บทที่ 110: ไม่คิดว่าจะใจดีขนาดนี้!

บทที่ 110: ไม่คิดว่าจะใจดีขนาดนี้!

ทั้งสองคนที่ไม่มีประสบการณ์ในการจูบ จึงแค่จูบกันที่ริมฝีปากของกันและกัน

ลมหายใจหนักๆพ่นรดใบหน้าของกันและกัน

จ้าวหย่าเชี่ยนเงยหน้าขึ้น ขนตาสั่นระริกราวกับผีเสื้อกระพือปีก ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด

เสื้อคลุมกันแดดเนื้อบางเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเสื้อตัวในผ้าฝ้ายสีขาวด้านใน

หน้าท้องที่แบนราบและหน้าอกที่อวบอิ่มก่อให้เกิดส่วนโค้งที่ชวนมอง

จ้าวหย่าเชี่ยนวัย 19 ปี เผยให้เห็นความสดใสร้อนแรงของวัยสาว พร้อมด้วยเสน่ห์ดึงดูดอันน่าทึ่ง

มองดูใบหน้าแดงระเรื่อของเพื่อนนักบำบัดความงาม ความรู้สึกพึงพอใจอย่างแรงกล้าก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจของถังซ่ง

ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับเธอมาหนึ่งเดือน ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ

เขายกศีรษะขึ้นสบตากับเธอ พูดเสียงเบา: “เชี่ยนเชี่ยนครับ”

จ้าวหย่าเชี่ยนค่อยๆ ลืมตาที่พร่ามัวขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล: “พี่ซ่งคะ คุณ…”

“จ้าวหย่าเชี่ยน คุณรู้สึกดีกับผมบ้างไหมครับ? ผมหมายถึงแบบคนรักกันน่ะครับ”

จ้าวหย่าเชี่ยนก้มหน้าลง มองดูมือใหญ่ที่ยังคงวางอยู่บนหน้าอกของตัวเอง พูดเสียงเบา: “ค่ะ หนูชอบพี่ค่ะ”

ผมหน้าม้าที่หน้าผากไม่รู้ว่าหลุดลุ่ยลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คั่นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

อากาศภายในรถค่อยๆ ร้อนระอุขึ้น

หนุ่มสาวมือใหม่ที่เป็นแฟนกัน ในค่ำคืนที่พร่ามัว ต่างก็สูดดมกลิ่นอายของกันและกันอย่างละโมบ รู้สึกราวกับว่าทั้งโลกเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน

…

ระหว่างทางกลับบ้าน มุมปากของถังซ่งก็ยกขึ้นไม่ยอมหุบเลย

นิ้วมือก็เต้นระบำอยู่บนต้นขาของเธอไม่หยุด

น่าเสียดายอย่างเดียวก็คือ เชี่ยนเชี่ยนสวมกางเกงขายาว ถ้าเป็นกระโปรงสั้นก็คงจะดี

หมู่บ้านเทียนคั่วฮวาหยวน, ตึก 6 ยูนิต 2

จ้าวหย่าเชี่ยนมุดตัวออกมาจากรถ รู้สึกว่าขาอ่อนแรง

หยิบถุงของขวัญ LV จากเบาะหลังออกมา สองมือกำแน่นห้อยอยู่ข้างหน้า มองดูถังซ่ง ยิ้มกว้างแล้วพูดว่า: “พี่ซ่งคะ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ หนูชอบมากเลยค่ะ ไม่เคยซื้อของแพงขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ”

“กระเป๋าใบนี้เป็นรุ่น Carryall ขนาดกลาง เหมาะกับส่วนสูงของคุณมากครับ” ถังซ่งมองนักบำบัดความงามที่สูงโปร่งเซ็กซี่ แล้วพูดเสริม: “แล้วก็มือถือด้วยนะครับ ต้องใช้บ่อยๆ นะครับ”

“อื้มๆ ค่ะ แน่นอนค่ะ คืนนี้จะเปลี่ยนมือถือใหม่เลยค่ะ!” จ้าวหย่าเชี่ยนมองดูกล่องมือถือในถุง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

“ผมหมายถึง ถ่ายรูปเยอะๆ หน่อยสิครับ แชร์ชุดข้างในให้ดูบ้าง”

“อ๊า—” จ้าวหย่าเชี่ยนเม้มริมฝีปาก “หนูทราบแล้วค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้นะครับ กลับไปนอนพักผ่อนเร็วๆ นะครับ รู้ว่าวันนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว” ถังซ่งเดินเข้าไปลูบเส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอเบาๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

