บทที่ 80: ท่าโพสใหม่ของเพื่อนนักบำบัดความงาม

บทที่ 80: ท่าโพสใหม่ของเพื่อนนักบำบัดความงาม

ณ หมู่บ้านเทียนคั่วฮวาหยวน

ประตูเหล็กกันขโมยที่ค่อนข้างเก่าถูกเปิดออกเบาๆพร้อมกับเสียง “เอี๊ยดอ๊าด”

เหอลี่ถิงที่สะพายกระเป๋าและถือถุงช้อปปิ้งเดินเข้ามา

วางของลงเรียบร้อย เหอลี่ถิงก็แง้มประตูห้องนอนเล็กออกเล็กน้อย

เมื่อเห็นไฟยังเปิดอยู่ ก็รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องยังไม่นอน

“เชี่ยนเชี่ยน” เธอเรียกเบาๆแล้วผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องเล็กๆ ที่มีขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตร จ้าวหย่าเชี่ยนสวมชุดเดรสที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ จ้องมองนาฬิกาข้อมือซิติเซ็นอย่างเหม่อลอย

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา จ้าวหย่าเชี่ยนก็รีบลุกขึ้นนั่งตัวตรง เก็บนาฬิกาข้อมือใส่กระเป๋าเครื่องสำอางอย่างรวดเร็ว

หัวใจของเหอลี่ถิงกระตุกวูบ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป

คนเรานี่มันเปรียบเทียบกันไม่ได้จริงๆ

ผู้หญิงคนที่ไปเดทกับถังซ่งเมื่อคืน สวมชุดเดรสเบอร์เบอรี่ราคาตั้งสามหมื่นกว่า แถมยังให้ของขวัญเป็นนาฬิกาแบรนด์เนมราคาเป็นหมื่นได้อย่างง่ายดาย แต่เชี่ยนเชี่ยนกลับใส่ได้แค่ชุดเดรสลดราคาตัวละร้อยสองร้อย จะซื้อนาฬิกาข้อมือราคาหลักพันให้เขายังต้องลังเลอยู่นาน

เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร จ้าวหย่าเชี่ยนก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า: “มีอะไรอร่อยๆ มาฝากหนูบ้างหรือเปล่าคะ เมื่อคืนหนูต้มซุปไข่กินเอง รู้สึกว่ายังไม่อิ่มเลยค่ะ”

“ซื้อขนมมาให้หน่อยน่ะ วางอยู่บนโต๊ะกาแฟนั่นแหละ ไปกินสิ”

ดวงตาของจ้าวหย่าเชี่ยนเป็นประกายขึ้นมาทันที สวมรองเท้าแตะ “ตึง ตึง ตึง” วิ่งไปยังห้องนั่งเล่น

จากนั้นก็มีเสียงร้องอุทานดังขึ้น: “พระเจ้าช่วย! นมแคลเซียม , พุทราจีนสอดไส้วอลนัท, มะม่วงอบแห้ง, ผลไม้แช่อิ่ม, เต้าหู้แห้ง…”

เหอลี่ถิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินออกจากห้องนอน แล้วพูดว่า: “ทั้งหมดนั่นของเธอเลย กินได้ตามสบาย”

จ้าวหย่าเชี่ยนโห่ร้องอย่างดีใจ เคี้ยวขนมไปพลางก็วิ่งเข้ามาโผกอดเหอลี่ถิงอย่างแรง

หอมแก้มเธอ “จุ๊บๆ” ไปหลายที

“พี่คะ! หนูรักพี่ที่สุดเลย! ไว้ถ้าหนูรวยเมื่อไหร่ จะเลี้ยงข้าวพี่ที่ร้านอาหารหรูๆ ในโรงแรมห้าดาวเลยนะคะ!”

เหอลี่ถิงเช็ดน้ำลายกับเศษอาหารบนใบหน้า พูดอย่างขบขัน: “ประโยคนี้เธอพูดมาเป็นสิบๆ ครั้งแล้วนะ”

เมื่ออยู่กับคนกันเอง จ้าวหย่าเชี่ยนก็หน้าด้านมาก

“นี่มันแสดงให้เห็นว่าฉันจริงใจมากต่างหากล่ะ!”

