัดเกลาจนมุมแหลมคมหายไปหมดแล้ว

ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยก็คือ เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

สิ่งที่ชอบก็ยังคงชอบ แต่ไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป เขาจึงจากเมืองหลวงมา อำลาแสงจันทร์สีขาว

สิ่งที่เกลียดก็ยังคงเกลียด แต่สามารถอดทนได้ เขาจึงปรับตัวเข้ากับกลุ่มคน ยอมรับความไม่เป็นธรรม

……

เกม ‘แผนพัฒนเทพบุตร’ จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนคอมพิวเตอร์ของถังซ่งเมื่อตอนเขาอยู่ปีสี่

อาจจะเป็นตอนที่ท่องเว็บหาข้อมูลเรียนแล้วเผลอดาวน์โหลดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพราะไอคอนมันทั้งใหญ่ทั้งขาว ถังซ่งเลยลองคลิกเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ปนวิพากษ์วิจารณ์

ไม่นึกเลยว่าพอได้ลองเล่นแล้วจะติดหนึบมาสามปี นี่ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขาอ้วนขึ้นด้วย

มันเป็นเกมแนวจำลองการบริหารจัดการ ผสมผสานกับการปั้นตัวละครให้กลายเป็นเทพบุตร

ภาพสวยมาก เอฟเฟกต์เสียงระดับท็อป การตั้งค่าสมบูรณ์แบบ วิธีการเล่นก็มีเอกลักษณ์สุดๆ แถมยังไม่ต้องเติมเงินอีกด้วย

เนื้อเรื่องของเกมมีพื้นฐานมาจากโลกแห่งความเป็นจริง

ทั้งแผนที่ เหตุการณ์ ตลาดการเงิน บริษัท นโยบาย สภาพแวดล้อม และอื่นๆ อีกมากมาย ล้วนสอดคล้องกับโลกแห่งความเป็นจริง

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เส้นเวลาในเกมเริ่มตั้งแต่ปี 2016

ถังซ่งที่อยู่ในปี 2020 และมีเสิร์ชเอนจิ้นอยู่ในมือ จึงเหมือนมีพลังหยั่งรู้อนาคตในเกม

เขารู้แนวโน้มของหุ้นและฟิวเจอร์ส รู้ว่าอุตสาหกรรมไหนกำลังจะมาแรง รู้ว่าบริษัทไหนจะกลายเป็นยูนิคอร์น รู้ว่าเพลง หนัง หรือศิลปินคนไหนจะดังเปรี้ยงปร้างในอนาคต...

แถมตัวละครแต่ละตัวในเกมก็มีเรื่องราวเป็นของตัวเอง ผู้เล่นสามารถเห็นการเติบโต ชีวิต และทั้งสุขทั้งทุกข์ของพวกเขาได้

อินเนอร์มาเต็ม!

ถังซ่งในเกมได้เติมเต็มความฝันในการเป็นเทพบุตรของตัวเอง ทั้งยังได้สัมผัสกับความสนุกของการเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน มีสาวสวยรายล้อม และอยู่ในจุดสูงสุดของอำนาจ

แต่เกมก็ยังคงเป็นเกม

ตัวเขาในโลกแห่งความเป็นจริงเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนต๊อกต๋อย ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีแฟน ชีวิตเละเทะ การงานก็ไม่ราบรื่น

ถังซ่งส่ายหัว พยายามเลิกคิดฟุ้งซ่าน

เข้าเกม ตรวจสอบการแจ้งเตือนที่ยังไม่ได้อ่าน รับรางวัลภารกิจ ซื้อไอเทมใหม่…

หลังจากจัดการทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว เขาก็กลับมาที่หน้าจอหลัก

เมาส์ในมือของถังซ่งหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่เส้นเวลาในเกม

【1 เมษายน 2023】

ส่วนเวลาบนอินเทอร์เน็ตตอนนี้คือ 1 เมษายน 2023 เวลา 23:50 น.