จ้าวหย่าเชี่ยนพยักหน้า เดินเข้าไปหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ “บ๊ายบายค่ะ~”

“บ๊ายบายครับ~”

เดินไปได้สองสามก้าว จ้าวหย่าเชี่ยนก็หันกลับมาอีกครั้ง มองดูถังซ่ง พูดอย่างอ่อนหวาน: “ขับรถกลับดีๆ นะคะ คืนนี้หนูจะคิดถึงพี่นะคะ”

พูดจบก็วิ่งเหยาะๆ จากไป ถุงของขวัญในมือแกว่งไปมาข้างหน้าข้างหลัง ท่าทางการเดินดูเบาสบาย

มองดูแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป ถังซ่งก็ถอนหายใจยาว

ในคืนวันนี้ เขาได้สัมผัสสัจธรรมของหญิงสาวด้วยมือตัวเองเป็นครั้งแรก ในใจเต็มไปด้วยความสุข

น่าเสียดายอย่างเดียวก็คือ ตอนที่ตัวเองเอื้อมมือเข้าไปข้างใน ก็ถูกนักบำบัดความงามที่เขินอายขัดขวางไว้เสียก่อน ดูท่าว่าคงจะต้องค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้นแล้ว

เมื่อเห็นไฟทางเดินชั้น 4 สว่างขึ้นแล้วก็ดับลง

ถังซ่งถึงได้ขึ้นรถ ขับมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเยียนจิ่งเทียนเฉิง

……

ห้องพักของจ้าวหย่าเชี่ยน

เมื่อเดินเข้าประตูห้อง จ้าวหย่าเชี่ยนก็เตะรองเท้าทิ้งทันที รองเท้าแตะก็ยังไม่ทันได้ใส่ ก็วิ่ง “ตึง ตึง ตึง” ไปยังหน้าประตูห้องนอน เปิดประตูห้องของเหอลี่ถิงออก

คืนนี้เธอมีเรื่องน่ายินดีมากมายที่อยากจะแชร์ให้เพื่อนซี้ฟัง

“ถิงจื่อ! เอ๊ะ? ไม่อยู่เหรอ?”

กระพริบตาปริบๆ จ้าวหย่าเชี่ยนกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋า

เพิ่งจะเปิดหน้าจอขึ้นมา ก็เห็นสายที่ไม่ได้รับหลายสายทันที

ทั้งหมดเป็นเบอร์ของเหอลี่ถิง

ใบหน้าของจ้าวหย่าเชี่ยนซีดเผือดลงทันที เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองเหมือนจะลืมบอกเหอลี่ถิงไปว่าถังซ่งมารับเธอ

เวลาทำงานมือถือของเธอจะตั้งเป็นระบบสั่นตลอด

แต่ว่าวันนี้เลิกงานรีบร้อนเกินไป ก็เลยไม่ทันได้เปิดเสียงเรียกเข้า

ตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้ว ตามเวลาปกติของเธอ น่าจะถึงบ้านไปนานแล้ว

ปลดล็อกหน้าจอ รีบโทรกลับไปทันที

โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว

จากนั้น เสียงที่ร้อนรนก็ดังขึ้น: “เชี่ยนเชี่ยน! เธอเป็นอะไรไป? ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลย? ถึงไหนแล้ว?”

จ้าวหย่าเชี่ยนพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย: “ขอโทษนะถิงจื่อ ฉันลืมบอกเธอไป วันนี้ถังซ่งมารับฉันเลิกงาน ฉันถึงบ้านแล้วล่ะ”

“อ๊าาาา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น “ยัยเชี่ยนเชี่ยนบ้า! อุตส่าห์เป็นห่วงเธอแทบตาย ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ารอเธอที่ป้ายรถเมล์ตั้ง 20 นาที เธอนี่มันใจร้ายจริงๆ …”

จ้าวหย่าเชี่ยนรีบเอามือถือออกห่างจากหู รอจนกระทั่งเหอลี่ถิงหยุดพูดในที่สุด ถึงได้พูดอ้อนๆ : “ขอโทษนะคะ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ ถิงจื่อคนสวยใจกว้าง ยกโทษให้ฉันครั้งนี้นะคะ”

“รอฉันกลับไปก่อนเถอะ จะจัดการเธอแน่!” เหอลี่ถิงตะโกนคำหนึ่ง แล้วก็ตัดสายทิ้งทันที