“นมแคลเซียมอย่าดื่มตอนเย็นๆนะ เอาไปอุ่นก่อนล่ะ”

“รู้แล้วค่า รู้แล้วค่า!” จ้าวหย่าเชี่ยนเอานมไปอุ่นในน้ำร้อน ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ยิ้มแล้วพูดว่า: “ถิงจื่อ ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอด้วยนะ”

“ข่าวดีอะไรเหรอ?”

“ยังจำพี่หลี่ที่เคยสอนงานฉันได้ไหม?”

“อืม คนที่หอบเสื่อผืนหมอนใบหนีไป แล้วยังจะให้เธอเข้าใจเขาน่ะเหรอ”

จ้าวหย่าเชี่ยนเคี้ยวเต้าหู้แห้ง พูดอย่างกระตือรือร้นสีหน้าเบิกบาน

“เธอไปทำงานที่ร้านเสริมสวยมืออาชีพแห่งหนึ่งค่ะ เป็นร้านที่รับแต่ลูกค้าผู้หญิงเท่านั้น ช่วงนี้พอดีเขาขาดคน บวกกับช่วงวันหยุดยาววันแรงงานลูกค้าเยอะมาก ผู้จัดการร้านก็เลยตกลงให้หนูลองไปฝึกงานดูสองอาทิตย์ ถ้าทำผลงานได้ดีก็มีโอกาสได้ทำงานต่อค่ะ”

เหอลี่ถิงอึ้งไปเล็กน้อย ขยี้หัวเธอแรงๆให้กำลังใจ

“ก็เป็นโอกาสที่ดีจริงๆนะ สู้ๆล่ะ!”

“อื้มๆ ค่ะ ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ร้านนั้นใช้แต่ของแบรนด์ดังทั้งนั้นเลยค่ะ เงินเดือนสวัสดิการก็ดีมาก มีค่าอาหารกับค่าโทรศัพท์ให้ด้วย พอผ่านโปรสามเดือนแล้วก็จะทำประกันสังคม 5 อย่างให้ด้วยค่ะ”

จ้าวหย่าเชี่ยนเอนหลังพิงโซฟา วาดฝันถึงอนาคต

“ถ้าหนูผ่านโปรได้สำเร็จ ถึงตอนนั้นก็จะมีบัตรประกันสุขภาพของที่นี่แล้ว เงินเดือนที่ได้ในแต่ละเดือนก็จะเยอะกว่าที่ร้านอี้จือตั้งเยอะเลยค่ะ”

“ฉันว่าแล้วไงล่ะ เธอน่ะต้องหางานที่ดีกว่านี้ได้แน่นอน”

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟา จ้าวหย่าเชี่ยนทานขนมไปพลาง พูดถึงความฝันในอนาคตของตัวเองไปพลาง

เป้าหมายของเธอนั้นเรียบง่าย และก็ไม่ได้มองไกลอะไรมาก

แค่ใช้หนี้ของตัวเองให้หมดก่อน แล้วค่อยซื้อเสื้อผ้าสวยๆ เครื่องสำอางเยอะๆ แล้วก็ต้องเลี้ยงข้าวเพื่อนๆ ให้ของขวัญเพื่อนๆ ด้วย

พอพูดถึงถังซ่ง เสียงของเธอก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว

พูดอย่างท้อแท้: “ตั้งแต่เรื่องเมื่อคืนนั้น พี่ซ่งก็ไม่ได้ติดต่อหนูมาเลยค่ะ ตอนเช้าก็ไม่ได้คุยเรื่องสกินแคร์กับหนู ไม่ได้ส่งรูปเซลฟี่มาให้ดูด้วย ถิงจื่อ เธอว่าหนูกับเขาคงจะกลับไปสนิทกันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วใช่ไหม?”

