บทที่ 1: อาลีเพย์เวอร์ชันแฮก – 【แอปโกยทรัพย์】

บทที่ 1: อาลีเพย์เวอร์ชันแฮก – 【แอปโกยทรัพย์】

วันที่ 20 กรกฎาคม ปี 2025

คืนวันอาทิตย์ สองทุ่ม ลมพัดเอื่อยๆ

ณ มหานครเซี่ยงไฮ้ ห้อง 403 อาคาร 5 ชุมชนหมินอัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—!

“ใครครับ?”

พอได้ยินเสียงเคาะประตู หลินเซินก็วางมือจากรายงานที่กำลังโต้รุ่งปั่นอยู่ แล้วเดินไปที่ประตูด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

ดึกป่านนี้แล้วจะเป็นใครกัน?

“Hello!”

“คุณคือ...?”

หลังจากเปิดประตู หลินเซินก็พิจารณาผู้ชายตรงหน้าด้วยสีหน้าฉงน

รูปร่างหน้าตาดูดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน เสื้อยืดคอตตอนสีขาวล้วนกับกางเกงลำลองทรงตรงสีเบจยิ่งขับเน้นให้ดูมีสไตล์

โดยเฉพาะกุญแจรถเบนซ์ที่ควงเล่นอยู่ในมือ ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่เห็น

“สวัสดีครับ ผมชื่อเฉิงเยว่”

ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับยื่นมือขวามาให้หลินเซิน

“แฟนคนปัจจุบันของกู้ว่านถิงครับ”

หืม?

หลินเซินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันใด

เฉิงเยว่เขาไม่รู้จัก แต่กู้ว่านถิงน่ะเขาสนิทเสียยิ่งกว่าสนิท!

ก็แหม... เมื่อเดือนที่แล้ว ทั้งคู่ยังเล่น ‘ตำรวจจับโจร’ กันบนเตียงอยู่เลยนี่นา

แต่พอต้นเดือนทะเลาะกัน กู้ว่านถิงก็โมโหบอกเลิก แล้วก็หายหน้าไปไม่กลับมาอีกเลย

ผลลัพธ์คือ นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งเดือนกว่าๆ เธอก็หาแฟนใหม่ได้แล้วงั้นเหรอ?

หลินเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจหรือโกรธอะไรมากมาย

เพราะกู้ว่านถิงน่ะมัน ‘เยอะ’ เกินไปจริงๆ!

วันๆ เอาแต่หาเรื่องจุกจิกมาทะเลาะไม่พอ แถมยังคอยแต่จะขอเสื้อผ้าของขวัญราคาหลายพันหยวนอยู่เรื่อย

แน่นอนว่าเห็นแก่ที่เธออายุน้อยกว่าเขาตั้งสามปี หลินเซินก็พยายามตามใจเธอเท่าที่จะทำได้

แต่ด้วยเงินเดือนแค่เจ็ดแปดพันหยวนต่อเดือนของเขา จะไปแบกรับความต้องการที่ไม่รู้จักพอแบบนี้ไหวได้ยังไง?

ดังนั้น หลินเซินจึงอัดอั้นกับกู้ว่านถิงมานานแล้ว พอเจอการเปลี่ยนคนควงแบบไร้รอยต่อของเธอ นอกจากจะไม่พอใจนิดหน่อยแล้ว เขาก็ยอมรับได้อย่างสบายๆ

เผือกร้อนชิ้นนี้ โยนทิ้งไปก็ดีแล้ว

“มีธุระอะไร?”

“ผมมารับกระเป๋าเดินทางของว่านถิงครับ”

ดูเหมือนจะเดาได้ว่าหลินเซินคงไม่จับมือด้วย เฉิงเยว่ทำท่าทีแบบผู้ชนะ สีหน้าดูภาคภูมิใจสุดๆ

“เธอบอกว่าไม่อยากเจอคุณ ก็เลยให้ผมมาแทน”

“เข้ามาสิ”

“ขอบคุณครับ”

เฉิงเยว่เดินเข้ามาแล้วก็มองซ้ายมองขวา วิจารณ์ห้องเช่าแบบสองห้องนอนนี้ไม่หยุดปาก

“ห้องเล็กขนาดนี้เลยเหรอ? ว่านถิงอยู่กับคุณก็คงลำบากแย่เลยนะ”

“ก็ลำบากจริงๆ นั่นแหละครับ”

หลินเซินแสร้งถอนหายใจยาว

“ผมมันพวกพลังงานล้นเหลือ ทุกคืนก็เลยต้องทำให้เธอลำบากหน่อย”

หา???

