บทที่ 165 แสงสุดท้ายที่ริมทะเล ประกายดาวบนโลกออนไลน์

บทที่ 165 แสงสุดท้ายที่ริมทะเล ประกายดาวบนโลกออนไลน์

เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ทำแบบนั้น บางทีอาจจะเป็นเพราะแค่ชอบก็ได้นะ

พอเห็นสายตาที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนาของหลินเซินแล้ว เจียงหว่านก็รู้สึกเหมือนทั้งตัวจะถูกความอบอุ่นที่เข้มข้นเข้าครอบงำ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือทั้งสองข้างยังสามารถพยุงกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแรงของเขาได้ นานๆ ครั้งก็ยังสามารถลูบไล้กล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแกร่งของเขาได้อีกด้วย

ไม่มีอะไรที่จะมีความสุขไปกว่านี้อีกแล้ว!

เจียงหว่านใช้สองมือประคองแก้ม ดวงตาคู่สวยก็ดูจะเลื่อนลอยไปหมดแล้ว

หลังจากเป่าผมจนแห้งสนิทแล้ว เธอก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกจากห้องน้ำไป แอบไปยังหน้าประตูห้องนอน

ผลักประตูเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ พอเห็นว่าหลินเซินยังไม่หลับแล้ว เจียงหว่านก็เดินเข้าไปนอนข้างๆเขา

“ดูอะไรอยู่เหรอคะ ถึงได้ตั้งใจขนาดนี้?”

“จัดการเรื่องงานน่ะครับ”

หลินเซินวางมือถือลงโอบกอดเจียงหว่านไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“เรื่องเมื่อครู่นี้..”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ”

เจียงหว่านใช้ปลายนิ้วชี้ปิดปากหลินเซินโดยตรงเลย ก่อนจะกลับตาลปัตรพิงอยู่ที่หัวเตียงแล้วก็อุ้มหัวเขาไว้ในอ้อมแขน ลูบผมที่นุ่มสลวยของเขาเบาๆ ไปพลางพูดแซวไปพลาง

“ฉันก็แค่แสร้งทำเป็นเท่านั้นเอง ยังจะทำให้คุณตกใจไปได้เลยเหรอคะ? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ฉันจะไปโกรธได้ยังไงกันล่ะคะ คุณคิดว่ารุ่นพี่เป็นคนใจแคบขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แล้วคราวหน้าล่ะครับ?”

“ไม่ได้ค่ะ”

พอเห็นหลินเซินกลับมาทำหน้าทะเล้นอีกแล้ว เจียงหว่านก็ดีดหน้าผากเขาเบาๆ แล้วก็พูดอย่างออดอ้อน

“ครั้งนี้ถือว่าเป็นสวัสดิการที่คุณเป็นช่างภาพให้ฉันนะคะ คราวหน้าไม่มีโชคดีแบบนี้แล้วนะ” “แล้วการตัดต่อก็น่าจะนับเป็นครั้งหนึ่งด้วยสิครับ?”

หลินเซินหยิบมือถือขึ้นมา เปิดคลิปสั้นๆ ที่ AI แต่งรูปซูเปอร์ตัดต่อออกมาให้เจียงหว่านดู

“เป็นเรื่องราวที่ดีมากเลยนะคะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีคนชอบกี่คน”

“แน่นอนว่าต้องมีอยู่แล้ว"

“รุ่นพี่ครับ หรือว่าพี่จะโพสต์วิดีโอตอนที่ร่วมมือกันสร้างสรรค์กับแอคเคาท์ของผมดีไหมครับ”

“แน่นอนสิ”

พอเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลินเซินแล้ว เจียงหว่านก็อดที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ แสร้งทำเป็น ”ฝืนใจทำ” แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

หลินเซินกระซิบข้างหูเจียงหว่านเบาๆ ทำเอาเธอหน้าแดงก่ำไปหมดเลย ท่าทางที่เขินอาย แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