เรื่องนี้อัดอั้นอยู่ในใจเธอมานานแล้ว

เธออยากจะฟื้นความสัมพันธ์กับถังซ่งมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เมื่อตอนบ่ายเธอถึงกับต้องไปซื้อนาฬิกาข้อมือมาให้ได้

เหอลี่ถิงกัดริมฝีปากแน่น พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เชี่ยนเชี่ยน…เอ่อ…ฉันว่าถังซ่งคนนี้ก็เป็นคนดีนะ จริงๆ แล้วจะลองพัฒนาไปในทางแฟนดูก็ได้นะ หรือว่าเธอจะลองคุยกับเขาทาง WeChat ให้มากขึ้นหน่อย ดูสิว่าตอนนี้เขามีท่าทีกับเธอยังไง”

จ้าวหย่าเชี่ยนมองลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างมึนงง ไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่ายังไง

ก่อนหน้านี้ยังคอยเตือนตัวเองอยู่เลยว่า ถ้าคบกับเขาไปก็มีแต่จะทำร้ายเขาเปล่าๆ ต่อไปจะต้องเจอคนที่ดีกว่านี้อีกเยอะแยะ

ทำไมพริบตาเดียวถึงได้เปลี่ยนคำพูดไปซะแล้วล่ะ

ในห้องนั่งเล่นพลันเงียบสงัดลงทันที

เหอลี่ถิงเสียบหลอดนมแคลเซียมที่อุ่นแล้ว ดื่มเองไปอึกใหญ่ แล้วก็ยื่นให้เธอ

พูดเสียงเบา “ในเมื่อเธอใส่ใจเขาขนาดนี้ แล้วก็ไม่อยากจะเสียเขาไปในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ถ้างั้นก็รีบฟื้นความสัมพันธ์ของพวกเธอกลับมาเหมือนเดิมซะสิ เมื่อก่อนฉันพูดจาตัดสินเขาไปฝ่ายเดียวเอง ก็ฉันไม่เคยได้คุยกับเขาสักหน่อยนี่นา เธอน่าจะลองทำความรู้จักเขาให้มากขึ้นอีกหน่อยแล้วค่อยตัดสินใจนะ”

เธอยังคงไม่กล้าเอารูปที่ถังซ่งไปเดทออกมาให้ดู ถ้าหากเชี่ยนเชี่ยนได้เห็นคุณหนูไฮโซคนนั้นเข้า มีหวังได้ทรุดลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

ยังไงซะเธอก็เป็นฝ่ายปฏิเสธถังซ่งไปก่อนแล้ว การจะรวบรวมความกล้าไปหาเขาอีกครั้งมันก็ยากมาก

จ้าวหย่าเชี่ยนดื่มนมไปอึกหนึ่ง ถามโดยไม่รู้ตัว: “แล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ?”

“ในเมื่อเขาไม่ติดต่อมาหาเธอ เธอก็เป็นฝ่ายส่งข้อความไปหาเขาก่อนสิ! อย่างเช่น ตอนนี้เธอมีอะไรอยากจะแชร์ให้เขาฟังบ้างไหมล่ะ?”

จ้าวหย่าเชี่ยนโพล่งออกมาทันที: “ชุดเดรสใหม่ของฉันสวยมากเลยนะ อยากให้เขาเห็นจัง”

“ถ้างั้นก็ส่งรูปไปเลยสิ! ใช้วิธีนี้ผ่อนคลายความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายก็ดีออกนะ”

“อ้อๆ!”

จ้าวหย่าเชี่ยนพยักหน้า วางขนมในมือลง ก้าวขายาวๆ วิ่งเข้าไปในห้องนอน

เติมเครื่องสำอางเล็กน้อย จัดแต่งทรงผมอีกหน่อย ถึงได้ถือมือถือวิ่งออกมา

“ถิงจื่อ เธอมาช่วยฉันถ่ายรูปหน่อย”

เหอลี่ถิงรับมือถือมา ปรับมุมกล้องและค่าแสงเรียบร้อย ถ่ายรูปเต็มตัวสวยๆ ให้เธอรูปหนึ่ง

ถ้าพูดถึงแค่รูปร่างหน้าตาแล้ว ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูไฮโซคนนั้นเลยสักนิด เพียงแค่คนละสไตล์เท่านั้นเอง ไม่แน่ว่าผู้ชายหลายคนอาจจะชอบเรียวขาสุดเพอร์เฟคแบบเชี่ยนเชี่ยนมากกว่าด้วยซ้ำ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เหอลี่ถิงก็พูดต่อ: “สวยจริงๆ นะ เชี่ยนเชี่ยนเธอมานั่งบนโซฟาสิ เดี๋ยวฉันถ่ายให้อีกรูป”

