บทที่ 145 : รางวัลของรุ่นพี่
บทที่ 145 : รางวัลของรุ่นพี่
บัตรกำนัลกำหนดไอเทมเก่าเหรอ?
นี่มันเป็นรางวัลที่หลินเซินไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยนะ
คุณนี่นะ ช่างหาลูกเล่นใหม่ๆ มาให้ฉันได้ตลอดเลย
หลินเซินยิ้มออกมาอย่างรู้ทันแล้วก็กดเปิดมันดู แสงสว่างวาบขึ้นมาบนหน้าจอ ทันใดนั้นก็มีตัวเลือกสามอย่างลอยขึ้นมา
【แคลเซียมเสริมสร้างกระดูก (เวอร์ชันเสริมพลัง) 】
【แผ่นแปะตาฟื้นฟูสายตา (เวอร์ชันเสริมพลัง) 】
【โลชั่นเพิ่มขนาด (เวอร์ชันเสริมพลัง) 】
【โปรดโฮสต์เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง】
หลินเซินเท้าคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ส่วนสูงตอนนี้ 182.5 เซนติเมตรก็ถือว่ากำลังดีแล้วนะ ถ้าสูงกว่านี้จะทำให้รูปร่างดูไม่สมส่วน
ดังนั้นแคลเซียมเสริมสร้างกระดูกก็ตัดทิ้งไป
ตัวเองตอนนี้ก็มีสายตา 5.0 แล้ว ถ้าจะเพิ่มอีกจะเพิ่มไปถึงไหนกันนะ?
ฝึกให้มีดวงตาที่มองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้งั้นเหรอ?
คิดไปคิดมา หลินเซินก็เลือกอย่างสุดท้าย
【โลชั่นเพิ่มขนาด (เวอร์ชันเสริมพลัง) 】
【ผลลัพธ์: โลชั่นเพิ่มขนาดเวอร์ชันเสริมพลังนี้ไม่เพียงแต่จะสามารถปรับปรุงความยาวของโฮสต์ได้เท่านั้น แต่ยังมีการเสริมพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นในด้านเส้นผ่านศูนย์กลางของแกนทรงกระบอกกับความหนาแน่นของการเติมเต็มของเลือดอีกด้วย】
ซี้ด—!
ในฐานะที่เป็นผู้ชายสายวิทย์แล้ว หลินเซินเข้าใจคำอธิบายของผลลัพธ์ในทันทีเลย
สรุปได้คำเดียวว่า นั่นก็คือการเสริมพลังทุกด้าน!
“ของดีเลยนะ!”
หลินเซินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง หยิบไอเทมใหม่ที่เพิ่งจะได้รับมาเมื่อครู่ออกมาลองใช้ดู
ความรู้สึกก็คล้ายๆ กับเมื่อก่อน แต่ผลลัพธ์ความเย็นสบายมันจะรุนแรงกว่าหน่อย
“ดูท่าพอมีเงินแล้ว สิ่งที่ควรจะลงทุนมากที่สุดก็คือร่างกายของตัวเองนี่แหละนะ”
หลินเซินสองมือเท้าสะเอว สลัดๆมันอย่างพึงพอใจแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำไป (สลัดๆในที่นี้เป็นคำสแลง หมายถึง การกระทำบางอย่างกับอวัยวะเพศชาย)
พอเดินเข้าไปในห้องนอน เดิมทีเขาตั้งใจจะนอนอยู่บนเตียงโทรหาฉินเยว่นานตามปกติทุกคืน
แต่ทว่า... ที่ปรึกษาส่วนตัวของลี่ซือสิงอย่างเสี่ยวหวังก็ส่งรายการบ้านมาให้พอดีเลย
[ที่ปรึกษาส่วนตัวเสี่ยวหวัง: เจ้านายหลินครับสวัสดีครับ คุณลองดูบ้านพวกนี้สิครับว่ามีหลังไหนที่คุณสนใจบ้างไหม? ถ้าไม่มีผมจะเปลี่ยนให้ใหม่นะครับ] เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
หลินเซินประหลาดใจเล็กน้อย
ก็แหม... เขาเพิ่งจะบอกความต้องการของตัวเองไปเมื่อคืนนี้เอง ผลลัพธ์คือวันเดียวก็มีผลลัพธ์ออกมาแล้ว
ไม่เลวเลย!