เขาเอาฉากทั้งหมดที่ถ่ายทำในช่วงสองสามวันนี้มารวมกัน เรียกได้ว่าสร้างเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบแล้ว เพียงแค่ต้องไปแก้ไขภายหลังอีกหน่อยก็โพสต์ได้แล้ว

พอเห็นเรื่องราวที่ค่อยๆ ฉายขึ้นมาบนหน้าจอแล้ว เจียงหว่านก็จมดิ่งเข้าไปในนั้นทันที แถมตอนสุดท้ายยังน้ำตาคลอเบ้า ซาบซึ้งจนพึมพำกับตัวเอง

เจียงหว่านมองไปทางหลินเซินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างหาที่สุดไม่ได้

“ก็แหม... นี่มันคือผลงานที่คุณเหนื่อยยากลำบากในการถ่ายทำกับตัดต่อออกมานี่นา แน่นอนว่าต้องอยู่กับคุณสิคะ”

“แล้วสวัสดิการที่พูดเมื่อกี้ล่ะครับ.”

“ก็ได้ ฉันยอมคุณก็ได้ค่ะ”

“แล้วฉันจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหมคะ?”

“น้องชาย คุณไปเอาความรู้พวกนี้มาจากไหนกันคะ? ปกติคุณลามกขนาดนี้เลยเหรอ?”

“แค่กๆ!”

พอโดนตำหนิแล้วหลินเซินก็ทำได้เพียงแค่กระแอมแก้เก้อ

“ผมคิดว่ารุ่นพี่จะยอมนะคะ”

“ยอมก็ยอมสิคะ แต่ฉันไม่เคยทำมาก่อนเลย” เจียงหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงกระซิบข้างหูหลินเซินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คราวหน้ารอรุ่นพี่เรียนรู้สักหน่อย แล้วค่อยให้รางวัลคุณนะคะ โอเคไหมคะ?”

“แน่นอนว่าไม่มีปัญหาครับ”

ในเน็ตเขาว่ากันว่า นี่แหละคือท่าทางการนอนที่ผู้ชายชอบที่สุด

หลังจากได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว หลินเซินก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มันก็มีเหตุผลอยู่บ้างเหมือนกันนะ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพี่สาวที่มีสมบัติล้ำค่าอย่างเจียงหว่านแล้ว หมอนหัวนุ่มสบายเป็นพิเศษ ไม่นานนักก็ทำให้ความง่วงถาโถมเข้ามา

พอได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาของหลินเซินแล้ว เจียงหว่านก็อุ้มหัวเขาไว้ในอ้อมแขน มุมปากก็ประดับรอยยิ้มที่มีความสุข

ความรู้สึกของการมีความรักมันดีจริงๆ นะ!

หลินเซินนอนอยู่ในอ้อมกอดของเจียงหว่านอย่างมีความสุข รู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ

วันที่ 30 สิงหาคม ปี 2025, วันอาทิตย์

อุณหภูมิ 22℃~30°C, ท้องฟ้าแจ่มใสสลับเมฆมาก, ลมตะวันออกเฉียงใต้ระดับ 2, ความชื้น 38%

ตีห้า

คนทั้งสองตอนที่มาถึงท้องฟ้ายังไม่สว่างดีเลยนะ ลมทะเลยังคงมีกลิ่นอายความเย็นของกลางคืนอยู่บ้าง พัดพากลิ่นอับชื้นของน้ำเค็มมา

หลังจากนั่งรออยู่บนชายหาดประมาณสิบห้านาทีแล้ว ที่เส้นขอบฟ้าทิศตะวันออกก็ค่อยๆ มีแสงสีขาวอ่อนๆ ปรากฏขึ้นมา เหมือนกับหยดหมึกที่ซึมลงบนกระดาษซวน แล้วก็แผ่ขยายออกไป

จากสีขาวเป็นสีส้มอ่อนๆ จากนั้นก็เป็นสีทองแดง ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น แสงที่สว่างจ้าก็พุ่งออกมาจากรอยแยกของก้อนเมฆ