จ้าวหย่าเชี่ยนแลบลิ้น ยืนงงอยู่กับที่พักหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำ หยิบกางเกงในสะอาดตัวหนึ่งจากระเบียงกลับเข้าไปในห้องนอน

วันนี้เหนื่อยเป็นพิเศษ เหงื่อออกก็เยอะ เสื้อผ้าเปียกไปหมด

จนกระทั่งจ้าวหย่าเชี่ยนที่เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากทางเดิน

จากนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออก เหอลี่ถิงเดินเข้ามาอย่างหัวเสีย

เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูด จ้าวหย่าเชี่ยนก็พูดตัดบททันที: “ถิงจื่อ! รีบมาดูนี่เร็วเข้า นี่มันอะไรกัน!”

เหอลี่ถิงมองตามนิ้วที่เธอชี้ไป ก็เห็นกล่องสีส้มที่เปิดอ้าอยู่ รวมถึงกระเป๋าที่สวยงามประณีตอยู่ข้างใน

เมื่อเห็นหนังฟอกฝาดที่คุ้นเคย เหอลี่ถิงก็รีบเดินเข้ามา พูดอย่างประหลาดใจ: “นี่มัน…กระเป๋า LV เหรอ?”

ดวงตาของจ้าวหย่าเชี่ยนเปล่งประกายความยินดี พยักหน้าแรงๆ : “LV Carryall ไงล่ะ ก็รุ่นเดียวกับที่จางเหวินจู๋เคยเอามาให้พวกเราดูนั่นแหละ”

“อันนี้ก็ของปลอมเหรอ?” เหอลี่ถิงเบิกตากว้าง

จางเหวินจู๋เพื่อนบ้านของพวกเธอก็อยู่ที่เมืองเยียนเฉิงเหมือนกัน นานๆ ครั้งก็จะมาพบปะสังสรรค์กันบ้าง

อีกฝ่ายก็เคยถือกระเป๋ารุ่นนี้มาอวดอยู่บ่อยๆ แต่ต่อมาก็ถูกคนดูเป็นชี้ว่าเป็นของปลอม

เธอยังจำภาพเหตุการณ์ที่น่าอายในตอนนั้นได้ดี

จ้าวหย่าเชี่ยนกอดกระเป๋าไว้ที่หน้าอก พูดอย่างภูมิใจ: “จะมาปลอมอะไรล่ะ! นี่ของแท้นะ พี่ซ่งให้เป็นของขวัญฉันเอง! ฉันเพิ่งจะลองค้นดูเมื่อกี้ ราคาตั้งสองหมื่นหนึ่งพันหยวนแหนะ!”

เธอลุกขึ้นยืน สะพายกระเป๋าไว้บนไหล่ หมุนตัวให้เหอลี่ถิงดูหลายรอบ

“สวยมากเลยใช่ไหมล่ะ สายสะพายหนังปรับได้อิสระเลยนะ จะสะพายไหล่เดียวก็ได้ สะพายเฉียงก็ได้ แถมยังถอดออกได้อีกด้วย ข้างในพื้นที่กว้างมากเลย มีช่องใส่ของด้านในอีกเยอะแยะ ฉันลองดูแล้ว ทั้งกระเป๋าเครื่องสำอาง แก้วน้ำ ร่ม แท็บเล็ตก็ใส่ได้หมดเลย”

เธอชอบกระเป๋าใบนี้มากจริงๆ มันเข้ากับส่วนสูงของเธอมาก สะพายแล้วรู้สึกเท่สุดๆ

เหอลี่ถิงเบ้ปาก ก็ไม่ได้โมโหเธออีกต่อไปแล้ว เดินเข้าไปลูบกระเป๋าเบาๆ

สัมผัสนุ่มสบายมือ ตะเข็บเย็บสม่ำเสมอละเอียด อะไหล่โลหะเรียบเนียนมีคุณภาพ โดยรวมแล้วให้ความรู้สึกประณีตและหรูหรา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอคติที่เกิดขึ้นก่อนหรือเปล่า แต่รู้สึกว่ามันสวยกว่าของปลอมของจางเหวินจู๋ตั้งเยอะแยะ

เหอลี่ถิงพูดอย่างเปรี้ยวๆ : “เชี่ยนเชี่ยน ถังซ่งนี่ดีกับเธอจริงๆ เลยนะ ถึงขนาดให้กระเป๋าแพงขนาดนี้เลย”

จ้าวหย่าเชี่ยนแลบลิ้น เปิดกระเป๋าออก ยิ้มแล้วพูดว่า: “เธอลองดูข้างในสิ ยังมีของอีกนะ”