หลินเซินพอใจกับประสิทธิภาพการบริการของลี่ซือสิงมาก ก่อนจะเปิดรายการบ้านที่เสี่ยวหวังส่งมาให้ดู
บนนั้นลิสต์ทั้งทำเล สภาพแวดล้อมในชุมชน ขนาดพื้นที่ รวมถึงสไตล์การตกแต่งของบ้านแต่ละหลังไว้ครบถ้วน แถมยังแนบรูปถ่ายจริงมาให้ดูสองสามรูปอีกด้วย
หลินเซินดูคร่าวๆ ก็ค่อนข้างจะสนใจบ้านที่ตั้งอยู่ที่หวงผู่ปินเจียงอยู่บ้าง
ก็แหม... ถ้าระเบียงมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ล่ะก็ สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ต้องเหมาะสมสิ
แล้วบ้านวิวแม่น้ำสายหลักก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยนะ
ในจำนวนนั้นโครงการ "คฤหาสน์ ริมแม่น้ำหมายเลขหนึ่งของบริษัทหรงช่วง" ก็ตรงตามความต้องการของหลินเซินมากเลยทีเดียว
อาคาร 8 ห้อง 2102 ชั้นก็ไม่ต่ำ ยืนอยู่ที่ระเบียงแทบจะสามารถมองเห็นแม่น้ำทั้งสายได้เลย
รอบๆ ก็มีทั้งห้างสรรพสินค้าไฮเอนด์ รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกทางวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงอีกด้วย
สิ่งอำนวยความสะดวกในชีวิตระดับท็อป ทำเลก็อยู่ใจกลางเมือง
พื้นที่ภายใน 230 ตารางเมตร สไตล์การตกแต่งแบบนีโอคลาสสิกอิตาลี โทนสีเน้นไปที่ขาวดำ ความหรูหราดึงดูดใจจนเต็มเปี่ยม
ห้องโถงกว้างขวางขนาดใหญ่กว้างประมาณ 10 เมตร การออกแบบที่ผสมผสานห้องนั่งเล่นกับห้องอาหารเข้าด้วยกันอย่างโปร่งใส รวมถึงห้องนอนใหญ่แบบมีห้องน้ำในตัว
บวกกับแอร์ส่วนกลาง เครื่องทำความร้อนใต้พื้น ระบบระบายอากาศ และระบบบ้านอัจฉริยะที่ติดตั้งไว้ทั่วทั้งห้อง
แค่ดูจากรูปแล้ว หลินเซินก็พอใจมาก แถมราคาก็แค่สามสิบล้านหยวนเท่านั้นเอง
หรือก็คือประมาณหนึ่งแสนสามหมื่นหยวนต่อตารางเมตร
ราคาขนาดนี้ในทำเลที่ดีขนาดนี้ในเซี่ยงไฮ้ หลินเซินรู้สึกว่ามันก็ถูกดีเหมือนกันนะ!
ดังนั้นเขาจึงตรวจสอบรายละเอียดของบ้านหลังนี้อย่างละเอียด สุดท้ายก็เจอสาเหตุที่มันถูก
ที่แท้มันไม่ใช่บ้านมือหนึ่งที่ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่ แต่เป็นบ้านมือสอง!
หลินเซินเข้าใจในทันที
แบบนี้ ตัวเองก็ต้องจ่ายภาษีอย่างเดียวก็ประมาณสองล้านหยวนแล้วนะ
ถ้ารวมกับสามสิบล้านเข้าไปด้วย ก็พอดีกับขอบเขตของวงเงินของการ์ดบ้านในฝันเลย
“ก็เลือกอันนี้แหละ!”
ยังไงซะดูบ้านก็ไม่ต้องเสียเงิน ไม่พอใจก็เปลี่ยน
หลินเซินก็ไม่ลังเลอะไรมาก ส่งบ้านที่ตัวเองสนใจไปให้ที่ปรึกษาส่วนตัวเสี่ยวหวังทันที
เธอก็ตอบกลับมาทันที
[ที่ปรึกษาส่วนตัวเสี่ยวหวัง: ได้เลยครับคุณหลิน เนื่องจากห้องนี้เป็นห้องที่เจ้าของบ้านฝากไว้กับทางเราขาย ดังนั้นพวกเราจึงต้องติดต่อกับเจ้าของบ้านเองถึงจะสามารถพาคุณไปดูบ้านได้ ถ้ามีข่าวคราวอะไรแล้วเสี่ยวหวังจะรีบติดต่อคุณทันทีเลยนะครับ คุณว่าโอเคไหมครับ?]