โครงร่างของพระอาทิตย์ยามเช้าพุ่งทะลุก้อนเมฆออกมา ขอบก็ยังคงมีปุยเมฆที่ยังไม่สลายตัวติดอยู่ ขอบฟ้าก็ถูกเผาจนโปร่งแสง

พอโผล่ออกมาจากเส้นขอบฟ้าโดยสมบูรณ์แล้ว แสงสีรุ้งที่สวยงามก็เต็มไปทั่วทั้งท้องฟ้า

นักท่องเที่ยวมากมายที่รอคอยพระอาทิตย์ขึ้นก็พากันหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปบันทึกวิดีโอ ส่วนเจียงหว่านก็ไม่พลาดเช่นกัน

“สวยจังเลยค่ะ!”

เจียงหว่านอดที่จะอุทานออกมาไม่ได้ ส่วนหลินเซินก็โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วก็ก้มหน้าลงไปจูบริมฝีปากที่เผยอออกของเธอ

ท่ามกลางพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมทะเลที่แสนจะโรแมนติก การจูบกันของคู่รักก็ราวกับเป็นพิธีสาบาน ทิ้งร่องรอยแห่งความรักไว้ชั่วชีวิต

จนกระทั่งฟ้าสว่างโดยสมบูรณ์

คนทั้งสองก็ออดอ้อนกันอยู่บนชายหาดพักหนึ่งแล้วถึงจะเรียกรถแท็กซี่ไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

ก็ยังคงเป็นชั้นธุรกิจเหมือนเดิม ตู้โดยสารที่กลับไปยังเซี่ยงไฮ้มีคนเยอะกว่าตอนมามากเลยทีเดียว

ส่วนใหญ่ก็เป็นนักธุรกิจที่แต่งตัวสุภาพเรียบร้อย ไม่ก็กำลังใช้โน้ตบุ๊กทำงานอยู่ หรือไม่ก็กำลังอ่านหนังสือปรัชญาอย่างใจเย็น

นี่ทำเอาหลินเซินรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ค่อยจะเข้ากับพวกเขาเท่าไหร่เลย

เพราะในรถไฟความเร็วสูงมีเวลาเพียงพอที่จะได้นอนหลับพักผ่อน ดังนั้นหลินเซินกับเจียงหว่านจึงนอนแค่สี่ชั่วโมงก็ตื่นแต่เช้าตรู่ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมทะเลแล้ว

ดังนั้น เจียงหว่านก็ใช้สองแขนโอบรอบคอของหลินเซิน ตอบรับจูบของเขาอย่างร้อนแรง

ดังนั้นเขาก็เริ่มจะทำงาน

อย่างแรกเลยก็คือการใช้แอคเคาท์อย่างเป็นทางการอย่าง “บ้านพักสัตว์เลี้ยงเซินนาน” กับเจียงหว่าน ร่วมกันโพสต์วิดีโอในติ๊กต็อก

คนหนึ่งแสดง อีกคนหนึ่งตัดต่อ

จริงๆ แล้วคลิปสั้นๆ เมื่อคืนมันก็ถือว่าเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบแล้วนะ เพียงแค่ต้องให้ AI แต่งรูปซูเปอร์ช่วยปรับปรุงบางด้านหน่อยก็พอแล้ว

นี่ทำให้หลินเซินต้องมาพิจารณาฟังก์ชันเล็กๆ ของอัลบั้มรูปกล้องถ่ายรูปนี้ใหม่อีกครั้งแล้วล่ะนะ

รู้สึกเหมือนมันจะเป็นช่างศิลป์ที่ไม่รู้จักเหนื่อยเลยนะเนี่ย!