เนื่องจากอัตราการไหลของเวลาที่แตกต่างกัน เส้นเวลาของเกมและความเป็นจริงกำลังจะมาบรรจบกัน

ในฐานะที่เป็นเกมซึ่งมีฉากหลังเป็นโลกแห่งความเป็นจริง ถังซ่งอยากรู้มากว่าเนื้อเรื่องต่อไปจะเป็นอย่างไร

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

หยิบน้ำดำอัดลมขึ้นมาดื่มส่งเดช

เรียกเลขาจินสุดที่รักของเขามาสรุปรายงานการทำงาน

พลางกระดก ‘น้ำดำอัดลม’ อึกๆ พลางชื่นชมเรียวขาสวมถุงน่อง เอวคอดสะโพกดินระเบิดบนหน้าจอ

ความกังวลทั้งหมดมลายหายไป อารมณ์พลันสดใสขึ้นทันที

ถึงแม้ว่าทุกสิ่งในเกมจะเป็นของปลอม แต่ความสุขที่มันมอบให้เขานั้นเป็นของจริง

…

เมื่อเวลาผ่านเที่ยงคืน เสียง BGM จังหวะเร้าใจในหูฟังก็หยุดลงกะทันหัน

วันที่ในเกมก็เปลี่ยนตามไปด้วย

【2 เมษายน 2023】

จากนั้น หน้าจอก็เริ่มเล่นภาพแอนิเมชันสวยงามของเกมโดยอัตโนมัติ

ตั้งแต่เรื่องราวในปี 2016 ตัวละครในเกมแต่ละตัวปรากฏตัวขึ้น เนื้อเรื่องที่น่าตื่นเต้นแต่ละฉากถูกถ่ายทอด ความสำเร็จ ยศถาบรรดาศักดิ์ เหรียญตรา และไอเทมต่างๆ เลื่อนผ่านไปมาเป็นระยะ

หลังจากย้อนดูเรื่องราวทั้งหมดในเกม

ภาพก็ค่อยๆ เงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝีเท้า “ตึก ตึก ตึก” ที่ดังใกล้เข้ามาจากที่ไกลๆ

ผู้เล่น 「ถังซ่ง」 ค่อยๆ เดินเข้ามาจากนอกเฟรม

เขาสวมสูทเนี้ยบ ท่าทางสง่างามมั่นคง ฝีเท้ามั่นใจและสุขุม

เขายืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า มองลงไปยังแสงสีระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืนเบื้องล่าง แผ่ซ่านเสน่ห์ที่ยากจะบรรยายออกมา

กล้องแพนจากบนลงล่าง สุดท้ายภาพก็หยุดนิ่งที่แผ่นหลังของเขา

ตรงกลางหน้าจอปรากฏข้อความตัวหนาขึ้นมาหนึ่งบรรทัด

【ดูเหมือนว่าเรื่องราวได้ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว คุณตื่นจากฝันอันยาวนาน กลับสู่อ้อมกอดของโลกแห่งความจริงอีกครั้ง ยินดีด้วยนะ ผู้เล่น!】

“เชี่ย! เคลียร์เกมแล้วเหรอวะ? จบห่าอะไรแบบนี้เนี่ย!?”

ถังซ่งตกใจหน้าซีด ตัวโน้มไปข้างหน้า คว้าเมาส์คลิกรัวๆ แล้วทุบคีย์บอร์ดอย่างแรงอีกหลายครั้ง

ภาพในเกมไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

ใจของถังซ่งเย็นวาบ

เขาทุ่มเทความรู้สึกให้กับเกมนี้ไปมากเหลือเกิน

ฉากหลังที่สมจริง ความรู้สึกร่วมที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าได้บ่มเพาะผู้มีความสามารถ พัฒนาธุรกิจ สะสมความมั่งคั่ง และพัฒนาตัวเองจริงๆ

และนับจากนี้เป็นต้นไป เรื่องราวที่พลิกผันในเกมก็หยุดลงกะทันหัน ตัวละครที่มีชีวิตชีวาแต่ละตัวก็ตัดขาดการเชื่อมต่อกับเขา

ความรู้สึกสูญเสียและความรู้สึกแตกสลายอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา

ลมหายใจของถังซ่งหนักหน่วงขึ้น

“ติ๊ง—” เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นกะทันหัน

เกมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์หายไปทันที หน้าจอเปลี่ยนเป็นเดสก์ท็อปของ Windows

ภาพในสายตาของถังซ่งพร่ามัวไปชั่วขณะ

พรึ่บ! ม่านแสงเปี่ยมสไตล์ไซไฟพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

【ยืนยันตัวตนผู้เล่นแล้ว】

【กำลังโหลดทรัพยากรระบบ…1%…50%…100%】

【เสร็จสิ้น】