[หลินเซิน: ครับ]
หลินเซินเพิ่งจะตอบกลับไปว่า “ครับ” ฝั่งฉินเยว่นานก็โทรเข้ามาพอดีเลย
เหมือนกับปกติที่รับสาย ก็พบว่าครั้งนี้กลับเป็นวิดีโอคอล!
ฉินเยว่นานที่อยู่ปลายสายกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในบ้าน ทำงานในโน้ตบุ๊กไปพลางเหลือบมองหน้าจอมือถือแวบหนึ่ง ก่อนจะอึ้งไปสองวินาทีแล้วถึงจะพูดอย่างตกตะลึง
“คุณไม่ใส่เสื้อผ้าเหรอคะ?”
“พี่นานครับ ผมอยู่ในบ้านตัวเองจะใส่เสื้อผ้าทำไมกันล่ะครับ!”
หลินเซินรู้สึกจนคำพูดเล็กน้อย ก่อนจะถือมือถือลงจากเตียงแล้วก็พูดพลางยิ้มทะเล้น
“ยิ่งไปกว่านั้นพี่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น ยังจะมาเขินอายอะไรอีกครับ?”
“คนโรคจิต”
ฉินเยว่นานกระซิบด่าเบาๆ ก่อนจะสายตาที่เคยจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เหลือบมองมือถือเป็นพักๆ สายตาก็ไม่สามารถจะละไปจากกล้ามเนื้อหน้าอกกับหน้าท้องที่แข็งแรงของหลินเซินได้เลย
ค่อยๆ หัวใจเธอก็เต้นเร็วขึ้น ในอกก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ฉินเยว่นานเผลอหนีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
“วันนี้ไปทำอะไรมาเหรอคะ?”
“ก็เหมือนเดิมนั่นแหละครับ”
หลินเซินวางมือถือไว้บนขาตั้งกล้อง ราวกับจงใจเริ่มจะวิดพื้นกับซิทอัพตรงนั้นเลย ทำไปพลางหอบหายใจไปพลางพูด
“แล้วพี่นานล่ะครับ?”
“ก็เหมือนเดิมค่ะ ทำงานล่วงเวลา”
มองดูท่าทางการออกกำลังกายที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายของหลินเซินในมือถือแล้ว สายตาของฉินเยว่นานก็เผลอเหม่อลอยไปพักหนึ่ง แถมยังค่อยๆ เลื่อนลอยขึ้นมาอีกด้วย
เพราะเธอจู่ๆ ก็นึกถึงค่ำคืนที่สวยงามกับหลินเซินในโรงแรมขึ้นมาได้
ตอนนั้นเขาก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศแบบนี้เหมือนกันนะ แถมเสียงหอบหายใจก็ยังเหมือนกันเป๊ะเลย!
แถมฉินเยว่นานยังสามารถนึกออกได้เลยว่า ตอนนั้นหลินเซินพูดอะไรกับเธอข้างหูบ้าง
“ที่รักจ๋า คุณนี่มัน”
ขาของฉินเยว่นานเผลอเสียดสีกันโดยไม่รู้ตัว ร่างอรชรสั่นไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบได้สติกลับมา รีบส่ายหัวทันที
“วันนี้ที่บริษัท”
ฉินเยว่นานเริ่มจะเล่าเรื่องสนุกๆ หรือเรื่องที่น่าปวดหัวที่เจอมาทั้งวัน อยากจะอาศัยเรื่องนี้มาเบี่ยงเบนความสนใจ
แต่ว่า!
หลินเซินก็ยังคงออกกำลังกายอยู่ตลอดเวลา เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ฉินเยว่นานไม่สามารถจะใจเย็นลงได้เลย
แถมยังทำงานไม่ได้อีกต่างหาก
เขาจงใจทำแบบนี้!