หลินเซินยิ่งชอบฟังก์ชันเล็กๆ ในแอปฯฉบับแฮกพวกนี้มากขึ้นไปอีก

คู่มือพิชิตใจเทพธิดาในแอปส่ายหยาง AI แต่งรูปซูเปอร์ในอัลบั้มรูปกล้องถ่ายรูป การวิเคราะห์ธุรกิจในโลว์เต๋อ..…ทุกอันก็ใช้ดีมากเป็นพิเศษ!

“งั้นฉันโพสต์แล้วนะ”

หลังจากใส่คีย์เวิร์ดร้อนแรงเข้าไปบ้างแล้ว เจียงหว่านตอนที่กดโพสต์ก็ยังคงประหม่าอยู่บ้าง ก็แหม... นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพยายามจะถ่ายละครสั้นแบบนี้นี่นา

แต่หลินเซินกลับมั่นใจมากหัวเราะเบาๆ

“โพสต์เลยครับ แน่นอนว่าต้องมีคนชอบเยอะแยะแน่ๆครับ"

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ”

เจียงหว่านตัดสินใจแน่วแน่ กดส่ง

[การพบกันของพวกเราก็เหมือนกับไฟป่าที่ลุกลามทุ่งข้าวสาลี ผลผลิตทั้งหมดก็มอบให้แก่ความว่างเปล่า]

“ดูสิว่าหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้จะมียอดไลค์เท่าไหร่?”

หลังจากเจียงหว่านแชร์วิดีโอใหม่ไปยังกลุ่มแฟนคลับกลุ่มเดียวของตัวเองแล้ว เธอก็กอดมือถือไว้ในอ้อมแขนด้วยความคาดหวัง

“ปกติแล้วเวลาที่ฉันโพสต์วิดีโอในหนึ่งชั่วโมงแรกก็มียอดไลค์ประมาณหนึ่งหมื่นไลค์นะ หวังว่าครั้งนี้จะ”

“ไม่มีปัญหาหรอกครับ”

หลินเซินอาสาจับมือเจียงหว่านไว้แน่น การปลอบใจที่อ่อนโยนแบบนี้ก็ทำให้ในใจเธออบอุ่นขึ้นมา

“ว่าแต่ เพื่อนสองคนของฉันเตรียมจะไปถ่ายทำที่คาเฟ่แมวของคุณแล้วนะ คุณช่วงนี้ว่างไหม?” “ผมว่างครับ แต่ข้างๆ ยังกำลังตกแต่งอยู่เลยนะ จะไปรบกวนพวกเขาหรือเปล่าครับ?”

“เรื่องนั้นมันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกค่ะ” เจียงหว่านอธิบาย

“สาวใหญ่ที่หย่าร้างคนนั้นเหรอคะ?”

เจียงหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะยิ้มก็ไม่ใช่ ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง

“ฉันรู้สึกเหมือนคุณกับเธอจะมีความสัมพันธ์ที่พูดไม่ออกอยู่ด้วยนะ”

“จะมีอะไรกันล่ะครับ?”

หลินเซินค่อนข้างจะรู้สึกผิด มองตรงไปที่ตาของเจียงหว่าน ในใจก็อดที่จะบ่นพึมพำไม่ได้

สัญชาตญาณที่หกของผู้หญิงมันจะน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?

“เสียงรบกวนสามารถตัดออกภายหลังได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ปิดเสียงทั้งหมดเลย แล้วค่อยพากย์เสียงเข้าไปทีหลังก็ได้ค่ะ”

“งั้นก็ได้ครับ คุณให้พวกเขาไปวันนี้เลยก็ได้นะ ทางนั้นหลินผิงก็ดูร้านอยู่ ผมจะอธิบายสถานการณ์ให้เธอทราบ ให้เธอให้ความร่วมมือ”

“อืม”

ความใจดีของเจียงหว่านก็ทำให้หลินเซินรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้างเหมือนกัน

เขาว่ากันว่าการมีความรักจะต้องหาคนที่ดีโดยพื้นฐาน ไม่ใช่หาคนที่ดีแค่กับคุณ

สองอย่างนี้มันมีความแตกต่างโดยพื้นฐานเลยนะ

ฉันก็ไม่ได้แสดงท่าทีที่ใกล้ชิดกับหลินผิงมากเกินไปต่อหน้าเจียงหว่านเลยนี่นา?