“ได้เลยค่ะ”

“ทำตัวตามสบายหน่อยสิ เธอเอามือปิดต้นขาไว้ทำไมล่ะ? เลิกกระโปรงขึ้นมาอีกนิดสิ”

จ้าวหย่าเชี่ยนหน้าแดงก่ำแล้วพูดว่า: “เฮ้ๆๆ! นี่ฉันแค่จะแชร์การแต่งตัวนะ! แล้วฉันก็ไม่ได้ใส่กางเกงซับในด้วย ถ้าเลิกขึ้นอีกก็โป๊หมดพอดี!”

“เธอลองเอามือลงก่อนสิ เลิกกระโปรงขึ้นมาอีกนิดนึง เหยียดขาออกมา เดี๋ยวฉันปรับมุมกล้องแป๊บนึง…แบบนี้ใช้ได้แล้ว โอเค ดูสิว่าผลออกมาเป็นยังไงบ้าง?”

“อ๊าย! ยัยถิงจื่อบ้า! นี่เธอถ่ายออกมาได้ทะลึ่งมากเลยนะ! ก้นจะโผล่ออกมาอยู่แล้ว! ทำไมเธอไม่เปิดของตัวเองให้ฉันถ่ายบ้างล่ะ?”

“ถ้าเธอจะถ่ายรูปขาฉันส่งไปให้ถังซ่ง ฉันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ”

“หน้าไม่อาย!”

……

(ฉากตัดไปที่ถังซ่ง หลังจากที่เขาส่งเถียนจิ้งกลับจากการเดทที่ร้านซินเซี่ยงในบทที่ 79)

หลังจากที่มองส่งรถปอร์เช่คาเยนน์ค่อยๆเคลื่อนตัวจากไป

ถังซ่งเดินตามถนนกลับมาที่รถของตัวเอง เพิ่งจะเตรียมจะสตาร์ทรถ มือถือก็สั่นขึ้นมาหลายครั้งติดต่อกัน

【จ้าวหย่าเชี่ยน: “ (#อิโมจิยิ้ม) วันนี้เพิ่งจะซื้อกระโปรงมาใหม่ตัวหนึ่งค่ะ อยากให้พี่ช่วยดูหน่อยว่าสวยไหมคะ” 】

【จ้าวหย่าเชี่ยน: [ไฟล์ภาพยืนเต็มตัว.jpg] 】

【จ้าวหย่าเชี่ยน: [ไฟล์ภาพนั่งโซฟาโชว์ขา.jpg] 】

“ซี้ด~” ถังซ่งสูดลมหายใจเข้าลึก “เพื่อนนักบำบัดความงามของฉัน คุณกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่เนี่ย!”

รูปแรกยังพอว่า แต่รูปที่สองนี่มันเกินไปแล้วนะ ใครสอนให้เธอถ่ายรูปท่านี้เนี่ย!

ถังซ่งดับเบิลคลิกดูรายละเอียด

ต้นขาที่ขาวเนียนอวบอิ่มมีลายเส้นกล้ามเนื้อให้เห็นอย่างชัดเจน ส่วนน่องก็เรียวเล็กและตรงสวย สัดส่วนบนล่างแทบจะเท่ากัน เป็นเรียวขาทรงแก้วไวน์ตามแบบฉบับเลย

รู้จักจ้าวหย่าเชี่ยนมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ถังซ่งได้ทำความรู้จักเธออย่าง ‘รอบด้าน’ ขนาดนี้

ถังซ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ รีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว: “ด้านหน้าดูสวยมากเลยครับ เหมาะกับคุณมากเลยครับ ขอดูข้างหลังหน่อยได้ไหมครับ?”

รออยู่พักหนึ่ง

“วื้ด วื้ด วื้ด” มือถือสั่นขึ้นอีกครั้ง

【จ้าวหย่าเชี่ยน: [ไฟล์ภาพนอนคว่ำอยู่บนเตียง.jpg] 】

ถังซ่งรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาทันที

หรือว่านี่จะเป็นท่าใหม่ที่ปลดล็อกได้หลังจากมีความรู้สึกดีๆ ให้กันแล้วเนี่ย!?