เฉิงเยว่ได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่น พอจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างก็ถูกหลินเซินพูดตัดบทเสียก่อน

“ห้องอยู่ทางนี้ คุณช่วยเธอเก็บของหน่อยแล้วกัน”

พูดจบ หลินเซินก็พาเฉิงเยว่ไปที่ห้องนอน ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลยสักนิด แถมยังใจดีช่วยหากระเป๋าเดินทางของกู้ว่านถิงแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าให้อีกด้วย

“อ้ะ! พวกนี้เสื้อผ้าของเธอทั้งหมดเลย ถุงน่องผมซื้อให้เยอะมาก เพราะมันเป็นแบบใช้แล้วทิ้ง พวกที่ขาดๆ เธอยังจะเอาอีกไหม?”

“ไม่เอา!”

เฉิงเยว่หน้าเขียวด้วยความโกรธ รีบเก็บข้าวของของกู้ว่านถิงอย่างรวดเร็ว อยากจะหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาข่มหลินเซินตอนมารับกระเป๋า

ผลลัพธ์คือกลับโดนอีกฝ่ายต้อนจนมุม กลายเป็นว่าตัวเองเหมือนมาเก็บของเหลือเดน!

เฉิงเยว่รู้สึกแค้นใจเป็นอย่างมาก

ส่วนหลินเซินในตอนนี้กลับผ่อนคลายสุดๆ เขายืนพิงขอบประตูกอดอก ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยาะเย้ย

“พวกชุดชั้นในสุดคิวท์กับชุดคอสเพลย์นั่นคุณก็เอาไปด้วยนะ เธอชอบชุดตำรวจกับชุดพยาบาลเป็นพิเศษ กุญแจมือก็ของโปรดเธอเลยล่ะ”

“อ้อ ใช่ ถุงยางเจี๋ยซื่อปัง (Jissbon) รุ่นปุ่มเยอะนั่นใช้ดีไม่เลวเลยนะ”

“แล้วก็... รสโปรดของลูกอมเป๊าะแป๊ะที่เธอชอบที่สุดคือรสพีช จำไว้ด้วยล่ะว่า...”

“พอได้แล้ว!”

ใบหน้าของเฉิงเยว่แดงก่ำเป็นตับหมูทั้งยังจ้องหลินเซินเขม็งด้วยความเดือดดาล

กำปั้นของเขากำแน่นแล้วคลายออกหลายครั้ง สุดท้ายก็ได้แต่หิ้วกระเป๋าเดินทางหนีออกจากที่เกิดเหตุไปอย่างหงอๆ

“เฮ้ย! คุณยังเก็บของไม่หมดเลยนะ!”

ปัง—!

เมื่อเห็นเฉิงเยว่กระแทกประตูปิดแล้วจากไป หลินเซินก็เบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเหม่อบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“ดูเหมือนว่า... ตัวเราก็ไม่ได้ใจกว้างอย่างที่คิดไว้เลยนี่หว่า...”

แม้ความอดทนจะถูกกู้ว่านถิงบั่นทอนจนหมดสิ้นไปนานแล้ว แต่พอความสัมพันธ์สามปีกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ หลินเซินก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบในใจอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งสองคนรู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย

ปีนั้นเขาเรียนจบปีสี่ ส่วนเธอเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่ง

ตอนนี้หลินเซินตะเกียกตะกายอยู่ในสังคมมาสามปีแล้ว คิดว่ารักบริสุทธิ์ที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดจะผลิดอกออกผลในที่สุด แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่

กู้ว่านถิงถีบหัวเขาส่งตอนที่เธอใกล้จะเรียนจบ

เร็วขนาดนี้ ใครจะไปเชื่อว่าเธอไม่ได้หาคนใหม่ไว้แล้ว!

คนตาดีมองแวบเดียวก็รู้ว่าเฉิงเยว่เป็นพวกหนุ่มหล่อบ้านรวยที่ป๊อปปูลาร์ในมหาวิทยาลัย คงแอบติดต่อกับกู้ว่านถิงลับหลังอยู่แล้วแน่ๆ

แล้วตัวเองล่ะ?

มนุษย์เงินเดือนที่ชีวิตยุ่งเหยิงวุ่นวาย?

ลูกจ้างที่ต้องตื่นเช้ากลับดึก?

สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะปริญญาโท ปริญญาเอก ก็สู้พวกรวยมาตั้งแต่เกิดไม่ได้จริงๆ! (*ตรงกับสำนวนจีนที่ว่า เรียนสูงแค่ไหนก็สู้แม่รวยไม่ได้)

หลินเซินยกแขนขึ้นบังตา หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดวีแชท

เป็นไปตามคาด กู้ว่านถิงเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ไปแล้ว แถมในโมเมนต์ยังโพสต์รูปคู่เย้ยกันกับเฉิงเยว่ในรถเบนซ์ของเขา เป็นรูปจับมือสิบนิ้วประกาศตัวคบกันอย่างเป็นทางการ

“บ้าเอ๊ย!”