“จริงๆ แล้วถึงจะมีก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

ทันใดนั้นเจียงหว่านก็พูดอย่างเห็นอกเห็นใจ

เจียงหว่านหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความบอกเพื่อนของตัวเอง ส่วนหลินเซินก็แจ้งให้หลินผิงทราบ

[หลินเซิน: วันนี้จะมีทีมงานสองทีมไปถ่ายทำที่คาเฟ่แมวนะคะ ถึงตอนนั้นคุณก็ให้ความร่วมมือหน่อยนะ]

[หลินผิง: ได้เลยค่ะเจ้านายหลิน]

[หลินผิง: ว่าแต่ นี่คือชุดกี่เพ้าที่ฉันเพิ่งจะซื้อมาล่าสุดค่ะ คุณว่าพอใช้ได้ไหมคะ?]

[หลินผิง: (รูปภาพ) ]

ในรูปที่หลินผิงส่งมา เธอสวมชุดกี่เพ้าสีแดงลายดอกไม้สไตล์จีนที่ดัดแปลงแล้ว คอเสื้อแบบคล้องคอเข้ากับดีไซน์เว้าตรงหน้าอก เผยให้เห็นร่องอกที่ขาวเนียนและลึกซึ้งอย่างเย้ายวน

เซ็กซี่พร้อมกับไม่ทิ้งเสน่ห์ความเป็นสาวใหญ่ เหมาะกับบุคลิกของตัวเองมากเป็นพิเศษ

หลินเซินให้คะแนนที่ดีได้ 80 คะแนน

[หลินเซิน: ก็ดีนะครับ คราวหน้าเจอกันก็ใส่ชุดนี้มาเลยนะ] [หลินผิง: ได้เลยค่ะเจ้านายหลิน]

หลินเซินวางมือถือลง สายตาเหลือบมองเจียงหว่านที่อยู่ข้างๆ ที่กำลังเอียงศีรษะ หลับสบายอยู่ในที่นั่งที่นุ่มสบาย ก่อนจะอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

เขาก็กอดอกหลับตาพักผ่อนเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งโดนเสียงอุทานที่พยายามจะอดกลั้นปลุกให้ตื่น

“ว้าว!”

หืม?

หลินเซินลืมตาขึ้นมา ก็เห็นว่าเจียงหว่านตื่นแล้ว ยกมือขึ้นปิดปากทำหน้าตกตะลึงมองหน้าจอมือถือ

“ยอดไลค์ทะลุหนึ่งแสนแล้ว!”

หา!?

หลินเซินสร่างเมาทันที เหลือบมองเวลาแวบหนึ่ง เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก็จะลงจากรถแล้ว

หรือก็คือ เพิ่งจะโพสต์ไปไม่ถึงสี่ชั่วโมงใช่ไหมล่ะ?

หลินเซินโน้มหน้าเข้าไปใกล้เจียงหว่าน ก็เห็นว่ายอดไลค์ของวิดีโอทะลุ 120,000 แล้วก็เลยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ผลงานระดับนี้มันดีหรือว่าแย่เหรอครับ?”

“แน่นอนว่าดีสิคะ! ดีมากเลย!”

เจียงหว่านจับแขนหลินเซินอย่างตื่นเต้น สีหน้าก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“วิดีโอที่ไวรัลล้านกว่าไลค์ของฉันอันนั้นน่ะ โพสต์ไปสี่ชั่วโมงก็ยังมียอดไลค์ไม่ถึงแปดเก้าหมื่นเลยนะ!”

“ยอดไลค์ของวิดีโอนี้ต้องถึงหนึ่งล้านแน่ ไม่แน่ว่าอาจจะเกินไปมากกว่านั้นอีก!”