เหอลี่ถิงอึ้งไปเล็กน้อย ยื่นมือเข้าไปล้วงดูข้างใน

จากนั้นกจึงหยิบโทรศัพท์มือถือ Apple ที่ยังไม่ได้แกะซีลออกมาเครื่องหนึ่ง

“หึๆ ตอนนี้ฉันก็มีมือถือรุ่นเรือธงใหม่ล่าสุดแล้วนะ คราวที่แล้วที่ไปทานข้าว จางเหวินจู๋กับหลี่หยวนหยวนยังหัวเราะเยาะฉันอยู่เลย ไว้คราวนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นอิจฉาตาร้อนไปเลย!” จ้าวหย่าเชี่ยนถูหมัดอย่างหมายมั่นปั้นมือ

“อย่าว่าแต่พวกนั้นเลย ฉันเองก็จะอิจฉาตายอยู่แล้ว!” เหอลี่ถิงมองดูกระเป๋า สลับกับมองมือถือราคาเป็นหมื่น ตาแดงก่ำไปหมด

แม้จะรู้ว่าถังซ่งขับ BMW ที่บ้านก็น่าจะรวยพอสมควร แต่ก็ไม่คิดว่าจะใจดีนี้

ผู้ชายมีเงินเธอก็รู้จักอยู่บ้างเหมือนกัน แต่คนที่สามารถให้ของขวัญราคาสามหมื่นกว่าบาทได้อย่างง่ายดายแบบนี้ ไม่เคยเจอเลยจริงๆ สักคนเดียว

“จริงสิเชี่ยนเชี่ยน พวกเธอสองคนพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้วล่ะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของจ้าวหย่าเชี่ยนก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเท่าไหร่เลยค่ะ ก็แค่…แฟนกันธรรมดาๆ ล่ะมั้งคะ”

ก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ว่าได้สัมผัสขาและหน้าอกผ่านเสื้อผ้าเท่านั้นเอง

เมื่อนึกถึงความร้อนแรงที่สัมผัสได้ตอนกอดกันวันนี้ จ้าวหย่าเชี่ยนก็หนีบขาสองข้างเข้าหากันแน่นคิดฟุ้งซ่าน

ผ่านไปครู่หนึ่ง จ้าวหย่าเชี่ยนก็พูดว่า: “ถิงจื่อ ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยบอกเธอเลย จริงๆ แล้วพี่ซ่งเขารวยกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ รถที่เขาขับตอนนี้ก็เป็น BMW แล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ…ถ้างั้นเขาก็เก่งมากจริงๆ นะ” เหอลี่ถิงเม้มริมฝีปาก “เชี่ยนเชี่ยน ฉันว่าเธอยังรู้จักเขาน้อยเกินไปนะ ต่อไปนี้เวลาที่คบกัน ก็ลองถามถึงเรื่องราวของเขาให้มากขึ้นหน่อยสิ อย่างเช่น ฐานะทางบ้าน การงาน ประสบการณ์ความรักของเขา”

เธอยังไม่ลืมคุณหนูไฮโซที่สวมชุดเบอร์เบอรี่คนนั้นเลยนะ

“อืม หนูทราบแล้วค่ะ” จ้าวหย่าเชี่ยนตอบส่งๆ ไป ยิ้มแล้วพูดว่า: “มาเถอะถิงจื่อ พวกเรามาแกะมือถือใหม่ด้วยกัน!”

เหอลี่ถิงไม่ได้พูดอะไรต่อ นั่งลงบนโซฟา มองดูจ้าวหย่าเชี่ยนแกะมือถือใหม่ ตั้งค่า เปลี่ยนซิม ย้ายข้อมูลอย่างมีความสุข…

หลังจากที่วุ่นวายอยู่จนถึงเที่ยงคืน จ้าวหย่าเชี่ยนถึงได้เก็บมือถืออย่างพึงพอใจ ไปอาบน้ำล้างหน้าแล้วเข้านอน

ท่ามกลางความมืดมิด เธอที่นอนอยู่บนเตียงพลิกตัวไปมา นอนยังไงก็ไม่หลับ ในหัวเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับถังซ่งซ้ำไปซ้ำมา

แสงจันทร์นอกหน้าต่างถูกบดบังด้วยหมู่เมฆ ดูเลือนรางพร่ามัว

นักบำบัดความงามวัย 19 ปีเลียริมฝีปาก เริ่มลองจินตนาการถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้....