หลินเซินยิ่งคิดยิ่งโมโห เขวี้ยงมือถือลงบนโซฟาอย่างแรง แต่ผลลัพธ์คือจู่ๆ หน้าจอมือถือก็ดับมืดไป

“ไม่นะเว้ย!”

หลินเซินรีบหยิบมือถือขึ้นมากดปุ่มเปิดเครื่องด้านข้าง พร้อมกับเสียงประหลาด “ซี๊ดซ๊าด” ดังขึ้น จากนั้นบนหน้าจอก็ปรากฏตัวอักษรแถวหนึ่งขึ้นมาทันที

【ยินดีต้อนรับสู่ระบบเทพบุตรฉบับแฮก! ขณะนี้ได้ทำการแฮก “อาลีเพย์” โดยอัตโนมัติแล้ว! ความคืบหน้าเนื้อเรื่องหลักปัจจุบัน: 5%】

“อะไรวะเนี่ย?”

หลินเซินทำหน้าฉงน แต่โชคดีที่มือถือเปิดเครื่องได้ตามปกติ

แต่เขาก็สังเกตเห็นว่า ข้างๆ แอปอาลีเพย์สีฟ้าตัวเดิม มีแอปสีแดงลายเดียวกันโผล่ขึ้นมาอีกอัน

ชื่อว่า: 【แอปโกยทรัพย์】

ห๊ะ?

มือถือติดไวรัสเหรอ?

นี่คือสิ่งแรกที่หลินเซินคิดถึง แต่พอครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ลังเล

ระบบเทพบุตรฉบับแฮก...

ระบบ...

อืม...

“ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง?”

ด้วยใจที่เผื่อความผิดหวังไว้เต็มที่ หลินเซินลองกดเข้าไปใน【แอปโกยทรัพย์】 แล้วก็พบว่าหน้าตาอินเทอร์เฟซของมันแตกต่างจากอาลีเพย์โดยสิ้นเชิง

เมื่อเทียบกับแอปไลฟ์สไตล์ทั่วไป มันกลับดูเหมือนเกมมากกว่า

【แอปโกยทรัพย์ lv.1】

【ผลลัพธ์การแฮก: 500 หยวน/วัน (เพิ่มขึ้นตามเลเวลของ “แอปโกยทรัพย์” และจำนวนแอปฯ ที่แฮกได้)】

【ภารกิจอัปเกรด: สินทรัพย์รวมเกิน 10,000 หยวน (สำเร็จแล้ว!)】

【รางวัล: แอปโกยทรัพย์ lv.1 → lv.2】

【ผลลัพธ์การแฮก: 500 หยวน/วัน → 700 หยวน/วัน】

【ไอเทม: การ์ดสุ่มแฮกแอปฯ ระดับต่ำ*1 (หลังใช้งานสามารถสุ่มแฮกแอปฯ ระดับต่ำใดก็ได้ในมือถือ)】

【ภารกิจอัปเกรด: สินทรัพย์รวมเกิน 50,000 หยวน (42,000/50,000)】

แอปโกยทรัพย์?

ขณะที่หลินเซินกำลังอึ้งอยู่นั้น จู่ๆ มือถือก็มี SMS จากธนาคารส่งเข้ามา

「ธนาคารเจี้ยนเซ่อ: บัญชี XXXX7946 ของท่านมีเงินเข้า ณ วันที่ 20 ก.ค. เวลา 20:56 จำนวน 700.00หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน: 42,700.00 หยวน」

ซี้ด—!

หลินเซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้มือขวาหยิกแก้มตัวเองอย่างแรง

เมื่อความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามา ตอนแรกเขาก็อึ้งไป ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด

ไม่ใช่แล้วเพื่อน!

นี่เล่นจริงดิ?

“ฮ่าๆๆๆ...”

หลินเซินกอดมือถือหัวเราะลั่น

ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่สังคมทำงาน เขาก็ไม่ได้หัวเราะอย่างสะใจแบบนี้มาหลายปีแล้ว

หัวเราะจนสมองมึนงงเพราะขาดออกซิเจน น้ำตาไหลพราก

แต่หลินเซินก็ยังหยุดไม่ได้ ปลดปล่อยอารมณ์ตื่นเต้นดีใจของตัวเองออกมาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเสียงหัวเราะค่อยๆ ซาลง หลังจากหัวเราะจนเหนื่อยแล้ว หลินเซินก็นอนแผ่บนโซฟาเพื่อพักผ่อน แต่ในใจก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

ระบบ...มันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?!