ในใจฉินเยว่นานพูดอย่างโมโห ก่อนจะทำหน้าเย็นชา
“คุณกำลังออกกำลังกายอยู่ ฉันวางแล้วนะคะ”
“ไม่ออกกำลังกายแล้วครับ”
หลินเซินรีบลุกขึ้นยืนแล้วก็พูดพลางยิ้มแหยๆ
“พี่นานพูดมาเลยครับ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน”
“คุณอาบน้ำเถอะค่ะ ฉันยุ่งแล้วค่ะ” “เอ๊ะ! พี่อย่าเพิ่ง…”
ไม่เปิดโอกาสให้หลินเซินพูดอะไรต่อ ฉินเยว่นานก็รีบวางสายโทรศัพท์ทันที
“ฟู่—!”
ฉินเยว่นานถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ร่างอรชรก็พลันอ่อนระทวยลงทันที ดูเหมือนจะเป็นเพราะมีปฏิกิริยาที่แปลกประหลาดบางอย่างเกิดขึ้น
พอเธอลุกขึ้นยืนตระหนักถึงเรื่องนี้แล้ว ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ไม่ใช่แล้วนะ!
ฉินเยว่นานกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง รู้สึกเหลือเชื่อมาก
แค่มองดูท่าทางตอนที่หลินเซินออกกำลังกายแค่สองสามครั้งผ่านหน้าจอ ตัวเองก็เป็นแบบนี้แล้วเหรอ?
เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะโหยหาขนาดนี้นี่นา!
ฉินเยว่นานกุมขมับ รู้สึกอับอายกับปฏิกิริยาที่ซื่อสัตย์ของร่างกายตัวเองอย่างบอกไม่ถูก
เพิ่งจะกลับมาจากเที่ยวได้แค่สามวันเองนะ!
สามวัน!
ทำไมแค่เวลาสั้นๆ สามวัน ตัวเองถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?
คงจะไม่ใช่เหมือนที่จ้าวจยาหนิงพูดไว้จริงๆ หรอกใช่ไหมว่า ตัวเองชอบหลินเซินทางสรีรวิทยา?
ฉันก็ชอบเขาทางความรู้สึกมากเหมือนกันนะ…
“ฟู่—!”
ฉินเยว่นานสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้นความหงุดหงิดและความไม่พอใจจากการทำงานก็หายไปหมดสิ้น ในหัวเหลือเพียงแค่ใบหน้าที่หล่อเหลากับรูปร่างที่แข็งแรงของหลินเซินเท่านั้น
ตอนนี้เธอแทบจะอยากจะไปหาหลินเซินทันทีเลย!
“ใจเย็นๆ! ใจเย็นๆ!”
ฉินเยว่นานรีบสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาติดต่อจ้าวจยาหนิง
[ฉินเยว่นาน: สุดสัปดาห์นี้ไปเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ]
[จ้าวจยาหนิง: รับทราบ! ดูท่านานนานคุณจะทำงานล่วงเวลาจนเครียดแล้วสินะ ต้องการการใช้จ่ายมาช่วยคลายเครียดสินะ อยากจะซื้ออะไรเหรอ? ฉันอยากจะซื้อกระเป๋า!]
[ฉินเยว่นาน: รองเท้าส้นสูง ของ Valentino]
[จ้าวจยาหนิง: (สติกเกอร์รูปคนผิวดำงง) .jpg]
[จ้าวจยาหนิง: เธอไม่ใช่ว่าไม่ชอบรองเท้าส้นสูงของ Valentino เหรอ? บอกว่ามันเซ็กซี่เกินไป ไม่เหมาะกับเธอ ทำไมตอนนี้จู่ๆ ถึงอยากจะใส่ขึ้นมาล่ะ?]
[ฉินเยว่นาน: อย่าไปสนใจเลยน่า]
[จ้าวจยาหนิง: อ๋อ～ ฉันเข้าใจแล้ว อิอิ รองเท้าส้นสูงของ Valentino ถ้าบวกกับถุงน่องสีดำลายตัวอักษรของ Balenciaga ล่ะก็ นั่นมันคือการเสริมพลังสองเท่าทั้งความเร็วในการโจมตีกับโอกาสติดคริติคอลเลยนะ หลินเซินต้องชอบมากแน่ๆ!]
ฉินเยว่นานเม้มริมฝีปาก ถึงแม้จะโดนจ้าวจยาหนิงทายความคิดในใจถูกแล้วจะรู้สึกอายอยู่บ้าง แต่คำแนะนำเรื่องความรักของเธอมันก็ใช้ได้ผลดีจริงๆ...